در روز جهانی کارگر برخی نمونه های تبعیض روزمره علیه زنان منعکس می شود. خبرگزاری حکومتی ایرنا در مقاله ای به تاریخ ۱۱ اردیبهشت ۹۵، به بعضی از این موارد اشاره کرده و از جمله می نویسد:
سروه ۲۸ ساله در یک آژانس مسافرتی در سنندج کار می کند. او در یکی از شلوغ ترین ساعات روز به تنهایی در آژانس کار می کند. او به احتمال زیاد یکی از سختکوش ترین کارمندان این آژانس است اما بخاطر جنسیتش ۱ ششم حقوق مردان همکار خود را دریافت می کند. مردان همکار او ماهی 900هزار تومن برای کار مشابه می گیرند حال آنکه حقوق سروه تنها 150هزار تومن در ماه است. او همچنین از بیمه محروم است و همه تلاش او برای دریافت بیمه ناکام مانده است.
لیلا ۲۵ ساله، منشی یک دندانپزشک است. او می گوید: «حقوق من به اندازه پول توجیبی هم سن و سالهایم است که از خانواده های مرفه هستند. علیرغم اینکه دانشجوی ممتازی بودم نتوانستم به دانشگاه بروم. پدرم بیمار و از کار افتاده است و من باید بلحاظ مالی کمک کار خانواده می بودم اما با این حقوق ناچیز هیچ کار از دستم بر نمی آید که برای آنها انجام دهم. حقوق من 300هزار تومن در ماه است. باید 100هزار را هزینه تردد به محل کار کنم و 200هزار باقیمانده دردی از این خانواده پر از مشکلات دوا نمی کند.»
