زنان قالیباف روستاهای اطراف کرمان بافنده فرش های گران قیمت، بدون هیچ سرمایه ای با بیش از ۱۸ ساعت کار روزانه، از یک قالی با ارزش ۱۱ میلیون تومان، ماهانه ۳۸۰ هزارتومان دستمزد دریافت می کنند.
زنان روستایی سرمایه ندارند. برای همین نمی توانند خودشان مواد اولیه تولید فرش از دار و چله را تهیه کنند. همین موضوع باعث می شود تا این زنان قالیباف روستایی، در ازای تهیه مواد اولیه برای سودجویان کار کنند. برای مثال یک فرش دستباف شش متری که با نخ طبیعی تهیه می شود بیش از دو ماه زمان نیاز دارد. زنان قالیباف با تلاش شبانه روزی و فعالیت بیش از ۱۸ ساعت در یک روز این محصول را تهیه می کنند اما دستمزد متوسطی که از سوی پیمانکاران پرداخت می شود ماهیانه ۳۸۰هزار تومان است. از کل یک فرش ۶ متری دستباف به زنان قالیباف ۷۶۰هزار تومان می‌رسد. کل فرش اما نزدیک ۱۱میلیون به فروش می‌رسد.
به همین دلیل زنان کارکردن در کارگاه‌ها و کارخانه‌ها با ماهی ۹۵۰ هزار تومان را به اشتغال زایی در منزل ترجیح می‌دهند. این حتی کمتر از حداقل حقوق وزارت کاراست.
عبدالله بهرامی مدیرعامل اتحادیه سراسری تولیدکنندگان فرش دستباف در یک مصاحبه در روز ۲۶ اردیبهشت ۹۷، در مورد مشکلات زنان قالیباف گفت: زمانی جمعیت قالیبافان کشور 2 میلیون نفر بود که با واسطه اجحاف‌هایی که در حقشان می‌شد به یک میلیون نفر کاهش یافت، از جمعیت باقی مانده قالیباف کشور فقط 320 هزار نفر تحت پوشش بیمه‌ای کشور قرار گرفته‌اند و بنا بود تا پایان سال 1398 حداقل یک میلیون قالیباف باقی‌مانده که هیچ بیمه‌ای ندارند، نیز تحت پوشش قرار بگیرند اما نه تنها این اتفاق محقق نشد بلکه بیش از 150 هزار بیمه شده نیز حذف شدند. (خبرگزاری حکومتی ایلنا- ۲۶ اردیبهشت ۹۷)
درصد زیادی از زنان قالیباف را زنان سرپرست خانوار تشکیل می دهند اما این زنان از حق بیمه برخوردار نیستند.
