جین آدامز (۶ سپتامبر ۱۸۶۰ –۲۱ مه ۱۹۳۵) مصلح اجتماعی آمریکایی، فعال صلح و نخستین زنی بود که در سال ۱۹۳۱ جایزهٔ صلح نوبل را دریافت کرد. او بیش از همه به‌عنوان بنیان‌گذار خانه هال در شیکاگو شناخته می‌شود؛ مرکزی که جنبش «خانه‌های اسکان» را متحول کرد و آدامز را به صدای اصلی تغییرات مترقی در ایالات متحده تبدیل ساخت.
زندگی و تحصیلات
آدامز در سیدرویل ایالت ایلینوی و در خانواده‌ای سرشناس به دنیا آمد. او در «مدرسهٔ عالی دخترانه راکفورد» تحصیل کرد. مواجههٔ زودهنگام او با فقر و بی‌عدالتی، باورش را شکل داد که جامعه مسئولیت دارد از آسیب‌پذیرترین اقشار حمایت کند.
خانه هال و اصلاحات اجتماعی
در سال ۱۸۸۹، آدامز خانه هال را بنیان‌گذاری کرد؛ مرکزی که خدمات آموزشی، مراقبت از کودکان، بهداشت و برنامه‌های فرهنگی را برای مهاجران و اقشار کم‌درآمد فراهم می‌کرد. خانه هال به الگویی ملی برای خدمات اجتماعی و سازماندهی جامعه تبدیل شد و آدامز به مدافع عمومی قابل اعتماد برای حقوق کارگران، رفاه کودکان و حق رأی زنان بدل گردید.
فعالیتهای صلح‌طلبانه
فراتر از اصلاحات اجتماعی، آدامز فعال پرشوری در عرصهٔ صلح بود. او با ورود آمریکا به جنگ جهانی اول مخالفت کرد، اتحادیه بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی را هم‌بنیان گذاشت و برای دیپلماسی به جای نظامی‌گری مبارزه نمود. همین رهبری او را شایستهٔ جایزه صلح نوبل ساخت و به نمادی جهانی از بشردوستی تبدیل کرد.
میراث جین آدامز
جین آدامز در ۲۱ مه ۱۹۳۵ درگذشت، اما چشم‌انداز او از عدالت اجتماعی همچنان زنده است. او به‌عنوان «مادر مددکاری اجتماعی» در آمریکا، پیشگام رهبری زنان و مدافع صلح شناخته می‌شود و میراثش هنوز الهام‌بخش جنبش‌های برابری و حقوق بشر است.
