دکتر امیلی هاوارد استو (اول مه ۱۸۳۱- ۲۹ آوریل ۱۹۰۳) زنی بود که مرزها را درنوردید—نخستین پزشک زن در کانادا که به حرفه پزشکی پرداخت و پیشگامی بی‌بدیل در جنبش حقوق زنان. امیلی استو در سال ۱۸۳۱ در شهرک نورویچ، انتاریو به دنیا آمد و در عصری که زنان با موانع بی‌شماری روبه‌رو بودند، مسیر تازه‌ای را برای نسل‌های آینده در عرصه پزشکی و کنشگری اجتماعی هموار کرد.
در سال ۱۸۶۵، زمانی که درخواست ورود او به دانشکده پزشکی تورنتو رد شد، استو از رویاهایش دست نکشید. او برای ادامه تحصیل به ایالات متحده رفت و در سال ۱۸۶۷ مدرک پزشکی خود را از کالج پزشکی زنان نیویورک دریافت کرد. پس از بازگشت به کانادا، مطب خود را در تورنتو تأسیس کرد و در درمان زنان و کودکان تخصص یافت—در دوره‌ای که پزشکان زن به ندرت دیده می‌شدند. تلاش‌های بی‌وقفه او سرانجام در سال ۱۸۸۰ به ثمر نشست و او موفق شد به‌طور رسمی مجوز پزشکی دریافت کند و به دومین پزشک زن دارای مجوز در کانادا، پس از جنی تروت، تبدیل شود.
اما بلندپروازی های او به پزشکی محدود نبود. امیلی استو از مدافعان پرشور حق رأی و آموزش زنان بود و در سال ۱۸۷۶ باشگاه ادبی زنان تورنتو را بنیان گذاشت—که بعدها به انجمن حق رأی زنان کانادا تغییر نام داد. او از طریق سخنرانیهای عمومی و فعالیتهای اجتماعی برای حق زنان در آموزش عالی مبارزه کرد و در نهایت به تأسیس کالج پزشکی زنان انتاریو در سال ۱۸۸۳ کمک کرد.
تأثیر امیلی استو تنها به دنیای پزشکی محدود نماند. او نخستین زن مدیر مدرسه دولتی در انتاریو بود و در سال ۱۸۸۹ ریاست انجمن حق رأی زنان دومینیون را بر عهده گرفت و تا پایان عمر در این سمت باقی ماند. میراث او از طریق دخترش، آگوستا استو-گالن، نیز ادامه یافت؛ زنی که نخستین پزشک زن دارای مدرک پزشکی در کانادا شد.
امروزه، نام امیلی استو در تاریخ کانادا جاودانه شده است. مدارس، پناهگاه‌ها و مؤسسات بسیاری به افتخار او نام‌گذاری شده‌اند. در سال ۲۰۱۸، با ورود او به تالار مشاهیر پزشکی کانادا، جایگاهش به عنوان یک پیشگام واقعی تثبیت شد—زنی که با اراده استوار خود موانع را شکست و آینده‌ای نو برای زنان کانادایی رقم زد.
