به گزارش رویترز، بسياري از زنان ايراني و جوانان در مورد انتخابات آينده سرخورده و ناامید هستند. آنها اميد خود را نسبت به رئيس جمهور پراگماتیست و قولهاي او در رابطه با جامعه اي آزادتر از دست داده اند.
روحانی سال ۹۲ با وعده آزادی های بیشتر به سر کار آمد.
ستاره، يك فارغ التحصيل دانشگاهي در شهر شمالي رشت گفت: «من ديگر نميخواهم يك اشتباه را دو بار تكرار كنم. من تصميم گرفته ام راي ندهم. من به روحاني راي دادم،آيا او توانست وضعيت مرا بهبود ببخشد؟ نه».
طرفداران روحانی امیدوار بودند که با پیروزی او در انتخابات تغییرات اجتماعی به وجود بیاید در کشوری که زنان در زمینه ارث، طلاق و حضانت کودکان از حقوق کمتری نسبت به مردان برخوردارند و در سفر و پوشش با محدودیت زیادی مواجه هستند. اما مدافعان حقوق بشر می گویند هیچ اقدامی برای به وجود آوردن آزادیهای سیاسی و فرهنگی بیشتر انجام نشده است.
به طور خاص در میان افراد زیر ۳۰سال که دو سوم جمعیت ۷۸ میلیونی را تشکیل می دهند نارضایتی وجود دارد. يك مهندس ۲۷ ساله در تهران كه حاضر نشد اسمش را بگويد گفت: «من قصد ندارم راي بدهم. فايده راي دادن چيست؟ اميدهاي من در هم شكسته اند».
زنان ایرانی که بیش از نصف جمعیت را تشکیل می دهند از تحصیلات عالی بالایی در خاورمیانه برخوردارند و بیش از ۵۰درصد پذیرفته شدگان دانشگاه را تشکیل می دهند. اما طبق قانون، مردان راحت تر از زنها می توانند همسر خود را طلاق بدهند و حضانت کودکان از ۷سالگی به طور اتوماتیک به پدر تعلق می گیرد. زنان برای مسافرت به خارج باید از همسرانشان اجازه بگیرند و مجبورند مو و برجستگی بدن خود را بپوشانند. شهادت آنها نصف شهادت مرد محسوب می شود و دخترها نصف پسرها ارث می برند.
در اصفهان مریم ۲۶ساله که نمی تواند حضانت پسر ۸ساله خود را بعد از طلاق به دست بیاورد میگوید: «با رأی دادن من چه چیز عوض می شود؟آیا کاندیداهای رفرمیست می توانند به من حقوق مساوی بدهند؟»
