پارلمان نروژ میزبان جلسه همبستگی با جنبش مقاومت ایران
پارلمان نروژ میزبان جلسه ای در همبستگی با قیام مردم ایران و جنبش مقاومت سازمان یافته آنها بود.
جلسه ۲۱ بهمن ۱۴۰۱ با حضور چندین سخنران برجسته از جمله سخنران اصلی، خانم مریم رجوی، رئیس جمهور برگزیده شورای ملی مقاومت ایران برگزار شد. خانم رجوی دیدگاه های ارزشمندی را در مورد وضعیت کنونی ایران ارائه کرد، در حالی که سایر شرکت کنندگان برجسته شامل وزرای سابق، قانونگذاران و سیاستمداران نروژ و سایر کشورهای شمال اروپا بودند.
سخنرانان این کنفرانس در پارلمان نروژ شامل آقایان لارش ریسه، نماینده سابق پارلمان نروژ، کریستین تایبرینگ گد، عضو کمیته روابط خارجی پارلمان، آریلد هرمستاد، رهبر حزب سبز نروژ، مورتن وولد، نماینده پارلمان نروژ، گیر هارده، نخست وزیر سابق ایسلند، کیمو ساسی، نماینده سابق فنلاند و وزیر حمل و نقل و ارتباطات، ادوارد سولنس، وزیر سابق محیط زیست فنلاند، نماینده سابق نروژ، گیر سیگبیورن تورسکدال، نماینده سابق پارلمان اروپا و اسکاتلند، استروان استیونسون و پرویز خزایی، نماینده شورای ملی مقاومت در کشورهای نوردیک بودند.
در این همایش علاوه بر این مهمانان محترم، خانم سروناز چیت ساز، مسئول کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران نیز سخنرانی کردند. سخنان او روشنگر چالش های پیش روی زنان در ایران و نقش مهمی که آنها در جنبش مقاومت ایفا می کنند.
از شما بسیار سپاسگزارم که به من این فرصت را دادید تا در این کنفرانس مهم در میان دوستان نروژی و سایر دوستان شمال اروپا صحبت کنم.
پنج ماه پیش، با قتل دختر جوانی به جرم آخوندها ساخته بدحجابی، قیام مردم در ایران در جامعه ای که تبدیل به انبار باروت و آماده انفجار شده بود، جرقه زد. تمام جهان شاهد نقش زنان شجاع ایرانی در این قیام علیه آپارتاید جنسیتی بود. اما واقعیت این است که این یک پدیده ناگهانی نبوده و سابقه ای پشت آن نهفته است.
در واقع، زنان در انقلاب ۱۳۵۷ که در آستانه سالگرد آن هستیم، نقش بسیار مهمی ایفا کردند، اما آخوندهایی که رهبری انقلاب ضدسلطنتی را ربودند، وحشیانه ترین سرکوب را علیه آنها اعمال کردند.
برای آخوندها، سرکوب زنان مکانیزمی بود برای به بند کشیدن کل جامعه تحت عنوان مذهب دین.
بنابراین، از همان روزهای اول، زنان به صورت گسترده به جنبش ما پیوستند، زیرا ما مواضع بسیار روشنی در حمایت از حقوق زنان داشتیم.
در واقع، جایگاه و برابری زنان در ۳۷ سال گذشته (از سال ۱۳۶۴) برای مقاومت ما در ایران یک موضوع کانونی بوده است.
یکی از دستاوردهای اصلی اپوزیسیون مجاهدین خلق ایران این بود که نسلی از زنان برای بر عهده گرفتن مسئولیت های کلیدی در جنبش مقاومت ما آموزش دیدند. بیش از ۵۰ درصد از اعضای شورای ملی مقاومت به عنوان پارلمان مقاومت زن هستند.
این پیشینه و تاریخ توضیح می دهد که چگونه امروز زنان ایران موتور محرک قیام کنونی هستند و آن را به اعتراف خود رژیم رهبری می کنند.
تصویب طرح شورا در مورد حقوق و آزادی های زنان به ۳۵ سال پیش باز می گردد.
در طرح ده ماده ای خانم رجوی که برای اولین بار در سال ۲۰۰۶ منتشر شد، تاکید شده است: «برابری کامل جنسیتی در حوزه حقوق سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی و مشارکت برابر زنان در رهبری سیاسی. لغو هر شکلی که باشد. تبعیض، حق انتخاب آزادانه پوشش، ممنوعیت هر گونه استثمار علیه زنان به هر بهانه ای.
طرح شورای ملی مقاومت در مورد جدایی دین از دولت، که در سال ۱۹۸۵ تصویب شد، تصریح می کند که هیچ شهروندی به دلیل اعتقاد یا عدم اعتقاد به دین یا مذهب خاصی از هیچ امتیازی برخوردار نیست و یا مشمول محرومیتی نمی شود.
در نهایت، همیشه افراد زیادی با ایده های پیشرفته وجود داشته اند، اما کسانی که ایده های پیشرفته را عملی می کنند، اندک هستند، زیرا انجام این کار به ظرفیت انسانی بالا، فداکاری، تحمل و تلاش خستگی ناپذیر نیاز دارد.
هدف رژیم خدشه دار کردن چهره اپوزیسیون دموکراتیک و تبلیغ این دروغ است که هیچ جایگزین معتبری در ایران وجود ندارد و بنابراین جهان باید این دیکتاتوری را تحمل کند و با آن کار کند.
من این افتخار را دارم که عضوی از مقاومتی باشم که توانسته است بسیاری از این ایده ها را در دوران سخت مبارزه با رژیم وحشی قرون وسطایی به ویژه در مسئله زنان به واقعیت تبدیل کند. متشکرم
