پلین کائل، متولد ۱۹ ژوئن ۱۹۱۹ در پتالوما، کالیفرنیا، یکی از تأثیرگذارترین منتقدان سینما در قرن بیستم بود. او به خاطر نظرات جسورانه و قلم تیزش، نقدهای فیلم را با کارش در نیویورکر از ۱۹۶۸ تا ۱۹۹۱ متحول کرد. او در ۳ سپتامبر ۲۰۰۱ در گریٹ بارینگتون، ماساچوست درگذشت و میراث ماندگاری در عرصه نقد سینما از خود بر جای گذاشت.
زندگی و آغاز کار
کائل در یک خانواده کشاورز یهودی بزرگ شد و از همان دوران کودکی علاقه عمیقی به ادبیات و سینما پیدا کرد. پس از فارغالتحصیلی از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، در سال ۱۹۴۰، شروع به نوشتن برای نشریات مختلف کرد. کتابهای اولیه اش او را به عنوان صدایی جسور در نقد فیلم تثبیت کردند که به خاطر تحلیلهای دقیق و سبک جذابش مورد تحسین قرار گرفت.
تأثیر بر سینما و نقد
نقدهای پلین کائل به دلیل رویکرد پرشور و شخصی او شناخته شده بودند و اغلب دیدگاههای رایج را به چالش میکشیدند. او از کارگردانان و فیلمهایی حمایت میکرد که هنجارها را میشکستند و نسلهای بعدی منتقدان و کارگردانانی مانند کوئنتین تارانتینو و دیوید او. راسل را الهام بخشید. صدای منحصر به فرد او او را به یک چهره محوری در شکلدهی به نقد مدرن فیلم تبدیل کرد.
میراث
حتی دههها پس از درگذشتش، تأثیر کائل بر نقد فیلم و نوشتار سینمایی همچنان احساس میشود. سبک جسورانه، تحلیلهای دقیق و تعهد او به هنر نقد سینما، بیوگرافی او را برای هر کسی که به تاریخ نقد سینمای آمریکایی علاقهمند است، ضروری میسازد.
