روزی یک قتل تحت عنوان ناموس – لایحه امنیت زنان بازیچه باندهای حکومتی

روزی یک قتل تحت عنوان ناموس- لایحه امنیت زنان بازیچه باندهای حکومتی

در فرهنگ زن ستیزانه حاکم، زن نه یک انسان مستقل، بلکه «ناموس» مرد است. عباراتی چون «ناموس» و «غیرت» که ترجمه ساده آن مالکیت مرد بر زن است، همان مفهومی است که در قوانین رژیم ملایان، ریاست خانواده را به مرد سپرده و حق انتخاب محل زندگی، تحصیل، اشتغال و طلاق زن و حتی حق حضانت فرزندان را یک سویه به جنس مذکر می دهد.

این فرهنگ ضدانسانی حاکم بر جامعه سایه دارد و هر زمان که بحرانی وجود داشته باشد فعال شده و به شکل جنایات فجیع تحت عنوان ناموس ظهور می کند. هم اکنون نیز با گسترش مشکلات روانی و اقتصادی حاصل از  بحران کووید ۱۹، و فقر افسارگسیخته حاصل از چپاول های حکومتی، شاهد انفجار خشونت در ایران هستیم.

ظرف ۱۵روز اخیر، اخبار مربوط به ۱۳زن که به طرز فجیعی تحت عنوان ناموس به قتل رسیده اند در رسانه ها منتشر شده است. این تنها شامل موارد راه یافته به مطبوعات می شود و طبعاً مواردی که به مرگ منجر نشده است را نیز در بر نمی گیرد.

گاه شمار چرخش خنجر زن ستیزی بر چهره زنان ایران تحت عنوان ناموس

بازی باندهای حکومتی با لایحه خشونت علیه زنان

در شرایطی که اخبار فجیع قتل زنان تحت عنوان ناموس با انتشار در رسانه های حکومتی روزانه  قلب و روح زنان ایرانی را زخمی می کند، باندهای حکومت آخوندی با به بازی گرفتن همان لایحه بی محتوا شده توسط قوه قضائیه ، که تحت عنوان «لایحه صیانت، کرامت و امنیت بانوان» به دولت رسیده بود، نمک بر زخم آنان می پاشد.

رژیم آخوندی برای پوشاندن چهره زن ستیز خود در برابر جامعه بین المللی و به منظور فریب دادن افکار عمومی و فعالین امور زنان، هر از گاهی هیاهویی تحت عنوان رسیدگی به امور زنان، در رسانه های خود به پا می کند. لایحه امنیت زنان از سال ۱۳۸۸ تا کنون به مدت ۱۱ سال، موضوع این هیاهو بوده اما هرگز تصویب و اجرایی نشده است.

این لایحه در ۲۶شهریور ۱۳۹۸ ، با حذف ۱۷بند آن و خالی کردن محتوای آن از حمایت عملی از زنان، از فیلتر قوه قضائیه عبور کرده و به دولت ارسال شد. دولت روحانی، بر خلاف همه ادعاهای خود، اکنون ۱۶ماه است که لایحه را نهایی نکرده است.

مجلس رژیم در این میان، امنیت زنان را بازیچه دعواهای باندی داخل رژیم زن ستیز آخوندی قرار داده و همان لایحه دست ساز قوه قضائیه  را تحت عنوان طرحی مستقل، البته با همان نام «صیانت، کرامت و امنیت زنان» اعلام وصول نمود. به‌گفته یک نماینده مجلس رژیم، بهروز محبی نجم‌آبادی، «مجلس می‌خواسته به نوعی تأخیر دولت را متذکر شود». (سایت حکومتی اعتماد – ۱دی ۱۳۹۹)

هرچند، چنین دعواهایی می تواند در بین احزاب مختلف هر کشوری وجود داشته باشد. اما واقعیت تلخ ایران این است که زن ستیزی آن هم به وحشیانه ترین وجه آن، خصومت شناخته شده و مشترک همه جناح ها، مقامات و افراد وابسته به حکومت مذهبی آخوندی است. عبارات ناموس و غیرت نیز برای تحریک افکار مردان لایه فقیر فرهنگی در راستای به قید کشیدن زنان ایرانی از جمله برای اعمال حجاب اجباری، مکرراً به وسیله مقامات حکومت آخوندی به کار گرفته می شود.

آنچه که باید به یاد سپرد این واقعیت است که امنیت زنان، همانند کرامت و برابری زنان، همچنان که آزادی و عدالت اجتماعی، تنها و تنها در صورتی در ایران متصور است که حکومت زن ستیز مذهبی ملایان در قدرت نباشد.