کارزار «سه شنبه های نه به اعدام » در ۱۳۲مین هفته برگزاری خود، روز سه شنبه ۱۳ مرداد ۱۴۰۵، با اعتصاب غذای زندانیان سیاسی در ۵۹ زندان سراسر کشور ادامه یافت.
در بیانیه یک صد و سی و دومین هفته کارزار «سه شنبه های نه به اعدام » با اشاره به اجرای احکام اعدام معترضان و برگزاری برخی اعدام‌ها در ملأعام، نسبت به روند رسیدگی به این پرونده‌ها اعتراض شده است. در بخشی از این بیانیه آمده است:
«مجتبی خامنه‌ای رهبر دیده نشده مستبد، به وصیت پدرش عمل می‌کند، خدای دهه شصت را فرا می‌خواند و جرثقیل‌های اعدام را به خیابان می‌آورد تا جان امیرحسین صفری و ابوالفضل سپاهی را در ملأعام بگیرد و جوان ۱۹ ساله، آروین خیرخواهان که از شور زندگی مملو است را در شاهرود اعدام می‌کند و کشتار و قتل عام دی ماه را به این شکل ادامه دهد تا مانع هر شکلی از اعتراض برای تحول انقلابی و بنیادین باشد. و نمایندگانش در نماز جمعه و صدا و سیما از ثمرات اعدام می‌گویند و جلادان را ستایش می‌کنند. حال هر وجدان بیداری به این می‌اندیشد که اگر این جوانان معترض مجرم و قاتل بودند و در انظار عمومی به دار کشیده می‌شوند، چرا دادگاه‌های آنها علنی برگزار نشده و مخفیانه شکنجه و محاکمه می‌شوند؟»
تأکید بر گسترش مخالفت با حکم اعدام
در ادامه این بیانیه آمده است که زندانیان طی ۱۳۲ هفته گذشته با وجود انتقال به سلول انفرادی، ضرب و شتم و حتی اجرای حکم اعدام علیه برخی از اعضای این کارزار، به اعتراض خود ادامه داده‌اند. نویسندگان بیانیه از مخالفان اعدام خواسته‌اند با بهره‌گیری از همه ظرفیت‌های موجود، برای توقف اجرای احکام اعدام اقدامات عملی انجام دهند.
در بخش دیگری از این بیانیه همچنین تأکید شده است که تهدید مخالفان اعدام به مجازات، نشان‌دهنده گسترش و تأثیرگذاری این جنبش اعتراضی است. بر همین اساس، از همه مخالفان خواسته شده است که اعتراض به حکم اعدام را بدون توجه به نوع اتهام یا گرایش سیاسی محکومان، به مطالبه‌ای فراگیر تبدیل کنند.
بیانیه در پایان با تأکید بر اهمیت همبستگی جمعی، ادامه مقاومت و سازماندهی را راه مقابله با استبداد و اعدام عنوان کرده و بر ضرورت تداوم این مسیر تأکید کرده است.
سابقه امر
کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» که اکنون وارد سومین سال خود شده است، به گسترده‌ترین و پایدارترین حرکت‌های اعتراضی درون زندان‌های کشور تبدیل شده است. با وجود تشدید فشارهای امنیتی، تهدیدهای مستمر، محدودیت‌های ارتباطی و اعمال اقدامات تنبیهی علیه زندانیان شرکت‌کننده، این حرکت اعتراضی همچنان ادامه یافته و هر هفته با پیوستن زندانیان بیشتری از زندان‌های مختلف، دامنه آن گسترش پیدا می‌کند.
بخش قابل توجهی از این زندانیان اعتصابی را زندانیان سیاسی زن تشکیل می‌دهند که در بند زنان زندان اوین، زندان قرچک ورامین، بند زنان زندان سپیدار اهواز، بند زنان زندان عادل آباد شیراز، بند زنان زندان زاهدان، بند زنان زندان یزد و بند زنان زندان رشت دوران حبس خود را سپری می‌کنند.
