گزارش ماه اوت ۲۰۲۴: کارزار سراسری نه به مجازات اعدام

افزایش اعدام ها و کارزار سراسری نه به مجازات اعدام

مبارزه زندانیان سیاسی دربند برای متوقف کردن ماشین کشتار ملایان

افزایش اعدام ها و کارزار سراسری نه به مجازات اعدام

در ماه اوت همزمان با روی کار آمدن رئیس جمهور جدید رژیم ملایان و معرفی کابینه او، شاهد افزایش اعدام ها در ایران بودیم.رژیم ملایان در ماه مرداد (از ۲۲ ژوئیه تا ۲۱ اوت) حداقل ۱۲۶تن را به چوبه های دار سپرد و تا ۳۱ اوت ۱۲ تن دیگر به این آمار اضافه شد.

از جمله اعدام شدگان ۹ زن و دو زندانی سیاسی بودند.کامران شیخه، یک زندانی عقیدتی سنی، در روز ۴ مرداد و رضا رسایی از معترضین بازداشت شده در قیام سراسری ۱۴۰۱در روز ۱۶ مرداد اعدام شدند.

از جمله موارد بی سابقه در تاریخ اخیر، اعدام جمعی ۲۹ تن در روز ۱۷ مرداد بود که ۲۶ نفر از آنها همزمان در زندان قزلحصار کرج حلق آویز شدند.در روز ۵ شهریور نیز یک زندانی در ملاءعام در شاهرود به دار آویخته شد، اقدامی که از بعد از حلق آویز مجیدرضا رهنورد معترض اعدامی در مشهد در ۲۱ آذر ۱۴۰۱ تا کنون اجرا نشده بود.

رژیم ملایان با افزایش اعدام ها، به خصوص با اعدام زندانیان سیاسی و اعدام در ملاءعام سعی می کند فضای اختناق و سرکوب در جامعه را تحکیم کرده و از بروز قیامی دیگر جلوگیری کند. چرا که جامعه ایران در وضعیت انفجاری است و هر روز دهها اعتراض از سوی اقشار ناراضی در نقاط مختلف ایران برپا است. برجسته ترین اعتراضات در ماه اوت از آن پرستاران و کارکنان درمانی بود که دست از کار کشیده و به یک اعتصاب سراسری در اقصی نقاط کشور دست زدند که هنوز هم بعد از سه هفته ادامه دارد.

در این میان شجاعانه ترین صحنه های اعتراض در پشت دیوارهای بلند زندان علیه حکم غیرانسانی اعدام در جریان است.زندانیان آگاه و شجاع با به جان خریدن انواع خطرات و تهدیدات از بهمن ۱۴۰۲ در اعتراض به احکام اعدامی که در هر سحرگاه سه شنبه در زندان قزلحصار کرج به اجرا در می آمد، اعلام اعتصاب غذا کردند.

این کارزار برای زندانیان بهای زیادی داشته است.آنها مورد ضرب و شتم قرار گرفتند، از داشتن ملاقات و تماس محروم شدند، به سلول انفرادی منتقل شدند و …اما دست از اعتراض نکشیدند.

در هفته آخر اوت، اعتصاب غذای روزهای سه شنبه علیه اعدام ۳۱مین هفته خود را پشت سر گذاشت در حالی که این کارزار به ۲۰ زندان در سراسر ایران گسترش پیدا کرده و از حمایت گسترده داخلی و بین المللی برخوردار شده است.

در بولتن این ماه نگاهی داریم به اعتراضات زنان زندانی سیاسی در بند زنان زندان اوین و سایر زندان ها.

اعتصاب غذا و تحصن در بند زنان اوین

جمعی از زنان زندانی سیاسی هوادار مجاهدین محبوس در بند زنان زندان اوین در تاریخ ۲۴بهمن ۱۴۰۲ یعنی در سومین هفته «سه شنبه های نه به اعدام» به این کارزار پیوستند که از روز ۱۰بهمن پس از اعدام زندانیان سیاسی محمد قبادلو و فرهاد سلیمی به ابتکار زندانیان زندان قزلحصار و با هدف لغو اعدام و شکنجه در ایران آغاز شده بود.

