آتنا دائمی، فعال مدنی و مدافع حقوق كودكان، پس از دستگيري و انتقالش به زندان اوين روز ۶ آذر۹۵ ، با ارسال نامه اي به بیرون از زندان به فساد دستگاه قضائی اعتراض کرد. خانم دائمی به آزاد بودن مقامات و وابستگان دولتی و حکومتی که در صدور حکم اعدام و اختلاس و تجاوز به کودکان دست داشته اند اعتراض کرد در حالی که مدافعان حقوق بشر و حقوق زنان و کودکان باید در زندان محبوس باشند.
او در بخشی از نامه خود نوشت: «امروز ۶ آذر ۹۵ به خانه‌مان هجوم آوردند، نه در حال تجاوز به دانش آموزان بودم و نه در حال اختلاس و صدور حکم قتل و نه فراری، بلکه فقط خواب بودم! پدر و مادرم مسافرت بودند.
روز پنج‌شنبه ۴ آذر ۹۵ از دادگاه انقلاب تماس گرفتند و گفتند احضاریه را می‌خواهند ارسال کنند و آدرس خواستند. اما … دروغ گفتند و به جای احضاریه ۳ مامور برای بازداشتم فرستادند. سه مأموری که زنان را در خیابان به جرم بدحجابی بازداشت می‌کنند تا مبادا اسلام به خطر بیافتد اما به حریم خصوصی من تجاوز کردند و نظاره‌گر بی‌حجابی‌ام بودند تا مبادا فرار کنم!
طبق قانون باید احضاریه می دادند و حداقل ۵ روز فرصت برای این‌که خود را به زندان معرفی کنم و اگر هم نمی رفتم می‌بایست ماموران زندان و اجرای احکام برای بازداشتم می‌آمدند، نه سه مامور از سپاه ثارالله.
در را باز کردیم و حکم خواستیم، حکمی نشان ندادند… زنی که شرم دارم نام او را زن بگذارم، اقدام به ضرب‌وشتم من کرد، وقتی خواهر کوچکترم دخالت کرد به سینه او هم کوبید…
(مرا) با چشم بند و دستبند راهی زندان اوین کردند. در راه مدام تهدید به پرونده سازی کردند و گفتند: آشی برایت می پزیم که دیگر فکر بیرون آمدن از زندان را از سر بیرون کنی.»
آتنا سپس خطاب به مأموران گفت: «بدانید و آگاه باشید! صدای آتنا دائمی با این کارهای ظالمانه و ناعادلانه شما خفه نمی شود. خود را خسته نکنید و فراموش نکنید که رمز ماست ایستاده مردن! آتنا دائمی یک نفر است، اما هزاران آتنا دائمی در بیرون زندان، صدای مظلومیت زندانیان سیاسی خواهند بود… »
