زنان زندانی در زندان های قرچک و بند زنان زندان سنندج معروف به کانون اصلاح و تربیت در ماه رمضان از امکانات غذایی محروم هستند. این زندانیان در وضعیت خوبی به سر نمی برند و مسئولین زندان به آنها گرسنگی می دهند.
محرومیت زنان از حداقل امکانات در زندان قرچک در ماه رمضان
زندانیان سیاسی در زندان قرچک ورامین در ماه رمضان از حداقل امکانات محروم هستند.
این زنان محلی به عنوان چراغ خانه و حتی یک چراغ خوراک پزی ندارند که بتوانند غذایی ساده برای افطار خود آماده کنند یا حتی یک سوپ ساده برای بیماران درست کنند. غذاهای زندان گوشت ندارد و به جای آن در غذا سویا ریخته می شود. در برنامه غذایی زندان در هفته فقط یک بار تخم مرغ داده می شود. به دلیل کیفیت پایین غذای زندان و ضعف جسمانی زنان زندانی نیاز دارند که با مواد غذایی مثل تخم مرغ کمبودشان را جبران کنند اما از دسترسی به تخم مرغ محروم هستند.
زندانیان در زندان قرچک ورامین حتی نمی توانند از فروشگاه زندان به صورت هفتگی تخم مرغ تهیه کنند. موادی که فروشگاه زندان می فروشد گران، محدود و بی کیفیت است. در این فروشگاه مواد خام مطلق فروخته نمی شود.
مشکل دیگر گرم بودن سالن ها در این زندان است. به دلیل وضعیت جغرافیایی این زندان، با وجود اینکه هنوز فصل گرما شروع نشده، اما سالن ها گرم و وسایل سرمایشی قدرت خنک کردن سالن ها را ندارد. در این وضعیت زندانیان بیمار حالشان رو به وخامت گذاشته و با مشکلات زیادی رو به رو هستند.
زندانبانان و مسئولین زندان قرچک ورامین از هر موضوعی برای افزایش فشار بر زنان زندانی سیاسی استفاده می کنند. نبود آب گرم در سرمای زمستان، گسترش امیکرون در این زندان و محرومیت از مرخصی از جمله فشارهایی است که بر این زنان در بند اعمال می شود.
صغری خدادادی به عنوان رئیس زندان قرچک ورامین عامل اصلی اعمال فشار بر زنان زندانی و به طور خاص زندانیان سیاسی است. اسم خدادادی در تاریخ ۱۶ آذر ۱۴۰۰ توسط وزارت خزانه داری آمریکا به لیست سیاه آمریکا اضافه شد.
گرسنگی دادن عمدی زنان در زندان سنندج در ماه رمضان
در بند زنان زندان سنندج معروف به کانون اصلاح و تربیت، مسئولین زندان در ماه رمضان تنها یک وعده غذایی را در برنامه غذایی زندانیان در نظر گرفته اند. گرسنگی دادن عمدی زنان زندانی با توجه به ماه رمضان آنها را با مشکلات جدی جسمانی و روانی رو به رو کرده است.
یک منبع مطلع در این مورد خبر داد که تنها تعداد اندکی از زنان زندانی روزه هستند. با وجود این عمده زندانیانی که روزه نیستند عامدانه و بالاجبار توسط مسئولین زندان گرسنگی داده می شوند و تنها در ۲۴ ساعت در وقت افطار یک وعده غذا به زنان زندانی داده می شود.
گرسنگی دادن عمدی زنان زندانی مصداق بارز شکنجه است. محروم کردن زندانیان از حق غذا محرومیت آنها از حق حیات است و جان این زنان زندانی در خطر قرار دارد.
