گزارش مه ۲۰۲۵: زنان زندانی سیاسی محروم از درمان در زندان های ایران

زندگی ایستاده، مرگ تدریجی: زنان زندانی سیاسی محروم از درمان در زندان های ایران

در ایران تحت حاکمیت رژیم سرکوبگر ولایت فقیه، خاموش‌ کردن صداهای مخالف نه‌ تنها یک سیاست، بلکه سازوکاری نهادینه برای حفظ قدرت است. بازداشت، شکنجه، و حبس طولانی‌مدت مدافعان حقوق بشر، تنها بخشی از دستگاه سرکوبی است که برای خاموش کردن خواست ابتدایی‌ترین حقوق انسانی به کار گرفته می‌شود.

در این میان، یکی از بی‌رحمانه‌ترین ابزار نقض حقوق بشر، محروم‌ کردن زندانیان سیاسی از دسترسی به خدمات پزشکی و درمانی است؛ سیاستی که به معنای واقعی، آنان را در مسیر مرگی تدریجی قرار می‌دهد.

در ساختار زن‌ستیز این رژیم، فشارها بر زنان زندانی سیاسی دوچندان است. آنها نه تنها با سرکوب و احکام سنگین مواجه هستند، بلکه در زمینه‌ سلامت و درمان نیز هدف بی‌رحمانه‌ترین محرومیت‌ها قرار می‌گیرند.

در پایان ماه مه، نگاهی داریم به وضعیت شماری از زنان زندانی سیاسی که قربانی این سیاست سیستماتیک شده‌اند؛ زنانی که با وجود زندان، بیماری و فشار، صدای خاموشی ناپذیر حق‌طلبی‌ هستند.

مریم اکبری منفرد دچار آسیب شدید نخاع و دیسک کمر

مریم اکبری منفرد، زندانی سیاسی مقاوم که در حال حاضر برخلاف اصل تفکیک جرائم در میان زندانیان عادی در زندان قرچک ورامین به سر می برد، در اثر بیش از ۱۵سال حبس بدون یک روز مرخصی درمانی، دچار بیماری های مختلف شده است.

وی که ۵۰سال دارد، از آسیب شدید نخاع و دیسک کمر رنج می برد و در خطر فلج شدن قرار دارد. طی ماه‌های اخیر، بی‌حسی پا و اختلال در عملکرد زانو به‌طور مکرر برای وی رخ داده که به گفته پزشکان، نشانه‌هایی هشداردهنده از آسیب‌های عصبی و نخاعی است. مریم اکبری منفرد نیازمند درمان تخصصی فوری است.

پنج پزشک متخصص، شامل جراح مغز و اعصاب، ارتوپد و پزشکان پزشکی قانونی، همگی بر انجام فوری جراحی کمر و زانو تاکید کرده‌اند. با این حال، هیچ اقدامی برای درمان وی صورت نگرفته و حتی پاسخ روشنی به درخواست‌های مکرر او ارائه نشده است.

تداوم تأخیر در درمان می‌تواند به از دست‌رفتن کنترل حرکتی و بروز عوارضی مانند بی‌اختیاری ادرار منجر شود. پرونده پزشکی وی مجدداً به پزشکی قانونی ارسال شده اما پاسخی از سوی مراجع ذی‌ربط به او یا وکیلش ارائه نشده است.

مریم اکبری منفرد همچنین از بیماری کم‌کاری تیروئید و مشکلات کبدی رنج می برد.

مریم اکبری منفرد دوره ۱۵سال حبس خود را بدون حتی یک روز مرخصی و بعد از تبعید به زندان سمنان، در ۲۰ مهرماه ۱۴۰۳ به پایان رساند. اما به دلیل یک پرونده سازی جدید برای او، روز اول آبان ۱۴۰۳ جهت تحمل دو سال حبس اضافه به زندان قرچک ورامین و به میان زندانیان عادی منتقل گردید. این مسئله، نگرانی‌ها درباره امنیت جسمی و روانی وی را افزایش داده است.