اما جمع بزرگتری از زندانیان سیاسی در بند زنان زندان اوین با صدور اطلاعیه ای در روز سه شنبه ۹ مرداد اعلام کردند که به کارزار سراسری سه شنبه های نه به اعدام می پیوندند.«ما جمعی از زنان زندانی سیاسی در بند زنان در اوین، همدوش و همپای برادرانمان در زندان‌های مخوف ولایت فقیه در سه شنبه های علیه اعدام، ۲۷مین سه شنبه را در حالی پشت سر می گذاریم که خبر صدور و ابلاغ حکم اعدام همبندی عزیزمان پخشان عزیزی و همچنین محکومیت و تهدید اعدام همبندی های دیگرمان نسیم غلامی و وریشه مرادی را هم شنیده ایم.

اکنون ما کانون‌های شورش و قیام در قلب زندان‌های مخوف این رژیم، با مرزبندی در مقابل شیخ و شاه دست در دست دیگر زندانیان در سه شنبه های علیه اعدام فریادهامان را در هم گره می زنیم، تا صدایمان را به گوش جهانیان برسانیم.صدای پخشان عزیزی را که مظلومانه به اعدام محکوم شده است و صدای همه زندانیانی که هر روز به مسلخ می کشند.»

پیش از این در تاریخ ۴ و ۶ مرداد ۱۴۰۳، اکثریت زنان زندانی سیاسی با عقاید مختلف در بند زنان اوین، به صورت جمعی در حیاط این بند تحصن کرده و علیه صدور حکم اعدام برای پخشان عزیزی اعتراض نمودند.آنها اعلام کردند که از ساعت ۷ بعدازظهر در حیاط بند خواهند بود و شب به داخل بند بازنخواهند گشت.

آنها به طور نمادین طناب داری را به علامت مخالفت با اعدام به آتش کشیدند و در حالی که طناب می سوخت شعار دادند: مرگ بر حکومت اعدامی؛ مرگ بر دیکتاتور؛ بند زنان اوین،هم صدا هم پیمان؛ تا لغو حکم اعدام ایستاده ایم تا پایان.

روز شنبه ۱۳ مردادماه، در پاسخ به این اعتراضات، به دهها تن از زنان زندانی در زندان اوین ابلاغ شد که برای مدت نامحدود، از ملاقات حضوری با خانواده های خود محروم خواهند بود.به دنبال ابلاغ این حکم تنبیهی، زنان زندانی سیاسی اعلام کردند که در برابر نقض اولیه حقوقشان که برخورداری از ملاقات حضوری است، سکوت نخواهند کرد و دست به اعتراض خواهند زد.

حوالی ظهر روز سه شنبه ۱۶ مرداد ۱۴۰۳، زنان زندانی سیاسی در زندان اوین به اجرای حکم اعدام زندانی سیاسی رضا رسایی، اعتراض کرده و اقدام به شعار دادن کردند.این اعتراض همزمان با کارزار «سه شنبه ها نه به اعدام و اعتصاب غذای زندانیان در سراسر کشور بود.آنها علیه حکم اعدام شعار «مرگ بر دیکتاتور»  و «مرگ بر حکومت اعدامی» سر دادند.

در واکنش به اعتراض زندان سیاسی بند زنان اوین، چند مأمور گارد حفاظت جهت سرکوب زندانیان اعزام شدند.چند تن از زنان زندانی سیاسی بر اثر ضرب و شتم مأمورین گارد زندان مجروح و مصدوم شده و به بهداری زندان منتقل شدند.کلیه تماس های تلفنی زنان زندانی سیاسی با بیرون از زندان قطع شد و آنها حتی اجازه تماس با خانواده هایشان را نیز نداشتند.

