«جنایت مجازات ناشده» نام مقاله ای است به قلم الهام زنجانی، عضو کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران، که روز ۸ بهمن ۹۸ – ۲۸ ژانویه ۲۰۱۹ در پایگاه اطلاع رسانی مستقل اسکوپ در نیوزیلند منتشر شد و به مسئله قتل عام زندانیان سیاسی در ایران پرداخته است. ذیلاً این مقاله از نظرتان می گذرد:
در روز یادبود هولوکاست، من به یک نقل قول از آن فرانک برخورد کردم که گفته بود، «کاری که انجام شده را نمی توان معکوس کرد و به عقب برگشت، اما می شود از اتفاق مجدد آن جلوگیری کرد.» این نقل قول افکار مرا به سوی یک جنایت مجازات ناشده یعنی قتل عام زندانیان سیاسی در ایران در سال ۶۷ پرواز داد.
رژیم ایران در تابستان ۶۷ یک کارزار برای کشتار و قتل عام زندانیان سیاسی در زندانهای سراسر کشور به راه انداخت. خمینی خودش فتوای این جنایت دهشتناک را صادر کرد و خواستار اجرای آن در اسرع وقت در رابطه با کسانی شد که به هواداری از اپوزیسیون مجاهدین خلق ایران وفادار مانده بودند.
جفری رابرتسون، یک وکیل برجسته مدافع حقوق بشر با رتبه مشاور ملکه و یک قاضی اسبق در دیوان ویژه ملل متحد در سیرالئون، قتل عام بیش از ۳۰هزار زندانی سیاسی در ایران در سال ۱۳۶۷ را بدترین جنایت علیه بشریت در بعد از جنگ جهانی خوانده است.
بسیاری نمی توانند باور کنند که حتی کسانی که حکم زندان خود را تمام کرده بودند قربانی این قتل عام شدند. اما آخرین کلماتی که بر دیوار زندانها حک شده اند حکایت دیگری دارند.
اعدامها در اوائل مرداد شروع شد، در فاصله ۶ تا ۲۳مرداد ۶۷ اوج گرفت و تا پائیز و در برخی شهرها حتی تا سال بعد هم ادامه داشت. در این قتل عام به هیچکس، حتی به دختربچه ها و زنان باردار هم رحم نشد. طبیعتاً اکثریت وسیع قربانیان از اعضا و هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران بودند ولی این دستور در مراحل بعدتر به سایر گروه ها هم تسری پیدا کرد.
شتاب خمینی برای اعدام به قدری انزجارآور بود که بسیاری از نزدیکترین معتمدان وی نیز در آن تردید کردند. حسینعلی منتظری که در آن زمان جانشین خمینی و دومین مقام عالیرتبه کشور بود خواستار انعطاف و کم کردن سرعت شد.
او گفت، «به نظر من بزرگترین جنایت که در جمهوری اسلامی شده و در تاریخ ما را محکوم میکنند، به دست شما انجام شده و شما را در آینده جزو جنایتکاران در تاریخ مینویسند…»
معلومات مربوط به این قتل عام از میان گزارشات محدود بازماندگان و خانواده هایی استخراج و در کنار هم قرار داده شده که برای تحویلگیری اجساد عزیزانشان فراخوانده شدند. همچنین از میان اعترافات پراکنده از سوی مقامات سابق رژیم.
اما ۳۰ سال بعد از این نسل کشی، رژیم ایران هنوز از اعتراف به این اعدامها و یا ارائه اطلاعات درباره تعداد زندانیان اعدام شده امتناع می کند.
آنچه مشخص است اینکه زندانیان از جمله زندانیان زن که می دانستند قبل از اعدام به آنها تجاوز خواهد شد، محکم و قاطع بودند و به مقاومت برمی انگیختند. همه آنها به دژخیم گفتند «نه».
علاوه بر این، ۳۰ سال بعد از این واقعه در ایران هنوز اعدامها بدون وقفه ادامه دارند.
روز جمعه ۸ فوریه ۲۰۱۹ (۱۹ بهمن ۹۷) ایرانیان سراسر اروپا در پاریس گرد می آیند تا علیه ۴۰ سال حاکمیت مستبد و سرکوبگرانه رژیم ایران تظاهرات و دادخواهی کنند. بیش از ۲۰۰ انجمن در این گردهمایی حاضر خواهند بود تا به اعدام و به نقض حقوق بشر در ایران بگویند «نه».
بالاخره زمان آن فرا رسیده است که فریاد آنها شنیده شود.