مرضیه فارسی مبتلا به سرطان در زندان اوین

مرضیه فارسی، زندانی سیاسی ۶۰ساله محبوس در بند زنان زندان اوین، به دلیل ابتلا به سرطان با وخامت حال جسمانی دست‌وپنجه نرم می‌کند. اما مسئولان زندان از ارائه خدمات درمانی مناسب به او خودداری می‌کنند.

خانم فارسی دچارسرگیجه‌های مداوم و ناتوان‌کننده‌ای است که نیاز فوری به رسیدگی پزشکی دارد.

محدودیت‌های اعمال‌شده در زندان و فقدان دسترسی به امکانات درمانی تخصصی، روند درمان او را متوقف کرده است. اگرچه پزشک زندان داروهایی برای کنترل علائم این زندانی تجویز کرده، اما مقامات زندان از تحویل این داروها به او امتناع ورزیده‌اند.

این بی‌توجهی عامدانه، نه تنها رنج بیماری او را دوچندان کرده بلکه وضعیت سلامت وی را به‌شدت بحرانی کرده است. پزشکان پس از تشخیص بیماری سرطان، علائم مشکلات قلبی را نیز در وی تأیید کرده بودند. با این حال، ادامه حبس و عدم رسیدگی پزشکی، وضعیت جسمانی او را وخیم‌تر کرده است.

مرضیه فارسی، متولد ۱۳۴۴ و ساکن تهران، مادر دو فرزند است. او در ۳۰ مرداد ۱۴۰۲، هم‌زمان با سالگرد اعتراضات سراسری ۱۴۰۱، تنها چندماه پس از آزادی از زندان مجدداً در تهران بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل کرد. دادگاه انقلاب تهران او را به اتهام «بغی وارتباط با سازمان مجاهدین خلق» به ۱۵ سال حبس محکوم نمود.

آذر کوروندی از بیماری قلبی رنج می برد

آذر کوروندی، زندانی سیاسی ۶۳ ساله در زندان اوین، از بیماری قلبی، پارگی تاندون کتف، دردهای استخوانی و مفاصل رنج می‌برد. پزشکان توصیه به عمل جراحی فوری داده‌اند، اما رژیم از درمان او جلوگیری می‌کند.

به دلیل سابقه سرطان، او باید به‌طور منظم تحت نظر پزشک باشد. وخامت حال این زندانی سیاسی به حدی است که توان انجام امور روزمره و شخصی خود را از دست داده و در ماه فروردین دست کم پنج کیلوگرم وزن کم کرده است.

با وجود نیاز فوری این زندانی سیاسی به پیگیری پزشکی مستمر، به‌ویژه به دلیل سابقه بیماری سرطان که مستلزم انجام منظم آزمایش‌ها و چکاپ‌های تخصصی است، دسترسی او به خدمات بهداشتی و درمانی به‌شدت محدود شده است. این در حالی است که وزارت اطلاعات، به عنوان ضابط پرونده، از تأیید درخواست مرخصی درمانی او نیز خودداری کرده است.

آذر کوروندی، متولد ۱۳۴۱، متأهل و دارای دو فرزند است.  او از زندانیان سیاسی دهه ۶۰ بوده و در دوران نخستین بازداشتش در حالی که باردار بود، تحت بازجویی قرار داشت و فرزندش را در شرایط سخت زندان به دنیا آورد. آذر اکنون به اتهام «همکاری با سازمان مجاهدین خلق» به ۵ سال زندان محکوم شده است.

زینب جلالیان مبتلا به بیماری های چشمی، کلیوی و گوارشی

زینب جلالیان، ۴۴ساله، زندانی سیاسی محکوم به حبس ابد، بدون دسترسی به خدمات پزشکی تخصصی، در وضعیت جسمی نامناسب و با نقض اصل تفکیک جرائم، در زندان یزد در تبعید به سر می برد.

زینب جلالیان از بیماری‌های کلیوی، گوارشی و چشمی رنج می‌برد. وی به دلیل کارشکنی‌های مسئولان زندان از دسترسی به درمان مناسب و پیوسته محروم است.

