زندانی سیاسی نرگس محمدی که در بند زنان زندان اوین به سر می برد، در اعتراض به محروم بودن از تماس تلفنی با فرزندان خردسالش از روز 7 تیر 1395 دست به اعتصاب غذا زد.
او بارها با انتشار نامههای سرگشاده خطاب به مقامهای ارشد قضایی، نسبت به رفتار زندانبانان و مقامهای امنیتی در زندان، اعتراض کرده است.
نایب رییس کانون مدافعان حقوق بشر در مورد اعتصاب غذای خود نوشته است: یک سال پیش در همین ماه گرم تابستان دو کودک خردسالم ، ایران را به مقصد فرانسه ترک کردند. روز تولد بچههایم شد، تقاضای تلفن کردم تا تولدشان را تبریک بگویم، اجازه ندادند. در بند زنان اوین، برخلاف تمام زندانهای کشور، تلفنی برای تماس با خانوادهها وجود ندارد و غدغن است.
طی یکسال گذشته تجربه عجیبی در زندان داشتم. بودن در زندان و حتی حکم ۱۶ سال حبس در پرونده اخیرم، نهتنها پشیمانم نکرده بلکه اراده و باورم را برای دفاع از حقوق بشر بیش از پیش تقویت نموده، اما چیزی از رنج و درد حاصل از دوری از عزیزان و فرزندان دلبندم نکاسته است. و اکنون «من» در سرزمین و وطنم، چنانچه در کیفرنامهام آمده به جرم فعال حقوق بشر، فمینیست و مخالف اعدام بودن محکوم و در حبس هستم. مدافع حقوق بشر بودنم را جرم تلقی کردند اما تلختر آنکه زن بودن و مادر بودنم را انکار نمودند.
علیرغم میل و توان جسمیام، راهی برایم نماند جز اینکه فریاد «مادر بودن» و دلتنگ بودنم را با اعتصاب غذا اعلام نمایم. مجازات ما زنان و مادران، حبس است نه محرومیت از شنیدن صدای عزیزانمان.
