گزارش ماهانه کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت – ژوئیه 2018
قتل عام ۳۰هزار زندانی سیاسی در ایران در سال ۱۳۶۷، جنایتی مجازات ناشده
آخرین روزهای ماه ژوئیه یادآور بزرگترین جنایت علیه بشریت بعد از جنگ جهانی دوم است، قتل عام بیش از ۳۰هزار زندانی سیاسی در ایران در سال ۱۳۶۷.
این کشتار نه تنها در ابعاد وحشتناک بود بلکه در هاله ای از ابهام قرار داشت چرا که رژیم هر تلاشی برای تحقیق درباره دامنه قتل عام را مسدود کرده است.
اکثریت عظیم قربانیان هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران بودند. دامنه این کشتار اما در مراحل بعدی به اعضا و هواداران سایر گروههای سیاسی هم گسترش پیدا کرد.
اعدامهای فراقانونی در روزهای اول مرداد شروع شد و از ۶ تا ۲۳ مرداد اوج گرفت و بعد تا پائیز و در برخی نقاط حتی تا سال بعد ادامه داشت. تصویر کلی از قتل عام ۱۳۶۷ بسیار ناقص است چرا که قتل عام بسیار گسترده بود و در همه زندانها در سراسر کشور به اجرا در آمد. در برخی موارد، هیچ بازمانده ای وجود نداشته است. مقامات رژیم ایران به مدت ۲۸ سال از هرگونه اذعان به این اعدامها خودداری کردند و هیچ اطلاعاتی در رابطه با تعداد زندانیانی که کشته شدند فراهم نکردند.
رژیم همچنان به مسدود کردن درز هرگونه اطلاعات درباره کشتارها، دستگیری اعضای خانواده هایی که جسارت اعتراض به خود می دهند و یا به زیارت گورهای جمعی در گورستان خاوران می روند ادامه می دهد. هر گونه اطلاعاتی درباره قتل عام کاملاً سری در نظر گرفته می شود.
به این ترتیب، اطلاعات موجود درباره قتل عام از میان گزارشات بازماندگان محدود و خانواده هایی که برای تحویل گرفتن اجساد عزیزانشان احضار شدند، و همینطور از میان اظهارات پراکنده مقامات رژیم استخراج شده و در کنار هم قرار داده شده است.
دو سال قبل، وقتی مریم رجوی کارزار دادخواهی برای قربانیان قتل عام ۱۳۶۷ را اعلام کرد، برخی مقامات اقدام به دفاع از این جنایت علیه بشریت کردند و در عین حال اطلاعات جدیدی بروز دادند.
یک گزارش که به دست وکیل مدافع حقوق بشر جفری رابرتسون تهیه شده است خاطرنشان می کند، «این کشتارها از لحاظ آسیب پذیری قربانیان با کشتار سال ۱۹۹۵ در صربرنیستا قابل مقایسه است و از بابت محاسبات خونینی که در بالای قدرت حاکم انجام گرفته است، بسیار فراتر از آن است.» رابرتسون تأکید می کند که شواهد مربوط به جنایات بین المللی که رژیم در جریان این قتل عام مرتکب شده است چنان است که کنوانسیون نسل کشی سال ۱۹۴۸ تحقیق در رابطه با آن را به عنوان یک وظیفه الزام آور کرده است.
