چند زن دیگر باید به دست شوهرش به قتل برسد تا لایحه منع خشونت در ایران به تصویب برسد؟
سارا رضایی، ۳۲ ساله و مادر یک کودک ۷ ساله بعد از ضرب و شتم به دست شوهرش با بالش خفه شد.
سارا رضایی ساکن روستای کسما از توابع صومعه سرا در استان گیلان در روز ۲۶ خرداد به دست شوهرش به قتل رسید. سارا رضایی یکی دیگر از قربانیان کودک همسری است که در حالی که مادر بود، مدام در معرض خشونت خانگی قرار داشت.
یک منبع مطلع در مورد زندگی سارا رضایی گفت، «سارا یک هفته قبل از این فاجعه به دلیل خشونت خانگی که در طول زندگی مشترک همواره بر او روا داشته شده بود خانه را ترک کرده بود. روز فاجعه به گمان اینکه همسرش در خانه نیست برای برداشتن اوراق هویتی خود و طلاهایش با خانه بازگشته بود که کشته شد.»
خبر قتل سارا رضایی به دست شوهرش در رسانه های محلی حکومتی بدون بردن نام این زن دلیل کشته شدن وی را «اختلافات خانگی» عنوان کردند. شوهر این زن بازداشت و به قتل او اعتراف کرده است.
فاطیما باباخانی مدیر خانه امن شمس مهرآفرید در اینستاگرام خود در رابطه با قتل سارا رضایی نوشته است: «به این فکر می کنم که اقدام زودهنگام برای مشاوره و حفظ شبکه حمایتی خانوادگی و قانونی چقدر ظرفیت اثرگذاری در کاهش بروز خشونت های هیجانی و آنی و برگشت ناپذیر دارد.»
زنی به ضرب گلوله همسرش به قتل رسید
یک زن در شهر قائمیه واقع در استان فارس با شلیک گلوله شوهرش به قتل رسید. هویت این زن نامشخص می باشد.
شوهر وی پس از این عمل ضدانسانی اقدام به خودکشی کرد که به بیمارستان منتقل شد و حال عمومی اش خوب است.
فرمانده انتظامی شهرستان کوه چنار ضمن تأیید این خبر علت این قتل را طبق معمول «اختلافات خانوادگی» عنوان کرد. (خبرگزاری حکومتی مهر – ۳۰ خرداد ۱۴۰۱) این زن در حال طی مراحل طلاق بود. شوهر ۴۶ ساله اش در یکی از محلات شهر قائمیه وی را از ناحیه سر مورد هدف قرار می دهد که به دلیل شدت جراحت در دم جان سپرد.
خانه امن واژه ناآشنا برای زنان ایرانی
در کل ایران فقط ۲۷ خانه امن وجود دارد. این تعداد حتی کمتر از تعداد استان های ایران است. در تهران تنها ۳ خانه امن وجود دارد. (خبرگزاری حکومتی رکنا – ۱۷ خرداد ۱۴۰۱)
زنانی که تحت خشونت روانی و فیزیکی توسط شوهران خود قرار دارند در بسیاری از موارد به دلیل وابستگی مالی به این مردان و فقدان حمایت مالی، از اطلاع دادن وضعیت خود به اورژانس اجتماعی یا پلیس امتناع می کنند.
متأسفانه اکثر زنان در ایران از وجود چنین مکانهایی اطلاعی ندارند و تعداد خانه های امن بسیار محدود است.
زنان و کودکان در معرض خشونت خانگی در فقدان قوانین و نهادهای حمایتی، امکان استفاده از اورژانس اجتماعی و خانه های امن غیردولتی را ندارند تا بتوانند در این اماکن در پناهگاه امنی جا بگیرند.
حبیب الله مسعودی فرید، معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی پیشتر گفته بود که سازمان بهزیستی ایران، تنها برای ۱۳۵ زن خشونت دیده خانه امن دارد. (خبرگزاری حکومتی خبرآنلاین – ۳۰ تیر ۱۴۰۰)
یکی از زنان ساکن در شهرستان تایباد در خراسان شمالی در این باره گفت: «ما نه تنها خانه امن نداریم که هر کدام از خانه های شهر می تواند خانه وحشت باشد. روز و شبی نیست که صدای جیغ و گریه از یکی از خانه ها بلند نشود و زنهای همسایه و فامیل را با چشم کبود و لب زخمی نبینیم.»
خانه خورشید یکی از مراکز پذیرش هزاران زن آسیب دیده در منطقه دروازه غار تهران بود که در ابتدای سال ۱۴۰۱ تعطیل شد. ۲۵۰۰ زن آسیب دیده با تعطیلی این محل سرپناه خود را از دست دادند.
