مقدمه
ماه ژوئيه، ماهي بود كه در آن زنان ايران در اعتراض و ايستادگي براي رسيدن به حقوق حقه شان، بودند.
طي ماه رمضان، دستگيري و فشار بر زنان به بهانه حجاب بالا رفت؛ شرايط زنان بازداشت شده در زندان ها سخت تر شد و دختران جوان، از طرح هاي سركوب، در امان نماندند. با اين وجود، فرياد اعتراض زن ايراني، خاموش نشد.
زنان پرستار، در اعتراض به طرح غيرقانوني وزارت بهداشت، بيش از 40 روز مداوم، اعتراض كردند و در مقابل بيمارستان ها و مراكز درماني، تجمع هاي خود را شكل دادند. بستگان زندانيان، در مقابل دادگستري در تهران به تحصن خود ادامه دادند.
و در آخرين روزهاي ماه، زنان معلم، صفوف اعتراض خود را عليه بي عدالتي، در برابر دولت سركوبگر روحاني تشكيل دادند. خواسته هاي آنها در شعارهايشان منعكس بود. آنجا كه مي گفتند: ما آزادي مي خواهيم، ما حقوق برابر مي خواهيم و ما همه با هم هستيم و با هم، برابر.
از ديگر تحولاتي كه در ماه ژوييه خبرش فراگير شد، جنايت اسيد پاشيدن بر صورت زنان و دختران جوان بود. آنچه كه مردم مهاباد و فعالين حقوق بشر، جوابش را با تظاهراتي گسترده دادند.
قوانين غيرانساني مانند قانون حجاب و يا برخورد با زنان و جوانان در خيابان ها، از ديگر اقداماتي بود كه در ماه گذشته، از سوي مجلس و بالاترين مقامات رژيم، در دستور كار قرار گرفت و زنان قربانيان اول آن بودند.
دستگيريهاي خودسرانه
در ماه ژوييه، بهانة اصلي دستگيري ها و بازداشت ها از سوي ماموران امنيتي، « ماه رمضان» بود!
در اينباره، ماموران پليس در تبريز، اقدام به دستگيري 92 جوان – شامل 41 دختر جوان – كردند. تنها اتهام آنها صرف غذا دركافي شاپ بود. (خبرگزاري فارس – 2/4/94) در دزفول نيز در نمونه اي ديگر، 26دختر جوان در حومه شهر بازداشت شدند. اتهام آنها، شرکت در يک مهماني شبانه بود. (سايت تابناك – 30/4/94)
زندان
شرايط زنان و مادران زنداني از زبان خودشان، موضوعي بود كه تكاندهنده ترين گزارشها و خبرهاي اين ماه را به خود اختصاص مي داد. زناني كه در عين شرايط بسيار سخت، از عاطفه مادري هم محروم هستند و رژيم ايران، كوچكترين حقوقي را برايشان به رسميت نمي شناسد. آنها كه در اعتصاب غذا، گاه تا مرگ، گام هايي كوچك، فاصله دارند.
شرايط زندان
در ماهي كه پشت سر گذاشتيم، در مورد شرايط حبس غيرانساني آتنا دائمي – فعال مدني 27ساله سازمان عفو بين الملل اطلاعيه اي صادر كرد و در آن به نقض اوليه ترين حقوق او مانند حق دادرسي عادلانه پرداخت. (عفو بين الملل – 12/4/94)
«من مادر هستم، بچه هايم از پشت ميله هاي زندان من را مي بينند!» بخشي از نامه مادري است كه در پنجمين سال حبس خود از شرايط زندان مي نويسد. مريم اکبري منفرد، 40 ساله در اي نامه تاكيد كرده است، بدون داشتن وکيل محاکمه شدم و هيچگاه فرصت دفاع نيافتم. تنها خواسته ام، عدالت بود. نرگس محمدي، از ديگر مادران بازداشتي است. او نيز در نامه اي براي بيان دشواري جدايي از فرزندانش گفته است، «مانند مادر موسي، فرزندانم را به رود نيل سپردم». نرگس محمدي، وضعيت در سلول انفرادي را چنين توصيف مي كند: «نه گذاشتند صداي بچه هايم را بشنوم و نه اجازه دادند آنها را ببينم. محروميت از ديدن عزيزانم بيشباهت به جان کندن نبود». (دويچه وله – 29/4/94)
احكام زندان
در ماه ژوييه، شاهد صدور حكم حبس براي يك فعال سياسي زن بوديم. مريم سادات يحيوي، از فعالان اجتماعي و سياسي، به هفت سال و نيم حبس محکوم شد. اتهام: اجتماع و تباني به قصد برهم زدن امنيت ملي!
