در اثر سوء مدیریت و سیاست های ضدمردمی رژیم، آمار جانگداز قربانیان کرونا در ایران در ۳۲۵ شهر تا روز ۱۸ خرداد ۹۹ مرز ۵۰هزار نفر را پشت سر گذاشت.
مینو محرز عضو کمیته مقابله با کرونا اعلام کرد، حدود ۲۰درصد از کل جمعیت کشور(یعنی حدود ۱۷میلیون نفر) به این بیماری مبتلا شده اند و حداقل ۴۰ تا ۷۰درصد جمعیت کل کشور به این بیماری مبتلا خواهند شد.
آمار قربانیان کرونا در ایران بهحدی است که رسانه حکومتی در این باره نوشت: «کرونا بیش از جنگ تحمیلی از ایرانیان قربانی میگیرد ولی سر و صدا ندارد.» (سایت عصر ایران ۱۷خرداد)
معاون وزیر بهداشت رژیم در این مورد گفت: اگر بیاحتیاطی کنیم قربانیان ممکن است به دویست سیصد هزار نفر هم برسد.
تنها در یک نمونه محمود حسین پور معاون دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان روز ۱۵خرداد ۹۹ گفت، بندرعباس بیشترین میزان ابتلا به ویروس جدید کرونا را دارد و ۲۵درصد بیماران استان را زنان خانه دار تشکیل می دهند. این امر ناشی از خرید و تماس روزمره زنان با افراد بیرون از خانه می باشد.
گسترش فقر و آسیب های اجتماعی نیز از نتایج سوءمدیریت اپیدمی کرونا در ایران است.
خبرگزاری حکومتی رکنا روز ۱۹ خرداد ۹۹ در مورد آسیب هایی که در اثر شیوع کرونا بر زنان وارد می شود اعلام کرد، طبق اعلام رسمی وزارت بهداشت ۷و نیم میلیون خانوار (چیزی بالغ بر ۳۰میلیون نفر) در ایران درآمد روزانه دارند. زنان حتما بخشی از این ۳۰میلیون نفر هستند. زنانی که با مشاغل خانگی، کار در کارگاه های زیرزمینی، دستفروشی و … هزینه های روزانه خود و گاه خانواده را به دست می آوردند.
زنان سرپرست خانوار بخصوص زنانی با مشاغل خانگی از اواخر سال گذشته تا امروز با کرونا و تعطیلی ها، بیش از یک ماه نتوانستند کار کنند. این زنان اگر در لیست دولت بودند در بهترین حالت ۲۶۰هزار تومان در ماه دریافت کرده اند. اما با این پول آیا می توان هزنیه زندگی یک نفر را تأمین کرد؟ (خبرگزاری حکومتی رکنا – ۱۹ خرداد ۱۳۹۹)
طیبه سیاوشی نیز در این مورد گفت، بعید می دانم که دولت بتواند ضرر و زیان کسب و کارهای خرد و کلان زنان را پوشش دهد.
وی همچنین در مورد فقر روزافزون زنان گفت، «یکی از طبقات فقیر جامعه را زنان تشکیل می دهند چرا که در کشورهایی مانند کشور ما، دسترسی آنها به منابع ثروت سخت تر است. بنابراین اندوخته و پس انداز ندارند. زمانی که مشکلاتی مانند شیوع کرونا به وجود می آید و آنها از حمایت های بیمه ای برخوردار نیستند، مشکلات آنها مضاعف می شود. تعداد قابل توجهی از زنان، سرپرست خانوار هستند و برای تأمین زندگی خانواده تلاش می کنند. این زنان نیاز به حمایت هایی دارند که به راه های دیگر سوق پیدا نکنند. وقتی دولت رویکرد حمایتی ندارد خود به خود بخشی از آسیب های اجتماعی می شوند و به دلیل حاشیه نشینی این موضوع گسترده تر هم خواهد شد.»
