یکی از زنان بازداشتشده در جریان اعتراضات سراسری ۱۴۰۴ که حدود ۴۰ روز را در بند ۱۱ زندان قرچک ورامین سپری کرده است، در روایتی مشروح از شرایط دشوار نگهداری زنان زندانی پرده برداشته است.
به گفته وی، صدها زن در فضایی محدود و فاقد امکانات اولیه نگهداری میشوند و دسترسی به آب آشامیدنی سالم، حمام، سرویس بهداشتی، غذای مناسب، اقلام بهداشتی و خدمات درمانی یا به شدت محدود یا به توان مالی زندانیان مشروط شده است.
او همچنین از جابهجایی مداوم میان بندهای ۸، ۱۱ و سلولهای انفرادی بند ۶، محرومیت از خرید از فروشگاه زندان، خوابیدن روی زمین سرد و رفتارهای تحقیرآمیز در جریان بازرسیهای بدنی خبر داده است.
بند ۱۱؛ محلی موقت که به اقامتگاهی طولانی برای زنان زندانی تبدیل شده
این زندانی سابق میگوید پس از انتقال به زندان قرچک، در بند ۱۱ مستقر شده است؛ بندی که در ظاهر برای نگهداری موقت بازداشتشدگان در نظر گرفته شده، اما بسیاری از زنان هفتهها در آن باقی میمانند.
به گفته او، ازدحام جمعیت، کمبود فضای خواب، محدودیت امکانات بهداشتی و نبود تجهیزات اولیه، شرایطی را ایجاد کرده بود که بسیاری از زنان ناچار بودند شبها روی زمین سرد یا در راهروهای بند استراحت کنند.
کمبود شدید امکانات بهداشتی؛ دو حمام و دو سرویس برای حدود ۲۵۰ زن
بر اساس این روایت، در بند ۱۱ تنها دو حمام و دو سرویس بهداشتی برای حدود ۲۵۰ زن وجود داشت. آب گرم نیز تنها یک ساعت در شبانهروز در دسترس بود و بسیاری از زنان یا مجبور بودند با آب سرد استحمام کنند یا برای روزهای متوالی از حمام محروم بمانند.
این شرایط، همراه با ازدحام جمعیت و نبود امکان نظافت مناسب، خطر گسترش بیماریهای پوستی، عفونی و واگیردار را افزایش داده بود.
ممنوعیت نظافت و محرومیت از مواد شوینده
این زندانی سابق میگوید حتی زمانی که زنان زندانی قصد داشتند با هزینه شخصی مواد شوینده و ضدعفونیکننده تهیه کنند، اجازه خرید یا استفاده از این اقلام به آنان داده نمیشد.
به گفته او، جلوگیری از نظافت سرویسهای بهداشتی موجب شده بود محیط بند همواره آلوده باقی بماند و فشار مضاعفی بر زنان زندانی وارد شود.
آب آشامیدنی سالم و غذا؛ نیازهایی که به توان مالی بستگی دارد
یکی از مهمترین بخشهای این روایت، نبود آب آشامیدنی سالم در زندان قرچک است. این زن بازداشتشده میگوید آب لوله کشی قابل نوشیدن نبود و حتی برای شست وشو نیز موجب تحریک و قرمزی پوست میشد.
در چنین شرایطی، زندانیان ناچار بودند آب بطریشده را از فروشگاه زندان تهیه کنند؛ کالایی که قیمت آن در مدت کوتاهی افزایش یافته بود و برای بسیاری از زنان قابل تأمین نبود.
او همچنین از کیفیت بسیار پایین غذای زندان و حذف عملی پروتئین از وعدههای غذایی خبر داده و گفته است بسیاری از زنان به دلیل ناتوانی در خرید مواد غذایی از فروشگاه، با گرسنگی مداوم روبهرو بودند.
محرومیت از خرید؛ ابزاری برای افزایش فشار بر زنان زندانی
این زندانی سابق میگوید دسترسی به فروشگاه زندان نیز همواره امکانپذیر نبود و در مقاطعی به عنوان اقدامی تنبیهی از خرید محروم شده بود.
در شرایطی که آب سالم، غذای مناسب و بسیاری از اقلام ضروری تنها از طریق فروشگاه قابل تهیه است، محرومیت از خرید عملاً به معنای محرومیت از ابتداییترین نیازهای انسانی محسوب میشود.
کمبود اقلام بهداشتی و بازرسیهای تحقیرآمیز
بر اساس این روایت، جیره اقلام بهداشتی برای دو ماه توزیع نشده و اقلامی که بعداً در اختیار زندانیان قرار گرفته نیز از کیفیت مناسبی برخوردار نبوده است.
این زندانی سابق همچنین شیوه بازرسی بدنی زنان را تحقیرآمیز توصیف کرده و گفته است نحوه برخورد مأموران در جریان این بازرسیها، احساس بیحرمتی و تحقیر را در میان زنان زندانی تشدید میکرد.
جابهجایی مداوم میان بندها و سلول انفرادی
به گفته این زن، بازداشتشدگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۴ عمدتاً در بندهای ۸ و ۱۱ نگهداری میشدند و بند ۶ به سلولهای انفرادی اختصاص داشت. انتقال مکرر میان این بندها، همراه با احتمال نگهداری در سلول انفرادی، فشار روانی مضاعفی بر زنان بازداشتشده وارد میکرد.
خدمات درمانی وابسته به پرداخت هزینه
این زندانی سابق در بخش دیگری از روایت خود میگوید دسترسی به خدمات درمانی نیز به وضعیت مالی زندانیان وابسته بود و رسیدگی پزشکی بدون پرداخت هزینه، عملاً امکانپذیر نبود.
او در پایان، وضعیت حاکم بر زندان قرچک را با این جمله توصیف کرده است: «در زندان همه چیز با پول بود.» روایتی که تصویری از شرایط دشوار زنان زندانی در زندان قرچک و مشکلاتی چون کمبود امکانات اولیه، فشارهای معیشتی و محدودیت دسترسی به نیازهای اساسی را ارائه میدهد.
