پس از گذشت یک هفته مردم اکثر مناطق زلزلهزده کماکان از آب و برق و حتی چادر محرومند.
بازماندگان می گویند هزاران نفر در این زلزله جان خود را از دست داده اند. زنان و کودکان در سرمای زمستان بدون هیچ سرپناهی در خیابان به سر می برند. گزارشات دریافتی حاکی است که حداقل سه کودک از سرما جان باخته اند.
به گفته مقامات محلی ۳۰درصد دامهای منطقه زلزلهزده تلف شدهاند. کمترین اقدامات بهداشتی در مناطق زلزلهزده مانند جمعآوری اجساد حیوانات کشته شده، یا جمعآوری زبالهها انجام نمیشود، بسیاری از فاضلابها تخریب شده و خطر شیوع بیماری های خطرناک وجود دارد.
کلیپهای منتشر شده از مناطق زلزلهزده صحنههای بسیار وخیمی را نشان میدهد. یک مرد جوان به جان آمده فریاد میکشد: اینها کمکها را میبرند و میفروشند. اگر قانون باشد باید اینها را اعدام کنند، نه اینکه من با زن و بچه شیرخوارهام در خیابان بلرزم.
مرد دیگری بیتاب میخروشد: زن و بچهام در زلزله فوت کردند. تلویزیون میگوید ۳۰۰نفر مردند. اما بیشتر از ۳۰۰۰نفر فوت شدند.
مرد دیگری در مقابل ساختمانهای ویران شده میگوید: ما ۴۰۰۰کشته دادیم چرا میگویند ۴۰۰تا.
یکی از زلزلهزدگان معترض میگوید: همه وسایل ما زیر آوار مانده است و الآن برای دریافت امکانات و اقلام از ما شناسنامه و کارت ملی میخواهند! آخر از توی این آوار من از کجا مدرک بیاورم؟
یک مرد زلزلهزده میگوید «یک نفر از مسئولان نیامده حال یک نفر را بپرسد. من دو فرزندم را از دست دادم. چهار روز است که زن و بچههایم چادر ندارند.
یک نماینده در جلسه مجلس گفت،«بیش از هزار نفر جان باختند… مردم گرسنه هستند.»
روزنامه حکومتی انتخاب در یک گزارش نوشت، «کمکهای امدادی به ورودی شهرهای زلزله زده می رسد و بعد از آن معلوم نیست که چه می شوند.»
در همین حال نیروهای سرکوبگر از ورود کمکهای مردمی به منطقه سرپلذهاب و روستاهای اطراف آن که بیش از همه آسیب دیده اند، جلوگیری می کنند. بنا به گزارشهای دریافتی، آنها کامیونها و خودروهای حامل کمک را متوقف کرده و می گویند این کمکها را باید هلال احمر توزیع کند.
