کارزار اعتصاب غذای «سه شنبه های نه به اعدام» در هفته صدوپنجم خود، هم‌زمان با سومین سالگرد شکل‌گیری این حرکت اعتراضی، در ۵۶ زندان سراسر ایران ادامه یافت؛ کارزاری که از دل زندان‌ها و در شدیدترین شرایط سرکوب و فشار امنیتی زاده شد و اکنون به یکی از پایدارترین اشکال مقاومت جمعی علیه ماشین اعدام و خشونت قضایی در ایران بدل شده است.
این کارزار که از بهمن ۱۴۰۲ با ابتکار ده زندانی سیاسی تبعیدشده به زندان قزلحصار و با اعتصاب غذای هفتگی در روزهای سه‌شنبه آغاز شد، به‌سرعت به بندهای مختلف از جمله بند زنان زندان اوین و دیگر زندان‌های کشور گسترش یافت. تداوم آن طی دو سال گذشته، «سه شنبه‌های نه به اعدام» را از یک اعتراض محدود زندانیان سیاسی، به نمادی ملی و حتی بین‌المللی از ایستادگی در برابر اعدام و سرکوب سیستماتیک تبدیل کرده است.
در هفته صدوپنجم، پیوستن زندان گرگان به این حرکت اعتراضی و افزایش شمار زندان‌های مشارکت‌کننده به ۵۶ زندان، نشانه‌ای آشکار از ناکامی سیاست ارعاب و سرکوب حکومت در پشت دیوارهای بلند زندان‌ها تلقی می‌شود. کنشگران این کارزار تأکید دارند که اعدام، به ابزاری محوری برای بقای حکومت بدل شده و مقابله با آن، ماهیتی عمیقاً سیاسی یافته است.
پیوند با قیام سراسری و هشدار در مورد قتل عام بازداشت شدگان اعتراضات
زندانیان شرکت‌کننده در بیانیه این هفته خود، با پیوند زدن کارزار اعتصاب غذای «سه شنبه های نه به اعدام» به قیام سراسری مردم ایران، از نقش تعیین‌کننده این خیزش در افشای ماهیت سرکوبگر و خشونت‌محور حکومت سخن گفته‌اند. در بخشی از این بیانیه آمده است که سرکوب خونین اعتراضات، نه‌تنها مردم ایران بلکه افکار عمومی جهان را به واکنش واداشته و انزجار جهانی از سیاست اعدام و کشتار را به اوج رسانده است.
اعضای این کارزار همچنین نسبت به خطر قتل عام بازداشت شدگان و مجروحان اعتراضات سراسری ۱۴۰۴ هشدار داده‌اند. بنا بر گزارش‌های منتشرشده از درون زندان‌ها، بی‌خبری از سرنوشت بازداشت شدگان، وضعیت وخیم جسمی مجروحان و انتقال پنهانی اجساد به سردخانه‌های نامعلوم، نگرانی‌ها درباره تکرار جنایت‌های گسترده حکومتی را تشدید کرده است.
خانواده ها معترضان بازداشت شده را «پاره تن مردم ایران» توصیف کردند
هم‌زمان با تداوم این کارزار، خانواده‌ها و بستگان زندانیان سیاسی محکوم به اعدام از جمله وحید بنی‌عامریان، پویا قبادی و شاهرخ دانشورکار، با برگزاری تجمع اعتراضی و حمل پلاکارد، حمایت خود را از «سه شنبه های نه به اعدام» اعلام کردند.
شعارهایی چون «زندانی سیاسی آزاد باید گردد»، «نه به اعدام»، «بازداشتی‌های قیام سراسری آزاد باید گردند» و «زندان و اعدام حق فرزندان و جوانان ایران نیست بهمن ۴۰۴» بازتاب‌دهنده خواست عمومی برای توقف اعدام و آزادی زندانیان سیاسی بودند.
در بیانیه خانواده‌ها با اشاره به وضعیت اندوه‌بار کشور تأکید شده است: «یک ایران، امروز رنجدیده و داغدار است. دیدن تصاویر جانکاه و هموطنانی که در غسال‌خانه‌های میهن ستم‌زده‌مان در میان هزاران پیکر غرقه به‌خون به‌دنبال عزیزان‌شان می‌گردند جگرهایمان را خراشید و از عمق جان گریستیم. آخر آنان پاره تن همه ما هستند. آنان گناه‌شان هم‌چون فرزندان ما «نه» گفتن به دیکتاتوری بود.»
