الا بیکر (۱۳ دسامبر ۱۹۰۳ – ۱۳ دسامبر ۱۹۸۶) از تأثیرگذارترین و در عین حال کم‌نام‌ونشان‌ترین رهبران جنبش حقوق مدنی آمریکا بود. الا بیکر استراتژیست، سازمان‌دهنده و مربی نسل‌های مختلف فعالان جوان بود و فلسفهٔ رهبری مردمی را پایه‌گذاری کرد که موتور محرک مبارزه برای عدالت نژادی در میانهٔ قرن بیستم شد.
الا بیکر در نورفولک، ویرجینیا به دنیا آمد و در کارولینای شمالی بزرگ شد؛ در خانواده‌ای که بر مسئولیت اجتماعی و کار جمعی تأکید داشت. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه شاو، به دوران شکوفایی فرهنگی هارلم پیوست و به‌سرعت وارد فعالیتهای اجتماعی و سیاسی شد.
او در دههٔ ۱۹۳۰ به انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان پیوست و خیلی زود به سمت مدیر ملی شعب این سازمان رسید؛ بالاترین جایگاهی که یک زن در آن زمان در این نهاد داشت. بیکر در سفرهای گستردهٔ خود به جنوب، پای صحبت مردم محلی می‌نشست و آن‌ها را به رهبری جمعی تشویق می‌کرد. این شیوهٔ سازماندهی، بر پایهٔ توانمندسازی به‌جای رهبری چهره‌محور، به امضای فکری او تبدیل شد.
در سال ۱۹۵۷، بیکر به همراه دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور کنفرانس رهبری مسیحیان جنوب را بنیان گذاشت. اما ماندگارترین میراث الا بیکر در سال ۱۹۶۰ شکل گرفت؛ زمانی که دانشجویان معترض را تشویق کرد سازمان مستقل خود را تشکیل دهند. نتیجه، کمیتهٔ هماهنگی دانشجویان غیرخشونت‌طلب بود، نیرویی کلیدی در کارزارهای آزادی‌سواران، حق رأی و «تابستان آزادی» می‌سی‌سی‌پی.
بیکر که به «مادربزرگ سازماندهی مردمی» مشهور بود، باور داشت تغییر واقعی از قدرت جمعی می‌آید، نه از رهبری متمرکز و فردمحور. تعهد مادام‌العمر او به دموکراسی مشارکتی، هنوز هم الهام‌بخش جنبش‌های عدالت‌خواهانهٔ معاصر است.
