آیدا نجف لو، نوکیش مسیحی و زندانی عقیدتی در زندان اوین، پس از سقوط از تخت دوطبقه و شکستگی ستون فقرات، با دستور مقامات زندان بدون درمان ضروری به بند زنان بازگردانده شد. این اقدام نقض آشکار تعهدات بین‌المللی رژیم ایران در قبال رفتار انسانی با زندانیان می باشد.
روز یکشنبه ۱۱ آبان‌ماه ۱۴۰۴، آیدا نجف لو بر اثر سقوط از تخت دوطبقه دچار شکستگی مهره T12 ستون فقرات شد. او ابتدا به بیمارستان طالقانی منتقل و شکستگی‌اش تأیید شد، اما بدون انجام هیچ درمانی و در حالی که قادر به حرکت نبود، به زندان بازگردانده شد. در پی اعتراض هم‌بندی‌هایش، مسئولان ناگزیر شدند او را دوباره به بیمارستان شهدای تجریش بفرستند؛ با این حال درمان مؤثر همچنان به‌تعویق افتاده است.
پزشکان بیمارستان شهدای تجریش پس از بررسی نتایج MRI، جراحی فوری و فیزیوتراپی مداوم را برای جلوگیری از فلج شدن ضروری دانستند. با وجود این هشدارها، مقامات زندان اوین از بستری و درمان آیدا نجف لو جلوگیری کردند و او را بار دیگر به بند زنان بازگرداندند.
این زندانی پیش‌تر به‌دلیل ابتلا به روماتیسم و دردهای مزمن کمر، درخواست استفاده از تخت پایین را داده بود، اما مسئولان زندان هیچ توجهی نکردند؛ این بی‌اعتنایی نهایتاً به سقوط و آسیب شدید او منجر شد.
وضعیت جسمی آیدا نجف لو بحرانی است و او بدون مراقبت پزشکی لازم تنها با کمک هم‌بندی‌ها و مصرف داروهای مسکن روزگار می‌گذراند. خانواده‌اش نیز بارها نسبت به بی‌توجهی عامدانه مقامات هشدار داده‌اند.
اقدام به بازگرداندن یک زندانی با شکستگی ستون فقرات به سلول، در حالی که نیاز فوری به جراحی و مراقبت تخصصی دارد، مصداق روشن شکنجه و رفتار غیرانسانی است؛ رویه‌ای که بار دیگر وضعیت فاجعه‌بار زندان اوین و سیاست سیستماتیک ممانعت از درمان در مورد زندانیان عقیدتی، به‌ویژه زنان را آشکار می‌کند.
سابقه امر
آیدا نجف لو در بهمن ۱۴۰۳ توسط نیروهای وزارت اطلاعات بازداشت و پس از بازجویی در بند ۲۰۹، از فروردین ۱۴۰۴ در بند زنان اوین نگهداری می‌شود. او به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام»، «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» و «تشکیل کلیسای خانگی» تحت تعقیب است. او همچنان از حق دسترسی آزاد به وکیل و تماس منظم با خانواده محروم می باشد.
با وجود به رسمیت شناخته شدن مسیحیت به عنوان یکی از ادیان رسمی در قانون اساسی رژیم ایران، نهادهای امنیتی همواره با حساسیت ویژه‌ای به موضوع گرویدن مسلمانان به این دین نگاه کرده و با نوکیشان مسیحی برخوردهای امنیتی و قضایی شدیدی دارند.
این در حالی است که بر اساس ماده ۱۸ اعلامیه جهانی حقوق بشر و همچنین ماده ۱۸ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، هر فردی حق دارد از آزادی اندیشه، وجدان، دین و همچنین تغییر دین و اظهار آن ــ چه به صورت فردی و چه جمعی، علنی یا پنهانی ــ برخوردار باشد.
