تظاهرات ایرانیان در پاریس، روز یکشنبه ۲۸ دیماه ۱۴۰۴ در میدان سنمیشل و در همراهی با قیام سراسری مردم ایران برگزار شد. این تجمع با هدف گرامیداشت یاد قربانیان خیزشهای مردمی ایران و تأکید بر ضرورت اجرای عدالت برای جانباختگان سرکوبهای حکومتی شکل گرفت. شرکتکنندگان، که هواداران شورای ملی مقاومت ایران بودند، با روشنکردن شمع، یاد جانباختگان قیام را زنده نگه داشتند و با سر دادن شعارهایی چون «نه شاه، نه ملا» و «نه به دیکتاتور»، بر رد همه اشکال دیکتاتوری، چه حکومت کنونی و چه بازگشت به سلطنت، تأکید کردند؛ شعاری که بازتاب مستقیم خواستهای مطرحشده در داخل ایران است.
خانم دومینیک آتیاس رئیس شورای اداری بنیاد وکلای اروپایی، رئیس کانون وکلای اروپا با بیش از یک میلیون عضو (۲۰۲۲-۲۰۲۱) و نایبرئیس کانون وکلای پاریس (۲۰۱۷-۲۰۱۶) در این تظاهرات سخنرانی کرد.
دومینیک آتیاس: خون شهدای ایران الهامبخش مبارزه یک ملت است
آزادی، آزادی، آزادی، به آنها نگاه کنید. به همه آنها نگاه کنید. تک تک آنها را ببینید. این همان چیزی است که فریاد زدند پیش از آنکه گلولهای به سرشان شلیک شود، پیش از آنکه گلولهای به قلبشان شلیک شود. اینها شهدای شما هستند. نه ۳ هزار، نه ۴ هزار،حداقل ۱۰ هزار، حداقل ۲۰ هزار نفر! آنها هر روز جان میبازند، و با این حال به شما میگویند: «ادامه دهید! ما مبارزه را ادامه خواهیم داد.»
زنان ایران، مردان ایران، بدانید که ما اینجا هستیم. شاید از شما دور باشیم، اما هرگز شما را رها نخواهیم کرد. شما با انتظار از دیگران آزاد نخواهید شد؛ این آزادی را تنها با تکیه بر خودتان به دست خواهید آورد. شما این را میدانید. برای آن خون میدهید.
این قاتلان شما را میکشند. فرزندان شما، جوانان شما، تمام این نسل جوان را میکشند. اما بهایش را خواهند پرداخت. بهای جنایتهایشان را صدچندان خواهند پرداخت. هیچ چیز، هیچ چیز این مقاومت ایران را در هم نخواهد شکست. هیچ چیز و هیچکس.
هر روز، آنها،کانونهای شورشی شگفتانگیز به راه خود ادامه میدهند؛ آنان که جان خود را برای مردم ایران و برای آزادی فدا میکنند.
بیتردید مردم، بیتردید سازمانهای بینالمللی، و بیتردید دولتها از جمله سازمان ملل متحد باید اقدامات لازم را انجام دهند، از جمله قرار دادن سپاه پاسداران در فهرست سازمانهای تروریستی. بیتردید باید همه سفارتخانههای این رژیم بسته شوند. همه دیپلماتها باید اخراج شوند. بیتردید آنان کشور شما را غارت کردهاند و باید تمام داراییهایشان مسدود شود.
مبارزه آنجاست، در میدان. باید خود را مسلح کنند. قلم دیگر کافی نیست. باید سلاحهای پاسداران را به دست بگیرند. باید آنها را تصرف کنند. باید تانکهایشان را بگیرند. باید آنها را سرنگون کنند. انقلاب با قلم و با کلمات به پیروزی نمیرسد. باید آنها را سرنگون کرد، همانگونه که هر روز کودکان، زنان و مردان را میکشند.
گفتگو کافی است، فشار را بیشتر کنید. انقلاب در جریان است. خون بسیار زیادی در مدت زمانی بسیار طولانی ریخته شده است. از همان ۳۰ هزار نفر در سال ۱۹۸۸. و دوباره تکرار میشود؟ و هیچ اتفاقی نمی افتد؟ نه. این بار، چنین نخواهد شد. این بار، کار تمام است.
قطعا نه شاه، نه ملا. بس است. دموکراسی،دموکراسی شما، در فرهنگ شما ریشه دارد و از دموکراسی اروپاییها کپی نشده است. شما اول از همه ایرانی هستید. دموکراسی شما چیزی است که خودتان آن را خواهید ساخت.
گفتن این حرف دردناک است، اما بهواسطه خون ریختهشده و فداکاری همه کسانی که جان خود را دادهاند، آنان از بالا شما را مینگرند. آنان بیهوده نمردهاند. آنان برای تکتک شما،برای تکتک ما، جان میدهند.
زیرا آنچه در ایران رخ میدهد الگویی برای دیگر نقاط جهان است. آنچه در ایران رخ میدهد همچنین درسی برای منطقه است. بس است که در روزنامهها برای ما سخنرانی کنند و بگویند: «اوه، اگر دموکراسی باشد، هرجومرج میشود»، «اوه، گروههای مخالف خیلی زیادند». اما آنان ایرانیان را چه فرض کردهاند؟ و زنان ایرانی را؟ بیش از ۴۰ سال است که زنان دوشادوش مردان مبارزه میکنند.
هیچ هرجومرجی در کار نخواهد بود. سازمانی وجود خواهد داشت. امیدوارم از آن شما باشد، اما بر عهده مردم ایران است که آینده خود را تعیین کنند. این خود آنها هستند که باید انتخاب کنند، بیآنکه قدرتهای خارجی بخواهند هر آنچه شما به دست آوردهاید را تصاحب کنند.
شما هوشیار خواهید ماند. ما در کنار شما خواهیم ایستاد. شما پیروز خواهید شد. باید به مبارزه ادامه داد. باید برای آنان فریاد بزنیم و صدای آزادی را در همه گوشههای جهان طنینانداز کنیم. ما برای جان باختگان بعداً سوگواری خواهیم کرد، اما بگذارید این مرگها چنان خشمی در ما برانگیزند که هیچ چیز، هیچ چیز جز پیروزی ما را متوقف نکند.
متشکرم
