وضعیت وخیم زنان زندانی سیاسی در زندان دولت آباد اصفهان؛ از عدم تفکیک جرائم تا شکنجه روانی و محیط آلوده، این زندان نماد نقض سیستماتیک حقوق بشر است.
با انتقال تمامی زنان زندانی استان اصفهان به زندان دولت آباد، این زندان به کانون تازه‌ای برای نقض گسترده حقوق زندانیان، به‌ویژه زنان زندانی سیاسی، تبدیل شده است.
تعطیلی بند زنان در زندان دستگرد، مسئولان را بر آن داشت تا تمامی زنان زندانی را در فضایی فاقد استانداردهای اولیه، بدون تفکیک جرائم، در زندان دولت آباد اسکان دهند؛ تصمیمی که به تهدیدی جدی علیه جان و امنیت این زندانیان انجامیده است.
زندان دولت آباد دو بخش مجزا دارد: یکی تحت کنترل مستقیم سپاه پاسداران و دیگری تحت نظارت پلیس امنیت اخلاقی و نیروی انتظامی. با این حال، در هیچ‌یک از این دو بخش، اصل تفکیک جرائم رعایت نمی‌شود. زنان زندانی سیاسی در کنار زندانیانی با جرائم خشن، از جمله قتل و سرقت مسلحانه، نگهداری می‌شوند؛ وضعیتی که به صراحت مغایر با کنوانسیون‌های بین‌المللی حقوق بشر است.
در پاسخ به اعتراض زندانیان سیاسی نسبت به این شرایط خطرناک، مسئولان زندان با تحقیر و تمسخر، آنان را «مجرمینی مانند بقیه» می‌خوانند. تنها گروهی که در بندی جداگانه نگهداری می‌شود، متهمان مالی هستند.
محیط آلوده، کمبود امکانات و ممنوعیت دریافت لوازم شخصی
شرایط زیستی در این زندان به‌طور نگران‌کننده‌ای غیرانسانی است. خانواده‌ها از ارسال اقلام ابتدایی مانند پتو، لباس، یا لوازم بهداشتی برای عزیزانشان منع شده‌اند. فضای زندان آلوده، پر از ساس و حشرات گزنده است و زندانیان مجبورند روی پتوهای چرک و فرسوده بخوابند. در نامه‌ای محرمانه، یکی از زندانیان نوشته است:«هر شب با ترس از نیش حشرات به خواب می‌رویم. لباس‌ها بوی تعفن گرفته و امکان شست‌وشوی آن‌ها وجود ندارد.»
ملاقات‌های تحقیر آمیز در زندان دولت آباد
ملاقات‌های هفتگی زندانیان نیز با سخت‌گیری و تحقیر همراه است. خانواده‌ها پیش از ورود به سالن ملاقات، تحت بازرسی‌های بدنی توهین‌آمیز قرار می‌گیرند و غالباً از بردن بسته‌های خوراکی یا لوازم ضروری محروم می‌مانند. این برخوردها، فشار روانی مضاعفی را هم بر زندانیان و هم بر خانواده‌هایشان تحمیل کرده است.
تهدید دائمی علیه زنان زندانی سیاسی
بنا بر گزارش‌های موثق، زنان زندانی سیاسی در زندان دولت آباد هدف آزارهای سیستماتیک و فشارهای مضاعف قرار دارند. در مواردی، زندانیان با سوابق جنایی سنگین و وضعیت روانی نامتعادل، از سوی مسئولان زندان تحریک یا حتی اجیر می‌شوند تا به زندانیان سیاسی حمله کنند یا علیه آن‌ها گزارش‌های ساختگی ارائه دهند. این اقدامات نه‌تنها امنیت جسمی و روانی زندانیان سیاسی را تهدید می‌کند، بلکه مقدمه‌ای برای پرونده‌سازی‌های تازه علیه آنان نیز بوده است.
یکی از زندانیان سابق در گزارشی محرمانه می‌گوید: «در این زندان هر لحظه باید منتظر حمله باشی. حتی نفس کشیدنت هم زیر نظر است.»
در چنین شرایطی، گزارش‌هایی از تلاش برخی زندانیان برای خودکشی منتشر شده است. ترکیب خشونت، تحقیر، شکنجه روانی و فقدان امکانات اولیه، تصویری تمام‌عیار از آنچه «شکنجه سفید» نامیده می‌شود، ارائه می‌دهد؛ شکنجه‌ای خاموش، اما ویرانگر، علیه زنانی که تنها جرم‌شان، مخالفت با نظم حاکم است.
