مجمع عمومي ملل متحد روز 29 آذر 1395 شصت و سومین قطعنامه محکومیت نقض حقوق بشر در ايران را با 85رأی مثبت به تصویب رسید به تصویب رساند.
اين قطعنامه رژيم ايران را به «لغو اعدامها در ملأ عام»، «توقف بازداشتهای خودسرانه» و پایان دادن «به اعمال محدوديتهاي گسترده و جدي عليه حق آزادي بيان، عقيده، اجتماع و تجمع صلح آميز از جمله خاتمه دادن به اذيت و آزار و تهديد و ارعاب و شكنجه مخالفان سياسي، مدافعان حقوق بشر و فعالان حقوق زنان و اقليتها» فراخواند.
این قطعنامه از جمله خواستار رفع تمامی «اشكال تبعيض و نقض حقوق بشر» عليه زنان و اقليتهاي قومي و مذهبي، «رسيدگي به شرايط بد زندانها، پايان دادن به محروميت از دسترسي به درمان پزشكي كافي و خطر مرگ كه زندانيان با آن مواجه هستند» و «آزاد كردن افرادي كه به خاطر استفاده از اين حقوق مشروع، خودسرانه بازداشت شده اند» شد.
خانم مريم رجوي، رئيس جمهور برگزيده مقاومت ايران، در اين رابطه گفت شصت و سومین قطعنامه محكوميت نقض حقوق بشر در ايران، احاله پرونده نقض سيستماتيك و وخيم حقوق بشر توسط اين رژيم به شورای امنیت ملل متحد و محاكمه سردمداران آن را ضروري تر مي سازد. امروز دیگر تنها مردم ایران قرباني جنايتهای اين رژيم نیستند… همان جنایتکارانی که قتل عام 1988را افتخار خود می دانند این روزها آشکارا به جنایت علیه بشریت در حلب اذعان می نمایند و آن را پیروزی غرور آفرین می خوانند و برای آن مراسم شکرگزاری برپا می کنند.
