در سالروز سرکوب خونین خیزش دانشجویی ۱۸ تیر ۱۳۷۸، شماری از زنان زندانی سیاسی در زندان قرچک، با وجود فشارها و تدابیر امنیتی شدید، مراسمی را برای گرامیداشت جانباختگان، مفقودشدگان و آسیبدیدگان آن قیام تاریخی برگزار کردند.
زندانیان سیاسی در زندان قرچک در اقدامی نمادین و مقاومتی، ضمن مرور خاطرات تلخ آن روزها و تحلیل وقایع تاریخی سرکوب اعتراضات دانشجویی، از پایداری دانشجویان در برابر سرکوب حکومتی تقدیر کرده و با خانوادههای دادخواه قربانیان ابراز همبستگی کردند.
مراسم با اجرای سرودی به یاد جانباختگان و ناپدیدشدگان آن جنایت حکومتی به پایان رسید؛ اقدامی که در بطن یکی از خشنترین و پرفشارترین زندانهای ایران، نشانه روشنی از استمرار مبارزه برای آزادی و جستجوی عدالت می باشد.
خیزش دانشجویان در تهران در تیرماه ۱۳۷۸
ساعت ۴ صبح ۱۸ تیرماه ۱۳۷۸ در حالی که دانشجویان در خوابگاه کوی دانشگاه تهران در خواب بودند، هدف یک یورش ناگهانی و وحشیانه از سوی مأموران لباس شخصی قرار گرفتند. بیش از ۱۳۰۰ نیروی انتظامی منطقه خوابگاه دانشجویان را به محاصره در آوردند و صدها مأمور لباس شخصی با گاز اشکآور، اسلحه، باتوم و چماق به دانشجویان حمله کردند. آنها اتاق ها و وسایل دانشجویان را تخریب کردند، دانشجویانی که در خوابگاه بودند را به شدت مورد ضرب و شتم قرار دادند و تعدادی از آنها را از پنجره به پایین پرتاب کردند. در پی این حمله حداقل ۳ دانشجو کشته و ۲۰۰ تن مجروح شدند.
این حمله به دنبال اعتراض مسالمت آمیز دانشجویان روز ۱۷تیرماه به محدود کردن بیشتر مطبوعات صورت گرفت. رژیم سعی داشت با چنین حمله وحشیانه ای صدای اعتراضات را خاموش و دانشجویان را مرعوب کند. اما برعکس، این حمله تبدیل به جرقه اعتراضاتی شد که از ۱۸ تا ۲۳ تیرماه به مدت ۶ روز پیاپی ارکان حکومت آخوندی را به لرزه در آورد. دختران دانشجو فعالانه در همه این اعتراضات شرکت داشتند.
در روز ۲۰تیرماه هزاران دانشجو در تهران در اعتراض به قتل و جراحت همکلاسی هایشان تجمع کردند. آنها شعار «مرگ بر استبداد، زنده باد آزادی» می دادند. روز ۲۲ تیر ماه، دهها هزار دانشجوی خشمگین به سوی وزارت کشور راهپیمایی کردند.
در همین ایام، دانشجویان تبریز، اصفهان، مشهد و شیراز نیز به پشتیبانی از دانشجویان تهران دست به اعتراضات گسترده ای زدند. در سرکوب وحشیانه دانشجویان تبریز ۴ تن از آنها کشته شدند.
سرانجام پس از کشته شدن ۱۷دانشجو و دستگیری بیش از ۱۵۰۰ تن در جریان سرکوب این اعتراضات، دولت خاتمی در وحشت از تداوم تظاهرات، عملاً در سطح تهران حکومت نظامی برقرار کرد و در اکثر نقاط پایتخت نیروهای نظامی مستقر کرد. شدت سرکوب و کشتار دانشجویان، افکار عمومی را علیه دولت خاتمی که آن زمان داعیه اصلاحات داشت به شدت برانگیخت.
فرشته علیزاده و روزیتا حیدری از جمله دختران دانشجویی بودند که در جریان این سرکوب خونین ناپدید شده و یا جان باختند.
فرشته علیزاده، دانشجوی دانشگاه الزهرا، در جریان حمله به کوی دانشگاه تهران ناپدید شد.