با این همه زندانیان سیاسی در بند زنان زندان اوین که تعداد قابل توجهی از آنها بیمار و از رسیدگی های پزشکی محروم هستند، با روحیه ای تسلیم ناپذیر همچنان به اعتراضات و اعتصاب غذای خود در سه شنبه های نه به اعدام ادامه می دهند.

بند زنان زندان لاکان رشت

هشت تن از زنان زندانی سیاسی محبوس در زندان  لاکان رشت از روز سه‌شنبه، ۹ مرداد ۱۴۰۳، اعتصاب غذا کرده و به زندانیان اعتصابی «کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام»  پیوستند.

این زندانیان ضمن مخالفت با صدور حکم اعدام برای زندانیان سیاسی و غیرسیاسی، به طور ویژه به خاطر صدور حکم اعدام برای زندانیان سیاسی، شریفه محمدی و  پخشان عزیزی دست به اعتصاب غذا زدند.آنها همچنین اعلام نموده‌اند ۱۴ زندانی غیرسیاسی زن در زندان لاکان در خطر اجرای حکم اعدام قرار دارند و خواهان توجه به وضعیت این زندانیان گمنام و حمایت از آنان هستند.

هم اکنون با افزایش تعداد زندانیان سیاسی در بند زنان زندان لاکان، حدود ۱۶ نفر در اعتصاب غذای سه شنبه های نه به اعدام شرکت می کنند.

این زندانیان در روز چهارشنبه ۲۴ مرداد نیز در اعتراض به انتقال دو نفر از فعالان حقوق زنان به اداره اطلاعات، دست به تحصن زدند.ماموران اطلاعات وارد بند زندانیان سیاسی در بخش زنان زندان لاکان شدند و دو فعال را برای «بازجویی و پاره‌ای توضیحات» به اداره اطلاعات رشت منتقل کردند.قاضی ناظر در زندان هیچ پاسخی به زنان حاضر در بند سیاسی نداده و این امر باعث شد که زنان دست به تحصن در دفتر افسر نگهبانی زندان بزنند و به عملکرد ماموران اطلاعات اعتراض کنند.

بند زنان زندان مرکزی تبریز

پیش از این، شماری از زندانیان سیاسی در زندان تبریز، از جمله آرمیتا پاویر و مریم بایرامیان، روز سه‌شنبه ۱۲ تیر همزمان با ۲۳مین هفته کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، از پیوستن خود به این جنبش اعتراضی خبر دادند.

روز چهارشنبه، ۳۱ مرداد ۱۴۰۳، آرمیتا پاویر در اعتراض به عدم رسیدگی پزشکی به یکی از زندانیان بیمار، با مأموران زندان وارد مشاجره شد.پس از آن، وی به عنوان تنبیه به سلول انفرادی منتقل گردید و از آن زمان تاکنون از برقراری تماس و ملاقات با خانواده خود محروم بوده است.

آرمیتا پاویر، ۲۹ساله، دانشجوی رشته زیست‌شناسی سلولی و مولکولی دانشگاه مدنی آذربایجان می باشد.

بند زنان زندان مرکزی مشهد (وکیل آباد)

زنان زندانی در زندان مشهد  در روزهای ۹ و ۱۰ مردادماه ۱۴۰۳، به دلیل نبود امکانات و گرمای طاقت‌فرسا در بندها و آشپزخانه دست به اعتراض زدند.آنها با شکستن شیشه‌ها و دوربین‌های حفاظتی، نارضایتی خود را نشان دادند.در پاسخ، به دستور علی عبدی، رئیس زندان وکیل آباد، مأموران گارد وارد بند زنان شدند و زندانیان را سرکوب کردند.

بهداری زندان نیز از مداوای زندانیان مضروب خودداری کرد.دژخیمان زندان در پی این درگیریها شماری از زنان زندانی را از بند عمومی به نقاط مختلف شامل قسمت روانی منتقل کردند.

در دومین اعتراض زنان زندانی در ۱۳مردادماه، گارد ویژه به دستور مقامات زندان وارد عمل شد و به شدت بیشتری زندانیان را سرکوب کرد.درب سلول‌ها به مدت ۸ ساعت بسته شد و زندانیان اجازه رفتن به دستشویی، فروشگاه، هواخوری و بهداری را نداشتند.مأمورین با باتوم به درب‌ها ضربه زده و ایجاد سروصدا می کردند.

