آنا آندریِونا گورِنکو (23 ژوئن 1889 – 5 مارس 1966) که بیشتر با نام ادبی‌اش آنا آخماتوا شناخته می‌شود، یکی از تأثیرگذارترین شاعران قرن بیستم به شمار می‌آید. او در اودسا (اوکراین امروزی) به دنیا آمد و در تزارسکویه‌سِلو، نزدیک سن‌پترزبورگ، پرورش یافت. آخماتوا به صدای شاعرانه نسلی بدل شد که انقلاب، جنگ و سرکوب سیاسی را تجربه کرد.
برای محافظت از نام خانوادگی اشرافی خود، او نام مادریِ مادربزرگ تاتارش را برگزید و به این ترتیب آخماتوا را به‌عنوان تخلص انتخاب کرد. در دهه ۱۹۱۰، با انتشار مجموعه‌هایی چون شب (1912) و تسبیح (1914)، به چهره‌ای پیشرو در جنبش اکمه‌ئیسم تبدیل شد؛ جنبشی که بر وضوح، دقت و تصویرپردازی روشن تأکید داشت و در برابر نمادگرایی ایستاد.
زندگی آخماتوا با تراژدی‌های شخصی و فشارهای دولتی درهم تنیده بود. همسر نخستش، شاعر نیکلای گومیلیوف، در سال 1921 به دست بلشویک‌ها اعدام شد و پسرش، لِف گومیلیوف، سال‌ها در اردوگاه‌های کار استالین زندانی بود. با وجود سانسور و خصومت حکومت، آخماتوا دست از نوشتن نکشید. شاهکار او، «سوگ‌سرود» ، که در دوران وحشت استالینی سروده شد، صدای میلیون‌ها قربانی خاموش آن سال‌ها شد.
پس از دهه‌ها سکوت اجباری، آخماتوا در دهه‌های 1950 و 1960 دوباره اعتبار عمومی یافت، جوایز بین‌المللی دریافت کرد و به نماد مقاومت هنری تبدیل شد. او در 5 مارس 1966 در دومودِدوُو، نزدیک مسکو، درگذشت و میراثی ماندگار از شعرهایی بر جای گذاشت که هم لطافت عاشقانه و هم شهادت تاریخی را در خود دارد.
امروز، آنا آندریِونا گورِنکو – آنا آخماتوا، نه‌تنها به‌عنوان بزرگ‌ترین شاعر غنایی روسیه شناخته می‌شود، بلکه به‌عنوان زنی که در برابر استبداد، حقیقت و کرامت انسانی را پاس داشت، الهام‌بخش خوانندگان سراسر جهان است.
