روز شنبه سوم آبان، ایران آزاد ۱۴۰۴-اجتماع جوانان با حضور گسترده جوانان حامی مقاومت ایران از اروپا، ایالات متحده، کانادا و استرالیا برگزار شد. این برنامه که در آستانه سالگرد قیام آبان ۱۳۹۸ و با حضور خانم مریم رجوی، برگزار گردید، بهصورت زنده با گردهماییهای همزمان در بن، لندن و زوریخ در ارتباط بود. یکی از سخنرانان این جلسه سپیده عرفا بود.
در طول کنفرانس، نمایندگان بیش از ۳۰ انجمن جوانان از حوزههای گوناگون—از پزشکی و حقوق تا مهندسی، ورزش و دانشگاه—به بیان دیدگاههای خود پرداختند. سخنرانان، ضمن یادآوری فداکاریهای جوانان در قیامهای ۱۳۹۸ و ۱۴۰۱، بر این نکته تأکید کردند که نسل جدید ایران دیگر ناظر نیست، بلکه نیرویی آگاه، مسئول و سازمانیافته برای تغییر آینده کشور است.
در بخشی از برنامه، خانم سپیده عرفا به نمایندگی از جوامع و انجمنهای جوانان ایرانی در ایالات متحده، کانادا، استرالیا و اروپا سخنرانی کرد:
خانم رئیسجمهور برگزیده، خانم مریم رجوی عزیز، دوستان و همراهان گرامی برای ایران آزاد،
مایه افتخار من است که امروز در برابر شما ایستادهام تا نمایندگی این هیئت را بر عهده بگیرم؛ هیئتی که صدای اراده جوانان ایرانی در سراسر جهان را نمایندگی میکند.
در چند لحظه دیگر، سروش از بلژیک و آرش از اتریش قطعنامه کنگره امروز را ارائه خواهند کرد. پس از آن، دوستانمان که از راههای دور برای حضور در اینجا آمدهاند — صبا از کانادا، رایان از ایالات متحده، و کیانوش از استرالیا — هر یک درباره انگیزه و دلیل حضورشان در این گردهمایی سخن خواهند گفت.
اما پیش از آنکه نوبت را به آنان بسپارم، اجازه دهید به اختصار از تعهدم نسبت به این آرمان سخن بگویم.
انگیزه من برای ایستادن در اینجا از اعضای جوان سازمان مجاهدین خلق ایران الهام گرفته است؛ اعضایی همچون زلال که نقش فوقالعادهای در اجرای امروز این کنفرانس داشته است.
اعضایی همچون بیتا، فائزه، الهام، صفورا، آذر و بسیاری دیگر، چه در آلبانی و چه در اینجا، که فهرستشان طولانی است.
شما الهامبخش ما هستید که در اینجا حضور داریم. بسیاری از آنان در دنیایی آزاد رشد کردهاند، درست مانند من و بیشتر ما که امروز روی این صحنه ایستادهایم. بهترین امکانات آموزشی و روشنترین مسیرهای شغلی پیش رویشان بود؛ میتوانستند هر آنچه میخواهند بشوند، اما تصمیم گرفتند از همه آنها بگذرند و زندگی خود را وقف هدفی والاتر کنند.
زیرا تا زمانی که جوانان ایران نتوانند رؤیاهای خود را دنبال کنند، تا وقتی که خاموش و در بند باقی بمانند، این انسانهای شجاع آزادی خود را کافی نمیدانند. آنان به من آموختند که امتیاز، هدیهای برای انباشتن نیست، بلکه مسئولیتی است برای سخن گفتن بهجای کسانی که نمیتوانند سخن بگویند.
بنابراین، امروز در اینجا ایستادهایم برای رهایی ایران و برای این حقیقت بنیادی که هیچ ایرانی آزادی نخواهد داشت، مگر آنکه همه ایرانیان آزاد شوند.همین باور، تمام جوانان حاضر در این سالن را متحد کرده است.
حضور ما در اینجا تنها نمادی از همبستگی نیست؛ بلکه قولی است به جوانان داخل ایران که شجاعتشان بیثمر نخواهد ماند.