برخی از زندانیان به بند آسایش که مخصوص بیماران روانی است منتقل شدند.برای برخی از زندانیان پرونده‌های انضباطی باز شد و برخی از ملاقات، تماس و مرخصی محروم شدند.

در بخش آسایش، زندانیان به صورت صلیبی به تخت بسته شدند که باعث زخم و عفونت دست‌ها و پاهایشان شده است.آنها تنها برای رفتن به دستشویی و هنگام غذا خوردن با یک دست آزاد می‌شوند.مقامات زندان این زندانیان را مجبور به مصرف داروهای اعصاب و خواب‌آور کرده‌اند که منجر به اعتیاد آنها می‌شود.

کمی پیش تر، یک زن زندانی در زندان وکیل‌آباد مشهد از روز ۲۸ تیرماه ۱۴۰۳ در اعتراض به شکنجه‌های وحشیانه‌ای که بر او اعمال شده، اعتصاب غذا کرده و لب‌های خود را دوخت.این زندانی به نام «خانم ن»، مادر چهار فرزند است و پس از یک محاکمه ناعادلانه به حبس محکوم شد.او اکنون نزدیک به یک سال است که در زندان وکیل‌آباد مشهد به سر می‌برد.

مدیر بند زنان زندان وکیل‌آباد مشهد و یک زن زندانبان به نام سالاری، وی را به یک سلول سنگی کثیف و بدون آب و غذا برده و به مدت ۳۰ ساعت دست‌هایش را با دستبند آهنی از پشت بسته و پاهایش را محکم بسته بودند، به طوری که مچ دستانش کبود شده و ورم کرده است.او حتی اجازه دسترسی به امکانات پزشکی مورد نیازش را نیز ندارد.

خانواده «خانم ن» به نزد تمامی مسئولان از جمله رئیس کل دادگاه‌های استان خراسان رضوی، دادستان مشهد، بازرسی نظارت بر زندان و قاضی ناظر زندان شکایت کرده‌اند، اما هیچ پاسخی دریافت نکردند.این زن زندانی تحت شکنجه‌های روحی و جسمی قرار دارد.مقامات زندان او را از ملاقات با خانواده‌اش محروم کرده‌اند و زمانی که مادرش پس از تلاش‌های فراوان موفق به ملاقات با او شد، توانست فرزندش را در حضور یک زن زندانبان ببیند.

حمایت های بین المللی

در ابتدای شروع اعتصاب غذای زندانیان در کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» این اقدام مورد حمایت نمایندگان پارلمان اروپا قرار گرفت و خانم دورین روکماکر نماینده پارلمان اروپا از هلند در ۷ فوریه ۲۰۲۴ در جلسه پلنری پارلمان اروپا در استراسبورگ این را مورد تاکید قرار داد.

۶۸ گروه و سازمان و نهاد حقوق بشری ایرانی و بین‌المللی با امضای بیانیه‌ای مشترک حمایت و همبستگی خود را با کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» اعلام کردند و از جامعه بین‌المللی خواستار حمایت از این جنبش اعتراضی شدند.

امضاکنندگان این بیانیه که روز ۶ شهریور منتشر شد، تاکید کرده‌اند که رژیم ملایان «از مجازات مرگ به عنوان ابزار سرکوب سیاسی» استفاده می‌کند و احکام اعدام در دادگاه‌هایی «بدون رعایت استانداردهای حداقلی دادرسی» صادر می‌شود.

همچنین خانم الیزابتا زامپاروتی، نمایندهٔ پیشین پارلمان ایتالیا و از مسئولان انجمن حقوق‌بشری به‌قابیل دست نزنید روز ۲۹مرداد با حمایت از کارزار سه‌شنبه‌های نه به‌اعدام در زندانهای ایران اعلام کرد از سه‌شنبهٔ آینده همراه با زندانیان به‌اعتصاب می‌پیوندند.

