آموزگار بردباری و احساس مسئولیت

طیبه (اعظم) رحمانی از اعضای شورای مرکزی سازمان مجاهدین خلق ایران و عضو شورای ملی مقاومت که قریب چهار دهه از عمر خویش را وقف مبارزه در راه آزادی مردم ایران کرده بود، در شامگاه 3مرداد۱۳۹۵ پس از نبردی طولانی با بیماری سرطان در بیمارستانی در آلبانی در گذشت.

طیبه رحمانی در سال ۱۳۳۳ در تهران به دنیا آمد. وی تحصیلات عالی خود را در امور تربیتی و مربیگری کودکان گذراند و از معلمان مجرب مدارس تهران بود. او در دوران قیام ضدسلطنتی با مجاهدین آشنا شد و از همان زمان فعالیت های افشاگرانه در برابر خمینی و سیاستهای مستبدانه حکومت را آغاز کرد.  در جریان این مبارزات طیبه خواهرش زهرا و برادرش محمدعلی رحمانی را در اعدامهای خونین سالهای ۶۰ و ۶۱ از دست داد.

برجسته ترین دوران فعالیت خانم رحمانی زمانی بود که با به کارگیری تحصیلات و تجربه حرفه ای خود، نقش ارزشمندی در اداره مدارس و آموزش کودکان مجاهدین به عهده داشت و آموزگار صبر و بردباری و مسئولیت پذیری بود.

وی از سال ۱۳۸۲ در زمره هزار زن قهرمانی بود که در حماسه های دوران پایداری پرشکوه مجاهدین در اشرف و لیبرتی شرکت داشت. بعد از انتقال به لیبرتی بود که ابتلاء خانم رحمانی به بیماری سرطان تشخیص داده شد ولی در اثر محاصره ضدانسانی پزشکی و کارشکنی های مستمر امکان مداوای مناسب وجود نداشت. متعاقباً نمایندگان ساکنان نام او را در اردیبهشت 1392 (مه 2013) جزو بیمارانی که باید انتقال آنها به اروپا تسریع شود در اختیار مقامات ملل‌متحد و مقامات آمریکایی قرار دادند تا بالاخره او در شهریور 1394 به آلبانی منتقل شد و تحت مداوا قرار گرفت. روحیه بالا و استحکام او در برابر بیماری همه پزشکان را به حیرت واداشته بود ولی متأسفانه پس از پیکاری طولانی با درد و بیماری طاقت‌فرسا به دیار رفیق اعلی پر کشید و به یاران صدیقش پیوست.

یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.