مسئولان زندان از ارائه نتایج آزمایش‌ها و تصاویر پزشکی که اواخر مهرماه ۱۴۰۳ انجام داده بود، خودداری کرده‌اند و درمان او در حال حاضر متوقف شده است. علاوه بر این، به دستور اداره اطلاعات، وی از اول مهرماه ۱۴۰۳ جاری تاکنون از ملاقات با خانواده‌اش محروم بوده و این ممنوعیت پس از گذشت ماه‌ها همچنان ادامه دارد.

زینب جلالیان در سال ۱۳۸۶ دستگیر و در سال ۱۳۸۸ به اتهام خروج غیرقانونی از کشور به یک سال حبس تعزیری و به اتهام محاربه به دلیل عضویت در گروه‌های مخالف نظام به اعدام محکوم گردید. حکم اعدام او در دادگاه تجدیدنظر و دیوان عالی کشور تأیید، اما سپس به حبس ابد تغییر یافت.

به گفته خانم جلالیان در زمان بازداشت به شیوه‌هایی چون شلاق زدن به کف پا، مشت به شکم، کوبیدن سر به دیوار و تهدید به تجاوز، مورد آزار و شکنجه قرار گرفته است. وی ۱۸مین سال حبس خود را در زندان سپری می کند.

راحله راحمی پور ۷۲ ساله با تومور مغزی در زندان

راحله راحمی پور، ۷۲ ساله، همچنان در شرایط وخیم جسمانی در زندان اوین نگهداری می‌شود. وی که از بیماری‌های متعددی از جمله تومور مغزی، بیماری قلبی، فشار خون و دیابت رنج می‌برد، علیرغم تأکید پزشکی قانونی بر نیاز فوری به درمان، از دسترسی به خدمات درمانی مناسب محروم مانده است.

وضعیت جسمی این فعال مدنی به‌حدی وخیم است که گاه دچار ضعف شدید و بی‌حالی شده و هم‌بندی‌هایش نگران وضعیت او هستند. با این حال، مقام‌های قضایی نه‌تنها از اعزام او به مراکز درمانی خودداری کرده‌اند، بلکه آزادی مشروط وی را نیز رد کرده‌اند.

پزشکی قانونی پیش‌تر صراحتاً اعلام کرده بود که خانم راحمی پور قادر به تحمل کیفر نیست و ادامه حضور او در محیط پرتنش زندان می‌تواند وضعیت سلامتی‌اش را بحرانی‌تر کند.

گزارش‌ها حاکی از آن است که دادستانی صراحتاً به او اعلام کرده که به دلیل مشارکت در اعتراضات داخل بند، هیچ اقدامی برای بررسی وضعیت پرونده یا درمان او صورت نخواهد گرفت.

راحله راحمی پور نخستین بار در آبان ۱۳۹۸ بازداشت و پس از مدتی آزاد شد. دادگاه انقلاب تهران در سال ۱۳۹۹ او را به شش سال حبس محکوم کرد. در آبان ۱۴۰۲، پس از حضور در دادسرای اوین، مجدداً بازداشت و جهت اجرای حکم به زندان منتقل شد.

وریشه مرادی نیازمند جراحی فوری دیسک کمر و گردن

وریشه مرادی، زندانی سیاسی کرد، ۴۰ساله، محکوم به اعدام که در زندان اوین تهران به سر می برد، از اعزام به مراکز درمانی خارج از این زندان محروم می باشد.

وی مبتلا به بیماری دیسک کمر و گردن است و ۵ماه از توصیه اکید پزشک متخصص برای عمل جراحی او می گذرد، اما تاکنون کارشکنی مسئولان مانع از انجام این عمل فوری شده است.

وریشه مرادی، روز ١٠ مرداد ماه ١٤٠٢توسط نیروهای امنیتی وزارت اطلاعات ربوده شد وبه شدت مورد ضرب‌ و شتم قرار گرفت و بدون رسیدگی پزشکی به بازداشتگاه منتقل گردید.

خانم مرادی در تاریخ ۵ دی ماه ۱۴۰۲، پس از پنج ماه بازداشت در سلول‌ انفرادی از بازداشتگاه وزارت اطلاعات موسوم به بند ۲۰۹ زندان اوین، به بند زنان این زندان منتقل شد.

