دختر پرشوری که جان خود را فدیه آزادی میهن کرد
غزاله چلابی در ۱۲ مرداد سال ۱۳۶۸ در شهر آمل به دنیا آمد. غزاله کوهنورد و ورزشکار بود. او همواره می گفت با رفتن به طبیعت احساس قدرت می کند و سرشار از انرژی و شور زندگی بود.
غزاله چلابی در رشته مدیریت امور بانکی تحصیل کرده بود. او به همراه خاله اش در یک شرکت خصوصی به عنوان حسابدار مشغول به کار بود. غزاله یکی از فعالان در فضای مجازی بود که پس از شهادت ژینا مهسا امینی مدام خبرها را دنبال می کرد و می گفت «چه بلایی سر این بچه آوردند؟» روز ۲۵ شهریور که در نهایت خبر شهادت مهسا منتشر شد، بسیار گریست و می گفت: «او که حجاب داشت!»
در این ایام تا روز شهادتش آرام و قرار نداشت و می خواست هر طور شده اعتراض و آزادیخواهی اش را نشان دهد. غزاله چلابی در اولین فراخوان قیام در آمل با عزمی جزم شرکت کرد و به خیابان شتافت.
او در روز ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ در آخرین تماس با خانواده اش گفت: «نگران نباشید.»
غزاله چلابی تنها ۵ روز پس از آغاز قیام سراسری در سال ۱۴۰۱ در حالی توسط مأموران امنیتی هدف گلوله قرار گرفت که مشغول فیلمبرداری از صحنه های قیام مردم بود. دوربین موبایلی که به دست داشت لحظه تیرخوردن خودش را به ثبت رساند.
فیلمی که در موبایل غزاله چلابی ضبط شد صحنه شلیک یک مأمور سپاه پاسداران را نشان می دهد که در حال شلیک به مردم است. این فیلم همچنین نشان می دهد که فیلم بردار(یعنی غزاله چلابی) هنگام اصابت گلوله به زمین خورده و مردم دور او جمع می شوند.
مردی که پس از مجروح شدن غزاله، به تلفن دستی اش پاسخ داد به مادرش گفت که او تیر خورده و او را به بیمارستان ۱۷ برده اند.
مأموران امنیتی سر غزاله چلابی را مورد هدف قرار داده بودند. او ۵ روز در بیمارستان در حالت کما بود. مادرش هر روز به دیدن او می رفت اما مأموران موبایل او را می گرفتند تا مانع عکس گرفتن مادر غزاله و رساندن خبر این جنایت به رسانه ها شوند.
مادر غزاله بعداً فاش ساخت که در تمام مدتی که او در بیمارستان بستری بود، خانواده آنها تحت فشار و تهدید نهادهای امنیتی قرار داشتند.
غزاله چلابی پیش از شهادتش دو بار کارت اهدای اعضای بدن را پر کرده و خواهان این بود که پس از مرگش اعضای پیکر او به نیازمندان اهدا شود. خانواده چلابی نیز اعلام کردند که این کار را انجام خواهند داد اما دادستان رژیم اجازه چنین کاری را نداد چرا که آنها حتی از اینکه نام این شهید به دلیل این فداکاری او مورد ستایش قرار بگیرد وحشت داشتند.
پیکر غزاله چلابی ۶ روز پس از شهادتش در شهر زادگاهش آمل توسط نیروهای امنیتی در گوشه ای دور افتاده در امامزاده قاسم به خاک سپرده شد. اما این مکان به میعادگاهی برای مردمی تبدیل شد که هر زمان از آنجا رد می شوند برای احترام به این شهید می ایستند و فاتحه می خوانند یا بر سر مزارش گل می گذارند. مأموران رژیم این واکنش مردم شهر آمل را هم برنتابید و نرده های اطراف مزار او را کنده و به جایش دیوار کشیدند.
مراسم چهلم غزاله چلابی یکی از روزهای قیام ۱۴۰۱ بود که در شهر آمل اعتراضات گسترده ای شکل گرفت.
آری مردم ایران و به طور خاص زنان پیشتاز قیام هیچ گاه فداکاری غزاله چلابی و بقیه این زنان شهید را فراموش نکرده و بر عزم جزم خود برای سرنگونی این رژیم و استقرار حاکمیت مردمی در ایران پای می فشارند.
راهش سبز و خون سرخش تضمین پیروزی محتوم انقلاب ایران است.
