سارا فولر (۱۵ فوریه ۱۸۳۶ – ۱ اوت ۱۹۲۷) از پیشگامان آموزش در آمریکا بود که نقشی اساسی در تحول روش‌های آموزش گفتار به کودکان ناشنوا ایفا کرد. او در شهر وستون، ماساچوست متولد شد و تحصیلات خود را در مدرسه‌ی وست نیوتن به پایان رساند.
پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۸۵۵، به تدریس در شهرهای نیوتن و بوستون پرداخت و در سال ۱۸۶۹ تحت آموزش هریت بی. راجرز در مدرسه‌ی کلارک برای ناشنوایان مهارت‌های ویژه‌ای آموخت. همان سال، به عنوان مدیر مدرسه‌ی تازه تأسیس بوستون برای ناشنوایان و لال‌ها منصوب شد؛ مدرسه‌ای که به درخواست کشیش دکستر اس. کینگ تأسیس شده بود.
در سال ۱۸۷۱، الکساندر گراهام بل روش‌های نوینی را برای آموزش گفتار به کودکان ناشنوا معرفی کرد و فولر همراه با کادر آموزشی‌اش این شیوه‌ها را فرا گرفت. او به یکی از حامیان سرسخت این روش تبدیل شد و بر لزوم آغاز آموزش گفتار از سنین پایین تأکید داشت. فولر همچنین شاهد یکی از تاریخی‌ترین لحظات علم و فناوری بود: ارسال نخستین پیام از طریق تلفن.
اما تأثیر او تنها به کلاس‌های درس محدود نماند. در سال ۱۸۹۰، سارا فولر از روش‌های آموخته‌شده از بل برای آموزش نخستین درس‌های گفتاری به هلن کلر استفاده کرد و به این ترتیب، مسیری جدید را برای ارتباط این نابغه‌ی ناشنوا و نابینا هموار ساخت. او در سال ۱۸۸۸ کتاب “یک کتاب مقدماتی مصور برای معلمان ناشنوایان“ را منتشر کرد و در همان سال، به تأسیس انجمن آمریکایی ترویج آموزش گفتار به ناشنوایان کمک کرد که بعدها، در سال ۱۸۹۶، مدیریت آن را نیز بر عهده گرفت. افزون بر این، در سال ۱۹۰۲، خانه‌ای را برای مراقبت از کودکان ناشنوای خردسال بنا نهاد و پس از یک دهه فعالیت در این حوزه، در سال ۱۹۱۰ بازنشسته شد.
سارا فولر در نیوتون لوور فالز، ماساچوست چشم از جهان فروبست و در گورستان سنت مری به خاک سپرده شد. اما میراث او برای سال‌ها زنده ماند؛ چنان‌که بنیاد “سارا فولر برای کودکان ناشنوا “ ۱۸۸۸–۱۹۷۲ به نام او تأسیس شد و نقشی مؤثر در ادامه‌ی راه این بانوی تأثیرگذار ایفا کرد.
