کمیته سوم مجمع عمومی ملل متحد روز چهارشنبه ۲۶ آبان ماه ۱۴۰۰ با تصویب قطعنامه ای نقض فاحش و سیستماتیک حقوق بشر در ایران را محکوم کرد.
کمیته سوم مجمع عمومی ملل متحد به «تعداد زیاد هشداردهنده اعمال و اجرای مجازات اعدام»، «استفاده گسترده و سیستماتیک از دستگیری ها و بازداشت های خودسرانه»، «محروم کردن عمدی دسترسی زندانیان به درمان و تجهیزات پزشکی کافی»، «اعمال وحشتناکی که توسط زندانبانان زندان اوین انجام شده»، «آزار و اذیت، ارعاب، از جمله آدم ربایی، دستگیری و اعدام مخالفان سیاسی و مدافعان حقوق بشر» و «دستگیری و بازداشت خودسرانه و شکنجه و سایر رفتارها یا مجازات های ظالمانه غیرانسانی یا تحقیرآمیز با تظاهرکنندگان»، «استفاده از شکنجه برای گرفتن اعتراف، و موارد مرگ مشکوک در زندان» استناد و ابزار نگرانی نمود.
قطعنامه کمیته سوم با تأکید بر اهمیت تحقیقات معتبر، مستقل و بیطرفانه در پاسخ به همه موارد نقض جدی حقوق بشر، از جمله ناپدیدسازی های اجباری، اعدام های فراقانونی و از بین بردن شواهد مربوط به این تخلفات»، خواهان پایان دادن به «معافیت از مجازات برای چنین تخلفاتی» می گردد.
دبیرکل ملل متحد در گزارش خود به مجمع عمومی درباره «اقدامات گزارش شده برای تخریب عامدانه آثار اعدام های دستجمعی زندانیان سیاسی مخالف در آن زمان (۱۳۶۷) و همچنین آزار و اذیت و مورد پیگرد جنایی قرار دادن خانواده های آن قربانیان که خواهان مشخص شدن حقیقت و پیگرد قانونی (این جنایات) می باشند» ابزار نگرانی نمود.
این قطعنامه تنها بخش کوچکی از جنایات فاشیسم دینی حاکم بر ایران را منعکس می کند، اما تردیدی باقی نمی گذارد که این رژیم همواره در صدر ناقضان حقوق بشر در جهان امروز است.
پرونده چهار دهه جنایت علیه بشریت و نسل کشی توسط این رژیم به ویژه قتل عام ۳۰هزار زندانی سیاسی در سال ۶۷ و قتل عام ۱۵۰۰ تظاهرکننده در سال ۹۸ باید به شورای امنیت ملل متحد ارجاع شود. سردمداران این رژیم از جمله علی خامنه ای، ابراهیم رئیسی و غلامحسین محسنی اژه ای باید در دادگاه بین المللی مورد محاکمه قرار گیرند.
رژیم ملایان باید از جامعه جهانی طرد شود و به مصونیت جنایتکارانی که در رأس این حکومت هستند پایان داده شود.
