تظاهرات معلمان برای سومین روز متوالی در اعتراض به وضعیت معیشتی غیرقابل تحمل و حقوق های ناچیز خود و بی اعتنایی به مطالبات بر حق شان روز دوشنبه ۱۱ بهمن ۱۴۰۰ در ۱۲۰شهر ایران برپا شد. یکی دیگر از خواسته های اصلی معلمین آزادی معلمین زندانی بود. زنان معلم همانطور که گفته بودند به خیابان ها می آییم نقش پرشور و برجسته ای در کلیه تظاهرات ایفا کردند.
تظاهرات معلمان بعد از دو روز تحصن سراسری و در فضای امنیتی شدید برپا شد. نیروی انتظامی و مأموران لباس شخصی با مسدود کردن راه های منتهی به محل تجمع معلمان، قرق کردن محل تجمع و دستگیری معلمان فعال، تلاش کردند از برگزاری تظاهرات معلمان و پیوستن مردم به آنها جلوگیری کنند. اما در مقابل پایداری معلمان به ویژه ایستادگی زنان ناچار به عقب نشینی شدند.
در جریان تظاهرات معلمان تعدادی از معلمان در تهران، مریوان و استان فارس دستگیر شدند. در شیراز به رغم فضای شدید امنیتی، جمعیت زیادی در خیابان راهپیمایی کردند و خواسته خود مبنی بر آزادی معلمان زندانی را فریاد زدند.
قطعنامه تظاهرات معلمان
تظاهرات معلمان با انتشار یک قطعنامه اوج دیگری گرفت. آنها در این قطعنامه گفتند ما امروز در اینجا جمع شده ایم که فریاد بزنیم ساختار آموزش در این کشور سیر قهقرایی را می پیماید و عدالت آموزشی بیش از هر زمان دیگری به محاق رفته است. ما جمع شده ایم که اعلام نماییم کارد به استخوان رسیده و زندگی و معیشت فرهنگیان بازنشسته و شاغل مانند اکثریت جامعه و زحمتکشان دچار بحران شده است. ماه هاست که فرهنگیان به شیوه های مختلف اعتراض خود را نسبت به وضع موجود اعلام کرده اند؛ اما گویی در حاکمیت گوش شنوایی وجود ندارد. امروز ما بیش از گذشته تأکید و اعلام می کنیم:
اگر قانون همسان سازی بازنشستگان در سال ۱۴۰۰ اجرا نگردد.
اگر رتبه بندی به صورت کامل تصویب نشود و بودجه آن برای امسال و سال آینده مشخص نگردد.
اگر خصوصی سازی و پولی سازی آموزش متوقف نگردد و همچنان دولت سرانه آموزشی را از جیب والدین و دانش آموزان تأمین کند. به عبارتی اگر آموزش رایگان و با کیفیت برای دانش آموزان طبق اصل ۳۰ قانون اساسی مورد بی توجهی حاکمان قرار گیرد.
اگر به حقوق نیروهای خدماتی مدارس که بیشترین زحمت را می کشند رسیدگی نشود.
اگر غارت صندوق ذخیره فرهنگیان ادامه پیدا کند.
اگر امنیت شغلی نیروهای خرید خدماتی و قراردادی تأمین نگردد. و اگر بازداشت فعالان و پرونده سازی علیه معلمان معترض متوقف نشود و معلمان در بند آزاد نگردند.
همان طور که پیشتر اعلام شد در روزهای ۲۳ تا ۲۷ بهمن به تحصن خود ادامه خواهیم داد و در روز پنجشنبه مورخ ۲۸ بهمن ماه تجمع سراسری اعلام می کنیم.
شعارها و شهرهای تظاهرات معلمان
تظاهرات معلمین در تهران در مقابل مجلس رژیم و در مراکز استان ها و شهرها در مقابل ادارات آموزش و پرورش برگزار شد.
برخی از شهرهایی که در آن تظاهرات معلمان برپا شد عبارت بودند از تبریز، ارومیه، اصفهان، شاهین شهر، خمینی شهر، سمیرم، باغ بهادران، چادگان، شهرضا، فولادشهر، نجف آباد، اردبیل، کرج، اشتهارد، ایلام، چرداول، آبدانان، بوشهر، دشتستان، شبانکاره، برازجان، شهرکرد، لردگان، مشهد، نیشابور، بجنورد، اهواز، خرمشهر، رامهرمز، اندیمشک، بهبهان، شوش، شوشتر، ایذه، اندیمشک، زنجان، شیراز، اقلید، فسا، نورآباد ممسنی، ارسنجان، داراب، کازرون، لامرد، گراش، قزوین، قم، سنندج، دهگلان، مریوان، کامیاران، سقز، قروه، بیجار، زیویه، کرمانشاه، سنقر، جوانرود، اسلام آباد غرب، میاندوآب، هرسین، گرگان، یاسوج، دیشموک، رشت، بندرانزلی، لاهیجان، رضوانشهر، لنگرود، خرم آباد، بروجرد، دلفان، رومشکان، الیگودرز، پلدختر، کوهدشت، ساری، نوشهر، آمل، بهشهر، نکا، اراک، همدان، ملایر، یزد و بافق.
برخی از شعارهای تظاهرات معلمان عبارت بودند از: «زندانی سیاسی آزاد باید گردد»، «معلم زندانی آزاد باید گردد»، «رئیسی دروغگو، دروغگو»، «رئیسی بی سواد، شش کلاسی دروغگو، حاصل وعده هات کو؟»، «با این همه هیاهو حاصل وعده هات کو»، «ای برکرسی نشسته دروغ و وعده بسته»، «تا حق خود نگیریم آرام نمی نشینیم»، «دشمن ما همین جاست دروغ میگن آمریکاست»، «معلم می میرد ذلت نمی پذیرد»، «سکوت هرمعلم فرصت به ظلم و ظالم»، «از بس دروغ شنیدیم از مسئولین بریدیم»، «معلم بپا خیز برای رفع تبعیض»، «دولت خیانت می کند، مجلس حمایت می کند» و «با اهل قلم هر که در افتاد ور افتاد.»