نقض حقوق پايه اي
ماهي كه پشت سر گذاشتيم، در زمينه نقض پايه اي ترين حقوق زنان، نمونه هاي تكاندهنده اي داشت.
«خودكشي دختر جواني كه پدرش سالها در حبس به سر مي برد»، «زنانه شدن كارتن خوابي به خصوص در پايتخت»، «اسيد پاشي بر زنان و دختران»، «تصاحب رتبه اول خودسوزي در خاورميانه در ميان زنان ايراني» و « طرح هاي سركوب» از جمله آن بود.
در اوايل ماه شاهد خودكشي دختر زنداني سياسي كرد، محمدامين آگوشي بوديم. اين دختر 23ساله، براثر فشارهاي زندگي كه در نبود پدر بر وي وارد شده بود، به زندگي اش پايان داد. به دنبال اين واقعه، ماموران از برگزاري ساده ترين مراسمي توسط پدر، جلوگيري كردند.
در مورد كارتن خواب شدن زنان، به خصوص در پايتخت رسانه هاي حكومتي خبرهاي متعددي منتشر كردند. يكي از نمونه ها، خبرگزاري تسنيم بود كه كارتن خواب ها را دختران 17، 18ساله كه اغلبِ سالهاي عمر را در گوشه خيابان ها به صبح مي رسانند، معرفي كرد. خبرگزاري آنا نيز در اعترافي تكاندهنده، نوشت، به گفته معاون خدمات شهرداري تهران، 3درصد از 15درصد كارتن خواب هاي شناسايي شده، زنان باردار هستند. (خبرگزاري تسنيم – 3/4/94) (خبرگزاري آنا – 22/4/94)
جنايت اسيدپاشي بر روي دختران و زنان، موضوع ديگري بود كه در اين ماه، از اصلي ترين موارد نقض حقوق زنان محسوب مي شد.
حداقل 4 زن در ايران هدف اين جنايت قرار گرفتند. (خبرآنلاين – 6/4/94)
در اين باره، ابوترابي عضو کميسيون حقوقي و قضايي مجلس نيز، به صراحت گفت، در مجازات اسيدپاشي، کاستي ديده نمي شود! (سلامت نيوز – 2/4/94)
موضوع خودكشي و خودسوزي نيز از ديگر نمونه هاي دردناك در ميان زنان ايراني بود. در اينباره، سايت پيام، تصريح كرد كه
خودکشي زنان ايران در خاورميانه، رتبه اول را دارد. (سايت پيام – 5/4/94)
طرح سركوب زنان و وارد شدن بالاترين مقامات حكومتي براي اعمال فشار هر چه بيشتر بر دختران و زنان ايراني، يكي از اصلي ترين پايه هاي نقض حقوق آنها در ماه گذشته بود.
در اين باره خبرگزاري حكومتي رسا از نامه روحاني به خامنه اي براي بررسي جوانب طرح امر به معروف و نهي از منكر خبرداد. محتواي طرح از ورود انصار حزب الله (نيروهاي ويژه سركوب) براي برخورد با زنان خبرمي داد. (خبرگزاري رسا، فرارو– 9/4/94) به دنبال آن خبرگزاري ايكنا به نقل از رييس كل دادگستري فارس، بر جلوگيري از ورود زنان به ادارات به بهانه بدحجابي خبرداد. (ايكنا-16/4/94)
تشكيل «ماموران حجاب» از اقدامات سركوبگرانه ديگري بود كه وبسايت عصر ايران، از آن خبرداده بود. ماموراني كه در ادارات، به كنترل زنان در اتاق ها و محل هاي كارشان مي پردازند! (عصر ايران – 20/4/94)
و در نهايت، دستور خامنه اي و روحاني- رييس جمهور رژيم براي هر سخت تر كردن شرايط براي زنان:
منبع حكومتي جهان نيوز در اين باره نوشت، طرح حجاب با درخواست رئیس جمهور و مقام معظم رهبري، مورد بررسی قرار خواهد گرفت. این را باید تاکید کرد که طرح امر به معروف و نهی از منکر و گشت ارشاد نیروی انتظامی و اقدامات پلیس امنیت اخلاقی ناجا فصلی و موسمی نیست و به طور کامل و مستمر اجرا میشود.“ (جهان نيوز- 26/4/94)
نقض حقوق اقليت هاي مذهبي و قومي
اقليت هاي مذهبي، در ايران از اهداف اصلي سركوب و دستگيري و زندانِ حكومت هستند. آنها از پايه اي ترين حق خود كه حق انتخاب آزادانه مذهب است، محروم شده اند. زناني كه از اقليت هاي مذهبي هستند، با سركوبي مضاعف مواجهند و بايد بهاي زن بودن خود را نيز علاوه بر گرايشات شان بپردازند.