هدی مهرگانفر در عادل آباد شیراز با بیماری دست و پنجه نرم می کند

بیش از ۲۰۰ روز از بازداشت زندانی سیاسی هدی مهرگانفر، مهندس الکترونیک ۳۵ ساله، می‌گذرد.

وی در ساعت ۵ صبح روز سه شنبه اول آبان ماه ۱۴۰۳، در یورش مأموران امنیتی به محل سکونتش در شهرستان زرقان (در استان فارس)، بدون ارائه حکم قضائی همراه با پدرش بازداشت و به زندان عادل آباد شیراز منتقل گردید و از آن زمان بدون دسترسی به وکیل انتخابی یا برگزاری دادگاه، در وضعیت بلاتکلیف به سر می برد.

هدی مهرگانفر پیش از بازداشت تحت عمل جراحی قرار گرفته بود، اکنون به دلیل شرایط غیربهداشتی بند زنان به عفونت‌های قارچی و بیماری‌های پوستی مبتلا شده است. گزارش‌ها حاکی از وخامت حال جسمی و محرومیت از مراقبت‌های پزشکی لازم است.

بیماری مزمن ارغوان فلاحی ۲۵ ساله

ارغوان فلاحی ۲۵ ساله ساکن پرند، از یک بیماری جسمی مزمن رنج می‌برد و از زمان بازداشت، دسترسی به داروهای ضروری خود را از دست داده است.

 این زن جوان که چند ماه بود از زندان آزاد شده بود، در تاریخ ۶ بهمن ۱۴۰۳ توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی‌اش بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین، یکی از بازداشتگاه‌های زیر نظر وزارت اطلاعات، منتقل شد.

پدر ارغوان، نصرالله فلاحی، که هم‌اکنون در زندان اوین دوران محکومیت خود را سپری می‌کند، از سرنوشت دخترش هیچ اطلاعی ندارد.

مرضیه غفاری زاده مبتلا به سرطان

زندانی سیاسی مرضیه غفاری زاده از بهمن ۱۴۰۳ بازداشت شده و به صورت بلاتکلیف در بند زنان زندان اوین محبوس است. با وجود تعیین وثیقه برای آزادی وی، ضابط پرونده از پذیرش آن خودداری کرده است. ا

خانم غفاری‌زاده به سرطان مبتلا بوده و تحت درمان قرار دارد. ادامه بازداشت و شرایط نامناسب زندان می‌تواند وضعیت سلامتی او را به شدت وخیم تر کند.

مرضیه غفاری زاده ، از زندانیان سیاسی دهه ۶۰، بیش از ۲۵ سال در مناطق جنوبی تهران فعالیت‌های داوطلبانه انجام داده است. او از اعضای فعال انجمن فرهنگی سیزده آبان بوده و طی سال‌های گذشته در زمینه حمایت از مادران باردار، شیرده و کودکان نقش مؤثری داشته است.

سرنوشت مرضیه غفاری زاده نه ‌تنها یک تراژدی شخصی، بلکه نشانه‌ای آشکار از سرکوب مداوم مدافعان حقوق بشر در ایران است.

صدای زنان ایران در زندان‌ های خامنه‌ای باشیم

رژیم آخوندی با بی‌رحمی، از درمان زندانیان سیاسی و اعزام آنها به بیمارستان خودداری کرده و حتی مرخصی‌های استعلاجی را از آنان دریغ می‌کند. زجرکش کردن تدریجی این زندانیان، به‌عنوان یک روش شناخته‌شده این رژیم، به‌روشنی نقض آشکار حقوق بشر است.

کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران از شورا و کمیسر عالی حقوق بشر، گزارشگر ویژه ملل متحد و سایر نهادهای مدافع حقوق بشر، از جمله اتحادیه اروپا و کشورهای عضو، و همچنین «کمیسیون حقوق بشر و کمیسیون برابری و حقوق زنان در پارلمان اروپا» و سایر کشورهای اروپایی و کشورهای جهان خواستار اقدام فوری برای آزادی بلادرنگ زندانیان سیاسی بیمار می باشد.

رنج این زنان، واکنش ما را می‌طلبد.