روز ۵ آذر، همزمان با روز جهانی منع خشونت علیه زنان، زندانی سیاسی آرش صادقی، در یک نامه سرگشاده توضیح داد که علت اعتصاب غذای او دفاع از حقوق زنان آزادیخواهی است که در زندان هستند.
آقای صادقی که در ۳۶ مین روز اعتصاب غذای خود به سر می برد در این نامه به ماجرای خشونت علیه مادرش که منجر به مرگ وی در سن ۴۳سالگی شد، پرداخته و همسرش گلرخ ایرایی را یک نمونه از دهها زن ایرانی دیگر می داند که به جرم احساس مسئولیت در قبال جامعه شان در اسارت به سر می برند.
وی در قسمتی از این نامه سرگشاده به ماجرای حمله مأموران امنیتی برای دستگیری او و چگونگی مجروح شدن مادرش در خانه شان اشاره کرده و می نویسد: «۶ سال از رفتن مادر گذشت… او نه فعال سیاسی بود و نه فعال مدنی. او یک زن بود، یک مادر. در یک صبحگاه پاییزی حرمت خانه مان را شکستند. مادر ایستاده بود تا حرمت خانه اش را نگه دارد… دکتر اولیه تأیید میکند مادر دچار سکته قلبی ناشی از شوک قوی شده است و چند ماه بعد پزشکی قانونی خونریزی داخلی در ناحیه جمجمه و بعد ایست قلبی را عامل مرگ می داند».
وی سپس به دستگیری غیرقانونی همسرش و اینکه حتی از حق حضور در دادگاه و دفاع هم محروم بوده اشاره می کند و می نویسد: «آنچه مرا واداشته از روز دوشنبه سوم آبان ماه تا به امروز تصمیم به اعتصاب غذا بگیرم اگر چه به واسطه بازداشت غیرقانونی گلرخ و مطالبه آزادی قانونی او بوده و هست، اما دفاع از یک فرد نیست. گلرخ نمادی است از مظلومیت زنانی (است) که در جامعه ما به حکم انسان بودن و داشتن حس مسئولیت امروز در زندانند. زنانی که هویت انسانی خود را حفظ می کنند و به دنبال جامعه ای هستند فارغ از تبعیض و انکار زنان. امروز گلرخ برای من نمادی است از مظلومیت زینب جلالیان، نرگس محمدی، فهیمه اسماعیلی، مریم اکبری منفرد، فاطمه مثنی، آزیتا رفیع زاده، هاجر پیری، افسانه بایزیدی، ریحانه حاج ابراهیم دباغ، الهام فراهانی، مهوش شهریاری، فریبا کمال آبادی.»
