بیش از ۳میلیون نفر از زنان در اشتغال غیررسمی بخش های صنعت و خدمات به کار مشغولند. نبود بیمه، استثمار کارفرمایان، گرفتن سفته و چک های بدون امضا توسط کارفرمایان، از مهمترین مشکلات این زنان است.
با شیوع ویروس کرونا تنها دستورالعمل رژیم که برای سلامت مردم ارائه شده، در خانه ماندن و پرهیز از هر نوع تماس غیرضروری است. اما رعایت این قاعده برای زنانی که نه حقوق ماهیانه منظم دارند و نه عیدی و کمک معیشتی، مقدور نیست. (خبرگزاری حکومتی ایلنا – ۱۹ اسفند ۱۳۹۸)
اکثر این زنان سرپرست خانوار و روزمزد هستند و اگر کار نکنند در آمدی ندارند. بنابراین اگر به این کار ادامه ندهند قادر نیستند از پس هزینه های زندگی خود و فرزندانشان بر بیایند.
برخی کارشناسان در مورد زنان در اشتغال غیررسمی گفتند، اقدامی که پیش از این باید در دستور کار قرار می گرفت، «غیررسمی زدایی از بازار کار» است. غیررسمی زدایی با ایجاد فرصتهای شغلی شایسته برای همه نیروهای جویای کار از جمله برای زنان میسر می شود. (خبرگزاری حکومتی ایلنا – ۱۹ اسفند ۱۳۹۸)
اجبار زنان برای خروج از خانه به منظور امرار معاش در حالی است که بر اساس آمار مقاومت ایران، تا سه شنبه ۲۰ اسفند ۹۸، شمار قربانیان کرونا در ۱۳۹شهر در ۳۱ استان ایران از ۳۰۰۰تن فراتر رفته است.
مصطفی فقیهی صاحب امتیاز سایت حکومتی انتخاب به آمار بالای قربانیان اعتراف کرد و نوشت، «تعداد فوتیهای مشکوک به کرونا ۲۰۰۰نفر است. تنها بیش از ۱۳۰نفر در تهران و در گیلان ۱۳۰نفر فوت کرده اند.»
علی نوبخت، رئیس کمیسیون بهداشت مجلس رژیم با اشاره به نقش بازدارنده و مخرب سپاه در جلوگیری از شیوع این بیماری گفت، «جریانات غیر پزشکی بر برنامه های وزارت بهداشت برای پیشگیری و مهار ویروس کرونا سایه افکنده است و مانع مهار این بیماری می شود.»
وی ادامه داد، «من مسئله کرونا را فراتر از مسائل پزشکی می بینم و مسئله اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و امنیتی و قضایی است… موضوع جدی گرفته نشده است.»
در چنین شرایطی وضعیت بیمارستان های کشور به خاطر کمبود امکانات پیوسته وخیم تر می شود. دهها تن از پزشکان و پرستاران فداکار و انسان دوست در جریان مداوای بیماران، خود به ویروس کرونا مبتلا شده و جان باخته اند.
در این میان تنها کمک های مردمی است که اندکی از هزاران مشکل را حل می کند. زنان یک روستا در گیلان در خانه یکی از زنان به نام ساناز مرادی دستکش می دوزند.
ساناز مرادی سالن خانه اش را به یک تولیدی کوچک برای تهیه ماسک پارچه ای بدل کرد. او به زنان روستا آموزش می دهد و همه برای دوخت ماسک کمک می کنند. ساناز مرادی در مورد این کارش گفت، «فقط خودمان هستیم که باید به داد خودمان برسیم.»
