سخنرانی مینا انتظاری در تجمع ایرانیان آزاده در نیویورک
نیویورک، اول مهر ۱۴۰۵ – هزاران تن از ایرانیان آزاده و حامیان مقاومت ایران به مدت دو روز در برابر مقر سازمان ملل متحد دست به تجمع زدند تا به پذیرش مسعود پزشکیان اعتراض کنند؛ آنان تاکید کردند که کرسی ایران در سازمان ملل متعلق به مردم ایران است.
زندانی سیاسی از بندرسته مینا انتظاری در روز دوم تظاهرات خطاب به حاضران سخنرانی کرد. متن کامل سخنرانی او در ادامه آمده است:
صدای ایران در بند در سازمان ملل متحد
به نام ایران سرای عصیان و به نام آزادی و مردم آزادیخواه ایران و با درود به شهدای آزادی و زندانیان سیاسی و رزم مشترکشان در سه شنبه‌های نه به اعدام که سی و دو ماه است در بیش از شصت زندان ایران ادامه دارد.
یاران، هم‌میهنان عزیزم، امروز اینجا در مقابل سازمان ملل، محل اجلاس سران کشورهای جهان، جمع شده‌ایم که صدای مردم دربند و آزادیخواه ایران باشیم. صدای زنان و دختران شجاعی باشیم که در صف مقدم قیام در برابر فاشیسم مذهبی قرار گرفته‌اند. صدای جوانان شورشگر و زندانیان سیاسی دلاور در زندان‌های مخوف تهران، کرج و کردستان و بلوچستان و آذربایجان و دیگر شهرهای ایران باشیم.
آمده‌ایم که فریاد بزنیم و اعلام کنیم که ملاهای تبهکار و رئیس جمهور دست‌نشانده‌شان مردم ایران را نمایندگی نمی‌کنند. آنها جنایتکاران علیه بشریت هستند. مقاومت سازمان یافته مردم ایران و حق مقابله با این رژیم فاشیسم مذهبی را به رسمیت بشناسید.
شش دهه مقاومت و رهبری جدید
در سالگرد بنیانگذاری سازمان مجاهدین خلق که بیشتر از شش دهه است راهبران و رهنوردهای آن با فدای جان و عزیزتر از جانشان در مقابل رژیم دیکتاتوری سلطنتی و فاشیسم مذهبی ایستاده‌اند.
انتخاب خانم مهناز میمنت از خانواده‌های مبارز و دادخواه را به عنوان مسئول اول سازمان مجاهدین خلق و الگویی برای زنان قهرمان ایران که هیچ مانعی را در مسیر انقلاب و آزادی به رسمیت نمی‌شناسند شادباش و تبریک می‌گوییم.
گرامیداشت یاد شهیدان اوین: خاطرات سال ۱۳۶۷
من که سال‌ها پیش بعد از تحمل هفت سال زندان از اوین مخوف به آمریکا آمده ام لحظه ورودم به اینجا در مرداد ماه سال ۶۷ همزمان شد با انتشار اولین اخبار هولناک قتل عام همه یاران و همبندان مجاهدم در ایران. عزیزان همبند و دلبندم که با سرافرازی سربه دار شدند.
همیشه و هر لحظه به یاد دارم که در آخرین دقایقی که از بند زندان خارج می‌شدم ناهید تحصیلی عزیزم از پشت پنجره سلولش در اوین با فریاد پیام داد به شکوفه‌ها به باران برسان سلام ما را.
از همبند شجاع و دلیرم، مجاهد خلق ملیحه اقوامی بگویم که ساعاتی پیش از سربه دار شدن در اوین در آن مرداد تب‌دار نوشت: حدیث مرد مؤمن با تو گویم که چون مرگش رسد خندان بمیرد.
یا کاپیتان محبوب ما در زندان، فروزان عبدی، عضو تیم ملی والیبال زنان ایران که در آخرین ساعات عمرش روی دیوار سلول نوشت: خدایا کمکم کن تا همچون عبدی شایسته شمع فروزان راه تو باشم.
بله، آنها اینگونه در مقابل رژیم ایستادند و پرچم سر خم قدغن را برافراشتند و به نسل‌های بعد سپردند.
نسلی جدید از جوانان شورشی و مطالبه دادخواهی
از خون آنها شعله‌های قیام و نبرد و رزم جوشید و حالا این مقاومت‌ها به نسل امروز رسیده که دلاورانی همچون ارغوان فلاحی بیست و چهار ساله در زیر حکم اعدام و همراه با فروغ تقی‌پور از سیاهچال اوین پیام می‌دهند: ما با صدای پویا قبادی می‌خوانیم. ما با چشمان فرمانده وحید بنی عامریان می‌بینیم. ما با پاهای بابک علی‌پور راه می‌رویم و با قلب مهدی خانکی به مردم کشورمان عشق می‌ورزیم. آری، شجاعت، تکثیر شده و ترس دیگر در نسل جدید شورشگر مفهومی ندارد. به رژیم اعدامی و نماینده آن پزشکیان می‌گوییم: گورتان را از میهنمان گم کنید!
اگر فکر کردید، اگر فکر کردید که با تخریب محل‌های ارتکاب جنایات‌تان همچون زندان گوهردشت و نابودی گورهای دسته‌جمعی و مزار شهیدان آزادی چیزی از جرم و جنایتتان کم می‌کنید، سخت در اشتباهید و همه شما را در پیشگاه عدالت وادار به پاسخگویی خواهیم کرد.
مردم ایران چیزی جز صلح و آزادی نمی‌خواهند و هیچ دیکتاتوری و وابستگی به دولت‌های بیگانه را برنمی‌تابند. فقط سد راهشان نشوید.
زنده‌باد آزادی. درود بر کانون‌های قهرمان شورشی.
