مادر ترزا با نام اصلی آنیزه گونجه بویاجیو، در تاریخ ۲۶ اوت ۱۹۱۰ در اسکوپیه (مقدونیه شمالی امروزی) متولد شد. او در قرن بیستم به نمادی جهانی از فداکاری، مهربانی و خدمت به انسانها تبدیل شد. مادر ترزا بنیانگذار انجمن خیریه مبلغین بود؛ نهادی مذهبی که هدفش رسیدگی به فقیرترین و فراموششدهترین افراد جامعه، بهویژه در زاغههای کالکوتا، هند بود.
در سال ۱۹۵۰، مادر ترزا بهطور رسمی این انجمن را بنیان نهاد. این نهاد کوچک راهبهها، به مرور به سازمانی جهانی با هزاران عضو در بیش از ۱۳۰ کشور تبدیل شد که به مراقبت از بیماران، بیخانمانها، در حال مرگها و افراد طردشده جامعه میپرداخت. لباس ساده سفید با نوار آبی او، به نمادی بینالمللی از امید، خدمت و شفقت بدل شد.
فعالیتهای او در سطح جهانی مورد تقدیر قرار گرفت و در سال ۱۹۷۹ موفق به دریافت جایزه صلح نوبل شد. این جایزه، تلاش بیوقفه او برای ریشهکنی فقر و باورش به اینکه «صلح با یک لبخند آغاز میشود» را ارج نهاد. با وجود برخی انتقادات، اراده محکم و تعهد خالصانه او، الهامبخش میلیونها نفر در سراسر جهان شد.
مادر ترزا در کنار خدمترسانی، صدایی رسا برای بیصداها بود. او در مجامع بینالمللی سخن میگفت و با رهبران جهان دیدار میکرد، بیآنکه از زندگی ساده و مأموریت انسانی خود فاصله بگیرد. در سال ۲۰۱۶، کلیسای کاتولیک او را با عنوان «قدیسه ترزای کلکته» به طور رسمی قدیس اعلام کرد؛ اقدامی که تأثیر عمیق و پایدار او را تثبیت کرد. مادر ترزا در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۹۷ درگذشت، اما میراث او همچنان زنده است؛ در دل فعالیتهای جاری انجمنش و در دل میلیونها نفری که از پیام عشق، تواضع و خدمت او الهام گرفتهاند
