بنا به گزارشات جدید دریافتی از داخل ایران، بند زنان زندان اوین به یک زیرزمین نمور ۴۰ پله زیر زمین منتقل شده و زندانیان سیاسی زن در شرایطی به مراتب وخیم تر از آنچه در زندان قرچک با آن روبرو بودند، به سر می برند.
در حال حاضر حدود ۶۰ زندانی سیاسی زن در زیرزمینی نمور و به شدت غیربهداشتی محبوس و با محرومیت گسترده از ابتدایی ترین امکانات بهداشت، رفاهی و درمانی مواجه می باشند.
به گفته زندانیان راهروها و اتاق های این بند به شدت آلوده می باشند. یک معضل دائمی در این بند حضور گسترده موش ها و حشرات موذی است و شمار موش ها در این بند به ۱۰۰ عدد می رسد. با این همه هیچ اقدامی از سوی مسئولان زندان برای سم پاشی، پاک سازی و ارتقای بهداشت این بند صورت نگرفته است. بی توجهی مسئولان زندان خطر شیوع بیماری های عفونی و آسیب های جدی جسمی برای زندانیان را افزایش داده است.
گزارش ها همچنین حاکی از آن است که درهای بند اغلب به طور مستمر قفل می باشند و زندانیان برای ساعات طولانی در فضای بسته نگه داشته می شوند. این وضعیت می تواند پیامدهای جسمی و روانی جدی برای زندانیان مسن و بیمار به همراه داشته باشد و موجب تشدید بیماری های مزمن آنها بشود.
زندانیان سیاسی زن در بند زنان زندان اوین همچنین از حداقل خدمات درمانی بی بهره اند. دسترسی به پزشک متخصص، داروهای ضروری و اعزام به بیمارستان های خارج از زندان به شدت محدود شده و در بسیاری از موارد، درخواست های درمانی زندانیان نادیده گرفته می شود.
هشدارهای مکرر زندانیان سیاسی زن و خانواده های آنها تا کنون پاسخی از سوی مسئولان زندان دریافت نکرده است. در چنین شرایطی، وضعیت برای زندانیان سالخورده و بیمار بسیار دشوارتر است چرا که آنها به مراقبت های ویژه پزشکی و امکانات حمایتی نیاز دارند.
بامداد ۱۷ مهرماه ۱۴۰۴، دهها زندانی سیاسی زن از زندان قرچک به زندان اوین منتقل شدند. این انتقال که در ابتدا با وعده بهبود شرایط انجام شد، در عمل منجر به تشدید مشکلات و فشارهای مضاعف بر این زندانیان شده است. نگهداری زندانیان در شرایط غیرانسانی، محرومیت از درمان، بهداشت و هواخوری، مصداق نقض آشکار حقوق بشر است.
کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران خواستار نظارت مستقل و فوری بر شرایط بازداشت توسط سازوکارهای بینالمللی حقوق بشر و همچنین پاسخگو کردن مسئولانی است که در قبال این نقضها مسئولیت دارند.
وضعیت زندانیان سیاسی زن در زندان اوین نیازمند توجه و مداخله فوری است تا از وارد آمدن آسیبهای جبرانناپذیر و احتمال از دست رفتن جان زندانیان جلوگیری شود.