الیزابتا زامپاروتی در حساب فیس‌بوک و اینستاگرام خود نوشته است: در ایران تعداد اعدامها دائماً و به‌طور چشمگیری در حال افزایش است.رژیم ایران در دست ولی‌فقیه است و با تغییر رئیس‌جمهور چیزی تغییر نمی‌کند.بنابراین از سه‌شنبه آینده همراه با زندانیان هر سه‌شنبه علیه اعدامها در اعتصاب غذا خواهم بود.

کارزار بین المللی نه به مجازات اعدام در ایران

روز شنبه ۲۸ اوت در یک کنفرانس بین المللی در پاریس، خانم مریم رجوی رئیس جمهور برگزیده مقاومت ایران کارزار «نه به مجازات اعدام» را اعلام کرد.وی گفت: «رو در روی رژیم اعدام و قتل عام در همین‌جا، مجددا همه را به گسترش کارزار نه به اعدام فرامی‌خوانم.از شرکت‌کنندگان در این کنفرانس و همه مدافعان حقوق‌بشر می‌خواهم که در کارزار عظیم «نه به اعدام» فعالانه شرکت کنند.»

در این کنفرانس بین‌المللی روز شنبه در پاریس، قضات سابق بین‌المللی، گزارشگران ویژه سازمان ملل متحد و حقوقدانان نسبت به سیل اعدامها در ایران هشدار دادند و خواستار پاسخگویی رهبران رژیم برای جنایات علیه بشریت و پایان دادن به فرهنگ معافیت از مجازات شدند.

بهای آزادی

از زمان روی کار آمدن رئیس جمهور جدید ملایان و معرفی کابینه او، ایران شاهد افزایش تکان‌دهنده‌ای در اعدامها بوده است.مسعود پزشکیان تصریح کرده است که راه و رسم ابراهیم رئیسی جلاد ۶۷ را ادامه خواهد داد و بارها بر سرسپاری خود به ولی فقیه ملایان تأکید کرده است.

رژیم ملایان یک روز بدون سرکوب و اعدام و شکنجه دوام نمی آورد و برای حفظ حاکمیت خود و تحکیم جو اختناق، هر روز دهها تن را به چوبه های دار می سپارد.

زندانهای سراسر ایران مملو از انسان هایی است که به خاطر آگاهی و به خاطر اقدام عملی و یا اعتراض برای رفع ظلم و ستم حاکم بر جامعه محبوس شده اند.زنان آگاه ایران با چشمان باز قیمت آزادی خود و مردمشان را می پردازند.

در پایان به یاد بیاوریم، دو زن مقاوم و شجاع، زندانیان سیاسی مریم اکبری منفرد و زینب جلالیان، که به زندان‌های دورافتاده‌ای و میان زندانیان عادی تبعید شده و از دریافت مراقبت‌های پزشکی محروم هستند تا نگذارند الهام‌بخش سایر زندانیان و عموم مردم باشند.

پخشان عزیزی، مددکار اجتماعی، که توسط رژیم ملایان به اعدام محکوم شده است در نامه ای از زندان نوشت:«آن‌که در راه حقیقت و آزادی گام گذارده، مرگ و زندگی را معنایی دیگر بخشیده است.ما ترس از مرگ نه، که ترس از زندگی بی‌عزت و بردگی داریم.زندگی آزاد، آن‌جا آغاز می‌شود که زنان –آن قدیمی‌ترین مستعمره‌گان— راسخ و استوار برای شرافت و کرامت خود، چنان می‌زیند که مرگ را برای زندگی آزاد، در آغوش می‌کشند.شریفه محمدی، من و دیگر زنانی که در صف اعدامند، اولین و آخرین زنانی نیستیم که به‌صرف جستجوی زندگی آزاد و باشرافت محکوم گشته‌ایم و می‌گردیم.اما تا جانی داده نشود، آزادی نیز محقق نمی‌گردد. بهای آزادی سنگین است.»