دلیر و تسلیم ناپذیر
تاریخ تولد : 1345
محل تولد : روستای شالده شفت شهرستان فومن
تاریخ شهادت : تابستان 1367
محل شهادت : زندان پل عراق رشت
بهناز اهل روستای شالده فومن بود. وی بعد از انقلاب ضدسلطنتی در حالی که تنها ۱۳سال داشت در جستجوی آزادی، با سازمان مجاهدین خلق آشنا شد و مسیر زندگیش تغییر کرد. وی فعالیتش را در بخش دانش آموزی در رشت آغاز کرد.
در اردیبهشت ۱۳۶۰ در حالی که ۱۵ سال بیشتر نداشت به دست چماقداران دستگیر شد و ۸ ماه را به جرم حمایت از مجاهدین در زندان سپری کرد. اما این دوره کوتاه اسارت به جای ترساندن و خانه نشین کردن این دختر نوجوان، انگیزه و شور بیشتری برای ادامه راه در او ایجاد نمود.
پس از آزادی از زندان، بهناز فعالیتهایش علیه محدود کردن و سرکوب آزادیها توسط رژیم آخوندی را افزایش داد تا مجدداً در اسفند ۶۰ بازداشت و این بار به مدت یک سال زندانی شد.
با اینکه از ۳۰ خرداد ۶۰ موج سرکوب و اعدام مجاهدین بسیار بالا گرفته بود، این بار هم دستگیری، شکنجه و اسارت موجب استحکام و عزم بیشتری در بهناز برای مبارزه با ظلم و جور حاکم شد. او میفهمید که برای آزادی خلق و میهن باید ایستادگی کرد و اگر پاسخ آزادی طلبی زندان و اسارت است، پس باید قیمتش را داد.
پس از آزاد دوباره از زندان در اسفند ۶۱، بهناز به مبارزهاش در صفوف مقاومت ادامه داد تا در سال ۶۴ اقدام به خروج از کشور و پیوستن به سازمان مجاهدین کرد. اما در مسیر پیوستن در شهر تبریز دستگیر شد. دژخیمان زن ستیز باور نداشتند که دختری با این اراده و ایمان از ۱۵ سالگی این چنین بند و اسارت را حقیر بشمارد.
در دستگیری سوم او را به زیر شدیدترین شکنجهها بردند، اما مقاومت و ایستادگی قهرمانانه او پیام دیگری به آخوندها داشت: آنجا که زن مجاهد تصمیم به مقاومت برای آزادی و رهایی بگیرد هیچ نیرویی قادر به شکستن عزم او نخواهد بود.
بهناز دلیر سرانجام در جریان قتل عام تابستان ۶۷ در حالی که تنها ۲۲سال داشت، آخرین «نه» را در یک دادگاه نمایشی کوتاه به هیئت مرگ خمینی گفت. وقتی از او خواستند تا مجاهدین و آرمان آنها را محکوم کند، با سر بلند گفت: « من یک زن مجاهد خلقم».
