در ۸۳مین هفته کارزار نه به اعدام، در روز سهشنبه ۴ شهریور ۱۴۰۴، زندانیان در۵۰ زندان کشور با اعتصاب غذا علیه موج گسترده اعدامها دست به اعتراض زدند. زندانیان دهدشت در این هفته به این کارزار پیوستند.
در بیانیه ۸۳مین هفته کارزار نه به اعدام آمده است:
«این کارزار از همه نهادهای بینالمللی، فعالان حقوق بشر و وجدانهای بیدار میخواهد که در برابر چرخه مرگ بایستند و صدای اعتراض مردم ایران علیه اعدام را بازتاب دهند.»
آمارها نشان میدهد که تنها در مردادماه، ۱۶۶ نفر به دار آویخته شدند؛ دستکم دو تن از این قربانیان در شهرهای کردکوی و بیرم لارستان در ملاءعام حلقآویز شدند؛ این تلاشی عمدی برای عادیسازی خشونت و تحقیر جامعه می باشد.
تبدیل قطعه ۴۱ بهشت زهرا به پارکینگ نیز از عواملی بود که خشم مردم را بیش از پیش برانگیخت. قطعه ۴۱ بهشت زهرا مزار هزاران زندانی سیاسی دهه ۶۰ را در خود جای داده بود. این اقدام با هدف پاک کردن آثار و شواهد جنایت علیه بشریت و نسل کشی توسط رژیم ملایان انجام گرفته است.
پایداری خانواده های زندانیان سیاسی محکوم به اعدام در خواسته هایشان
پدران و مادران زندانیان سیاسی محکوم به اعدام، به رغم فشارها و تهدیدهای امنیتی، به طور مرتب در روزهای سه شنبه اقدام به برگزاری آکت های اعتراضی کرده اند. آنها خواستار لغو مجازات اعدام فرزندان شان و آزادی زندانیان سیاسی هستند.
این پدران و مادران با در دست داشتن تصاویر عزیزانشان فریاد میزنند: «نه به اعدام» و «بچه های ما بی گناهند، اعدام نکنید.»
این خانوادهها یادآور این واقعیت هستند که هر حکم اعدام نه تنها یک فرد بلکه یک خانواده، یک محله و یک جامعه را هدف قرار می دهد.
مقاومت گسترده اجتماعی علیه سیاست اعدام
کارزار نه به اعدام که در روزهای سه شنبه هر هفته برگزار می شود توانسته است طیفهای مختلف اجتماعی از دانشجویان و کارگران گرفته تا معلمان، بازنشستگان و … را متحد کند. مخالفت با اعدام دیگر محدود به یک قشر خاص نیست بلکه به مطالبهای عمومی و فراگیر در جامعه ایران بدل شده است.