در اينباره، نامه فرح باغي – از شهروندان بهايي كه در زندان يزد محبوس است، گويا بود. او نوشته بود: يک بهايي در زندان يزد هستم. به اتهام تبليغ عليه نظام و اقدام عليه امنيت ملي محکوم شده ام. اکنون نيز من و برادرم (فريبرز باغي) در زندان به سر مي بريم. ما خواهان حقوق حقه مان هستيم. (كميسيون زنان شوراي ملي مقاومت – 16/4/94)
نمونه اي ديگر از سركوب بهاييان در ايران، جلوگيري از خاكسپاري زن سالخورده اي بود كه ماموران امنيتي به دليل بهايي بودن، از دفن اش جلوگيري كردند. پيكر باجي خانم محمدي فر، دو روز بعد از خروج از سردخانه، بلاتكليف مانده بود. (كميسيون زنان شوراي ملي مقاومت – 23/4/94)
تبعيض عليه زنان
در ماه گذشته، تبعيض عليه زنان ايراني موضوعي بود كه پا به رسانه هاي علني باز كرد:
باشگاه خبرنگاران – از منابع حكومتي تصريح كرد كه روز به روز با محدوديتهايي براي حضور زنان در اقتصاد روبه رو ميشويم که از جمله آن ميتوان به شيوه استخدام، مرخصي، حقوق و دست مزد و نيز عدم تمديد قرار داد اشاره کرد. (باشگاه خبرنگاران جوان – 4/4/94)
دنياي اقتصاد نوشت، نرخ مشارکت اقتصادي مردان پنج برابر زنان است. (دنياي اقتصاد – 10/4/94)
وبسايت ايلنا به نقل از معاون روحاني در امور زنان تاكيد كرد: در طرح سهميه بندي براي حضور در مجمع تشخيص مصلحت، زنان راي نياوردند. (خبرگزاري ايلنا – 22/4/94)
و در نهايت، حسين مظاهري رئيس حوزه علميه اصفهان، تبعيض عليه زنان را «نياز حكومت» دانست و گفت: فعاليت همزمانِ زن و مرد در مراکز آموزشي مانند مدارس و دانشگاه ها مغاير با اهداف حكومت است. (عصر ايران – 13/4/94)
اعتراضات زنان
ماه ژوييه، ماه اعتراض بود. ماهي كه در آن دامنه اعتراض زنان پرستار به معلمان هم كشيده شد.
اعتراض پرستاران به وزارت بهداشت روحاني بود. آنها خواهان تصحيح طرح عملكرد بودند. طرحي كه به جاي اعطاي دستمزد متناسب با ساعات كاري، پرستاران را محروم و جيب حاميان دولت را پركرده بود.
تظاهرات و تجمع زنان پرستار، تهران و سايرشهرهاي كشور مانند تبريز، شيراز، اصفهان، كرمانشاه، همدان و مشهد را در بر گرفت. آنها به طور روزانه و پيگير، در مقابل بيمارستان ها، مجموعه هاي پزشكي و نيز موسسات شان، تجمع و تحصن كردند. (خبرگزاري فارس – 7/4/94)
در تحولي ديگر، شاهد تجمع همسران کارگران شهرداری در مقابل ساختمان شورای شهر انزلي بوديم. آنها مي خواستند اعتراض خود را حضوري به گوش مقامات برسانند كه از ورودشان به ساختمان، جلوگيري شد.
«ما به اسيدپاشي بر زنان تن نمي دهيم»، محور اصلي تظاهرات مردم مهاباد بود. آنها در اعتراض به اين جنايت هولناك، به خيابان ها آمدند. يکي از قربانيان اسيدپاشي، سوسنه اسماعيلنژاد دانشجوي رشته عمران بود. برادر اين زن جوان، تصريح كرد كه نهادهاي امنيتيِ وابسته به حكومت، مقصر اصلي اين جنايت ها هستند. (كميسيون زنان شوراي ملي مقاومت – 25/4/94)
