در دو هفته اخیر، شماری از زندانیان سیاسی زن در زندان قرچک ورامین از حق ملاقات حضوری با خانواده و وکلای خود محروم شدهاند. این ممنوعیت که بهعنوان اقدامی تنبیهی از سوی مسئولان زندان اعمال شده، موجی از نگرانیها نسبت به وضعیت حقوقی و انسانی این زندانیان برانگیخته است.
این محدودیتها پس از اعتراض زندانیان به قطعیهای مکرر برق در زندان قرچک اعمال شده است. زندانیان در واکنش به شرایط غیرانسانی و بیثباتی زیرساختها دست به اعتراض زدند و شعارهایی سر دادند؛ اقدامی که با واکنش سختگیرانه مقامات و قطع ملاقات حضوری پاسخ داده شد.
از جمله زندانیانی که در این مدت هدف این ممنوعیت قرار گرفتهاند میتوان به گلرخ ایرایی، ارغوان فلاحی، سکینه پروانه، مینا مشهدی، پریوش مسلمی، نسیم غلامی سیمیاری، مرضیه فارسی، آذر کروندی، ناهید خداجو و فروغ تقی پور اشاره کرد. این اقدام مصداق روشن «تنبیه جمعی» است که فاقد هرگونه پشتوانه قانونی است.
زندان قرچک ورامین سالهاست بهعنوان نماد نقض حقوق زندانیان زن در ایران شناخته میشود. تراکم بالای جمعیت، شرایط بهداشتی نامناسب و اعمال فشارهای سیستماتیک بر زندانیان سیاسی زن، بارها مورد اعتراض فعالان حقوق بشری قرار گرفته است. محرومیت از ملاقات حضوری با خانواده و وکلا نهتنها نقض حقوق اولیه زندانیان است بلکه حق خانوادهها برای اطلاع از وضعیت عزیزانشان را نیز سلب میکند.
