اتحادیه اروپا و کشورهای عضو آن منابع لازم را دارند و باید اراده سیاسی خود را نشان دهند تا از زنان و دختران ایران در مبارزه آنها برای آیندهای بهتر حمایت کنند.
روز ۳۰ آبان ۱۴۰۳ در آستانه روز جهانی منع خشونت علیه زنان، خانم زالا توماشیچ، عضو پارلمان اروپا از اسلونی، میزبان جلسه ای در این پارلمان بود. متن سخنان افتتاحیه خانم زالا توماشیچ در زیر آمده است:
به همه شما خوش آمد میگویم. افتخار بزرگی است که امروز شما را اینجا ببینم و از شما تشکر کنم که در این رویداد با این تعداد چشمگیر شرکت کردهاید.
ما امروز به مناسبت روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان اینجا گرد هم آمدهایم تا برای اقدام فراخوان دهیم و متحد شویم تا به خشونت علیه زنان و دختران پایان دهیم.
خشونت علیه زنان و دختران همچنان یکی از رایجترین و گستردهترین موارد نقض حقوق بشر در جهان باقی مانده است.
وقتی برای این رویداد آماده میشدم، شوکه شدم که بفهمم از هر سه زن در سراسر جهان یک نفر حداقل یک بار در زندگی خود خشونت فیزیکی یا جنسی، عمدتاً از سوی یک شریک زندگی، را تجربه کرده است.
این آمار برای بیش از یک دهه تقریباً بدون تغییر باقی مانده است. طبق دادههای سازمان ملل، هر روز ۱۳۷ زن توسط یکی از اعضای خانواده خود به قتل میرسند. این بدان معناست که اغلب خانه خطرناکترین مکان برای بسیاری از زنان میباشد.
ازدواج کودکان نیز همچنان برای بسیاری یک واقعیت تلخ است، به طوری که هر سال ۱۲ میلیون دختر قبل از رسیدن به ۱۸ سالگی ازدواج میکنند. این ارقام فقط اعداد نیستند؛ بلکه زندگیهایی هستند که با خشونت ویران شدهاند.
و چیزی که بهویژه ناراحتکننده است این که در بسیاری از کشورها، و من قصد دارم بقیه سخنرانیام را بر ایران متمرکز کنم، این خشونت توسط حکومت انجام میشود و در قوانین و رویهها توجیه و ترویج میشود.
زنان و دختران که بیش از نیمی از جمعیت ۸۵ میلیون نفری ایران را تشکیل میدهند، شهروندان درجه دوم محسوب میشوند.
آنها حتی اجازه ندارند درباره لباس خود تصمیم بگیرند و باید از قوانین اجباری و سرکوبگرانه پوشش رژیم اطاعت کنند.
تا به امروز، حکومت ۲۷ نهاد امنیتی و اطلاعاتی را مکلف به اجرای قوانین اجباری پوشش کرده است.
اگر زنان و دختران از این قوانین پیروی نکنند، با خطر جریمه، زندان، یا حتی مرگ مواجه میشوند. همانطور که در مورد غمانگیز مهسا ژینا امینی دیدیم. دختری ۲۲ ساله که در بازداشت گشت ارشاد پس از بازداشت به دلیل نقض قوانین اجباری پوشش جان باخت. مرگ غمانگیز او در سپتامبر ۲۰۲۲ باعث شد که مردم علیه این رژیم وحشی قیام کنند. در حالی که زنان شجاع و دختران دلیر ایران رهبری اعتراضات سراسری را بر عهده داشتند، جهان شگفتزده شد و از آنان الهام گرفت. این اعتراضات تا به امروز ادامه دارند.
اما برای شکستن روحیه و عزم آنها، رژیم به خواستههای مشروع آنان با قتلهای فراقانونی، اعدامها و بازداشتهای گسترده پاسخ داده است.
ناتوان از سرکوب زنان و دختران، رژیم با استفاده از تعرض جنسی و تجاوز بهعنوان ابزاری سیستماتیک برای شکنجه در زندانهایش، از آنها انتقام میگیرد. ما باید بگوییم که این کاملاً غیرقابلقبول است. این غیرقابلقبول است که ما در سال ۲۰۲۴ همچنان مجبور به برگزاری چنین جلسهای باشیم.
اما امروز، مقاومت شجاعانه زنان علیه رژیم و سیاستهای سرکوبگرانه آن، با شعار تحولیافته «زن، مقاومت، آزادی» طنینانداز شده است.
پس به همکارانم در این پارلمان میگویم: بگذارید از شجاعت این زنان الهام بگیریم. بیایید از زنان حمایت کنیم وقتی که علیه رژیم ایران ایستادگی میکنند.
به زنان شجاع زندانی سیاسی و فعالان حقوق زنان که علیه اعدامها و سرکوب دولتی اعتراض میکنند، نگاه کنیم، کسانی که شرایط سخت و شکنجه در زندان را به چالش میکشند.
اکنون هیچ بهانهای برای سکوت باقی نمانده است. باید حرف بزنیم. باید درباره آنچه که در حال وقوع است صدای خود را بلند کنیم.
همانطور که سازمان ملل در کمپین یک هفتهای امسال اعلام کرده است، راهحل در پاسخ قاطع، پاسخگویی عاملان و تسریع اقدام از طریق راهبردهای کشورها مناسب و تأمین منابع بیشتر برای جنبشهای حقوق زنان است.
اتحادیه اروپا و کشورهای عضو آن منابع لازم را دارند و باید اراده سیاسی خود را نشان دهند تا از زنان و دختران ایران در مبارزه آنها برای آیندهای بهتر حمایت کنند.
بگذارید از مبارزه آنها حمایت کنیم. بگذارید از مبارزه شما حمایت کنیم. زیرا تنها راه پایان دادن به خشونت علیه زنان و دختران در ایران، کمک به آنها برای سرنگونی رژیم کنونی و برپایی ایرانی آزاد، دموکراتیک و سکولار است.
و بگذارید از همه زنانی که در سراسر جهان برای حقوق خود، آموزش، امنیت و آزادی خود مبارزه میکنند، حمایت کنیم.
باید مطمئن شویم که روزی فرا میرسد که دیگر نیازی به برگزاری رویدادهایی مانند این نباشد، زیرا که آن موقع دیگر زنان حقوق، امنیت و آزادی خود را بهدست آوردهاند.
