کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام در صد و چهل‌وسومین هفته خود، با اعتصاب غذای زندانیان در ۶۶ زندان سراسر ایران، بار دیگر اعتراض خود را به صدور و اجرای احکام اعدام و سلب حق حیات اعلام کرد.
پیش از این، مادران آشتی کردستان با انتشار بیانیه‌ای، پیوستن خود را به کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام اعلام کردند. مادران آشتی کردستان ضمن مخالفت با صدور و اجرای احکام غیرانسانی اعدام در زندان‌های رژیم ملایان، خواستار حمایت از زندانیان سیاسی و روشن شدن سرنوشت ناپدیدشدگان قهری شدند.
این مادران در بخشی از بیانیه خود نوشتند: «ما به عنوان مادرانی که درد، داغ و چشم انتظاری را می‌شناسیم، بر این باوریم که حق زندگی، آزادی و کرامت انسانی، حقی انکار ناپذیر است و هیچ مادری نباید در هراس از اعدام فرزندش زندگی کند.»
کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام در بخشی از بیانیه خود به حمایت‌های بین‌المللی از این کارزار اشاره کرد. در بخش‌هایی از این بیانیه آمده است: «حکومت مستبد حاکم بر ایران از ابتدای مهرماه تاکنون دست‌کم ۷۲ تن را به دار آویخته است و همچنان بسیاری از زندانیان، به‌ویژه بازداشت‌شدگان قیام دی‌ماه ۱۴۰۴، در معرض خطر صدور و اجرای حکم اعدام قرار دارند.»
آقای لئوپولدو مالدونادو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در زمینه ترویج و حمایت از حق آزادی عقیده و بیان، نیز این هفته در اعتراض به اعدام‌ها در ایران به کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام پیوست.
هشدار عفو بین‌الملل درباره اعدام‌ها در ایران
حمایت‌های گسترده از این کارزار و مخالفت با مجازات اعدام نشان می‌دهد که صدای اعتراض به این مجازات ضدانسانی روزبه‌روز بلندتر می‌شود و همبستگی با زندانیان محکوم به اعدام به یک کارزار بین‌المللی تبدیل شده است.
در همین رابطه، عفو بین‌الملل با انتشار هشدارهایی جداگانه، خواستار توقف فوری اعدام‌ها در ایران شد. این سازمان اعلام کرد که ۲۰ تن از معترضان قیام دی‌ماه ۱۴۰۴ در معرض خطر قریب‌الوقوع اعدام قرار دارند و دست‌کم ۳۴ نفر پیش‌تر اعدام شده‌اند.
عفو بین‌الملل همچنین نسبت به خطر اجرای حکم اعدام فاطمه آئینی، زندانی ۳۱ ساله محبوس در زندان لاکان رشت، هشدار داد. فاطمه آئینی روز ۲۷ مهر ۱۴۰۵ برای اجرای حکم اعدام به سلول انفرادی منتقل شد.
در صد و چهل‌وسومین هفته کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام، روز سه‌شنبه ۲۸ مهر ۱۴۰۵، زندانیان در ۶۶ زندان دست به اعتصاب غذا زدند. بخش قابل‌توجهی از اعضای این کارزار را زندانیان سیاسی زن تشکیل می‌دهند؛ زنانی که با امید به ایرانی آزاد و عاری از شکنجه و اعدام، به این اعتراض سراسری پیوسته‌اند.
این زندانیان دوران حبس خود را در بندهای زنان زندان اوین، زندان قرچک ورامین، زندان سپیدار اهواز، زندان عادل‌آباد شیراز، زندان زاهدان، زندان یزد، زندان لاکان رشت و زندان بندرعباس سپری می‌کنند.
