سخنرانی نرگس رحمانی از انجمن جوانان ایرانی در لندن در مراسم چهلمین سالگرد مقاومت عادلانه مردم ایران
من نرگس هستم. ۲۵ ساله. ۷ ساله بودم که همراه پدر و مادر و خواهرم به انگلستان مهاجرت کردیم. اینجا بود که کم کم واژه های زندان زندانی سیاسی و مجاهدین خلق به گوشم خورد.
پدرم از عموی شهیدم برایم گفت. از اینکه عمو نادر۱۹ ساله ام در دادگاه به شکنجه گرانش گفته بود اگرآزاد شوم باز هم به مجاهدین می پیوندم.
مادرم از مریم قدسی مآب ۱۶ ساله برایم گفت که بعد از شکنجه های وحشیانه و ایستادگی قهرمانانه اش به جوخه اعدام سپرده شد و همچنین ازمیلیشیاهای ۱۳ -۱۴ ساله ای که در ۳۰ خرداد سال ۱۳۶۰ حتی داغ گفتن اسمشان را هم بردل دژخیمان گذاشتند.
و اینچنین بود که من با راه مجاهدین خلق آشنا شدم.
بله، من مجاهدین خلق را در«تا آخرش ایستاده ایم» صبا شناختم. در تلاش و اراده آسیه برای به تصویر کشاندن صحنه های سبوعیت مزدوران خامنه ای در اشرف ۱ شناختم والبته در ۱۲ سال پایداری پرشکوه مجاهدین در اشرف و لیبرتی.
من، مجاهدین خلق را در این سخن ارزشمند شما، خواهر مریم عزیز، که گفتید: «ما از همه چیزمان میگذریم تا ملت ایران به همه چیز دست پیدا کنند» شناختم .
و همچنین در طرد «ایدئولوژی اول من» از زبان خواهر زهرا ی عزیز مسئول اول سازمان مجاهدین خلق ایران كه براي شما و همه مجاهدين سرافراز آرزوي سلامتي مي كنم.
لازم است اين جا به رئيسي جلاد بگويم ما نه مي بخشيم و نه فراموش مي كنيم، همانطوركه خواهرمريم گفتند قرارگرفتن اين جلاد در مقام رياست جمهوري رژيم علامت درماندگي و نقطه پايان سرنگوني است.
رئيسي بايد در دادگاه بين المللي در برابر عدالت قرار بگيرد و جامعه جهانی باید با قاطعيت در مقابل فاشيسم مذهبي حاكم، در کنار مردم ایران و خواست آنها برای سرنگوني رژیم و استقرار یک جمهوري دمکراتیک قرار بگیرد.
