بامداد ۲۱ شهریور ۱۴۰۴، مریم شهرکی، زندانی محبوس در زندان فردیس کرج (موسوم به زندان کچوئی)، بر اثر عدم رسیدگی پزشکی جان خود را از دست داد. او تنها به دلیل ناتوانی در پرداخت ۳۰۰ میلیون تومان بدهی مالی در زندان محبوس بود.
مریم شهرکی شب ۲۰ شهریور دچار درد شدید قفسه سینه شد و به بهداری زندان منتقل گردید. اما پزشک و پرستار شیفت، علائم حیاتی او را به اشتباه ناشی از معده درد تشخیص دادند و تنها چند قرص مسکن تجویز کردند. وی بدون دریافت خدمات تخصصی به بند بازگردانده شد و چند ساعت بعد، حوالی ۴ صبح روز ۲۱ شهریور، با افت شدید فشار خون پیش از انتقال به بیمارستان جان باخت. شاهدان می‌گویند اگر درمان تخصصی و فوری صورت می‌گرفت، این مرگ قابل پیشگیری بود.
مریم شهرکی، متأهل و مادر دو کودک خردسال، همراه با همسرش در یک پرونده مالی گرفتار شده بود. همسر او نیز اکنون در ندامتگاه مرکزی کرج دوران محکومیت خود را می‌گذراند.
بحران دائمی درمان در زندان فردیس
زندان فردیس کرج سال‌هاست با مشکلات جدی بهداشتی و درمانی دست‌به‌گریبان است. کمبود دارو، نبود امکانات تخصصی و تأخیرهای طولانی در ویزیت پزشکان، عملاً جان زندانیان را به خطر انداخته است. گزارش‌های داخلی تأکید می‌کنند که اغلب زندانیان تنها با قرص‌های عمومی و مسکن درمان می‌شوند. خانواده‌ها بارها در ملاقات‌ها و مکاتبات خود به این شرایط اعتراض کرده‌اند، اما مسئولان زندان، از جمله کولیوند رئیس زندان فردیس، هیچ اقدام مؤثری انجام نداده‌اند.
مجازات برای فرودستان، مصونیت برای وابستگان قدرت
مرگ مریم شهرکی بار دیگر تناقض آشکار در نظام قضایی رژیم ایران را برجسته کرد. او و همسرش صرفاً به دلیل بدهی ۳۰۰ میلیون تومانی زندانی شدند، در حالی که بسیاری از ابرمجرمان مالی با اختلاس‌های هزاران میلیاردی، به دلیل ارتباطات مستقیم با مقامات و حلقه‌های قدرت، آزادانه به زندگی خود ادامه می‌دهند و از مصونیت کامل برخوردارند.
مرگ مریم شهرکی نه‌تنها یک تراژدی انسانی، بلکه نمونه‌ای روشن از بی‌عدالتی و فساد عمیق در سیستم قضایی و زندان‌های ایران است.
