معصومه حافظی، پرستار ۴۸ ساله و مادر دو فرزند در تاریخ ۲۰ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی در شهر محمدیه (زیباشهر) قزوین واقع در استان قزوین، بر اثر شلیک مستقیم نیروهای امنیتی رژیم جان باخت.
معصومه زن سرپرست خانوار بود که علاوه بر دو فرزند خود، مراقبت از والدین سالمند خود را نیز برعهده داشت.
گلوله‌های پاسداران او را از ناحیه کبد هدف قرار داد و موجب مرگ او شد. پس از کشته شدن معصومه حافظی، فشارهای زیادی به خانواده وی وارد شد تا او را به عنوان «شهید» وابسته به رژیم معرفی کنند اما آنها نپذیرفتند.
پیکر معصومه حافظی تحت تدابیر شدید امنیتی و باحضور تعداد محدودی از بستگانش به خاک سپرده شد.
مأموران رژیم حتی اجازه ندادند درب مسجد را برای برگزاری مراسم باز کنند. در حالی که این مسجدی بود که پیشتر از طرف معصومه کمک قابل توجهی به این محل ارائه شده بود.
براساس گزارشات در شبکه‌های اجتماعی وضعیت پیکر معصومه بسیار مشکوک بود. شکم او به طور کامل شکافته و بخیه شده بود، اما در محل اصابت گلوله هیچ نشانی از بخیه یا ترمیم دیده نمی‌شد. احتمال برداشت اعضای بدن او بدون رضایت خانواده داده شده‌است.
