سوفیا مگدالنا شول، متولد ۹ مه ۱۹۲۱، یک دانشجوی شجاع و فعال ضد نازی بود که به خاطر نقش برجسته‌اش در گروه مقاومت «گل سفید» شناخته می‌شود.
سوفیا شول در خانواده‌ای با فعالیتهای سیاسی بزرگ شد و در ابتدا به عضویت بند دویچر مایدل، شاخه زنانه‌ی هیتلر جوان، درآمد، اما به زودی از رژیم نازی ناامید شد. او با الهام از فلسفه و اخلاق، همراه با برادرش هانس و دیگر دانشجویان، برگه‌های اطلاع‌رسانی را توزیع می‌کردند که خواستار مقابله با نازی‌ها بودند.
فعالیتهای مقاومت سوفیا شول به اوج خود در فوریه ۱۹۴۳ رسید، زمانی که پس از توزیع برگه‌هایی در دانشگاه مونیخ دستگیر شد. شال، برادرش هانس و دوستشان کریستوف پروبست پس از یک محاکمه سریع به اعدام با گیوتین محکوم شدند.
در لحظات آخر زندگی‌اش، در روز ۲۲ فوریه ۱۹۴۳، گزارش شده است که او چنین گفت: «چطور می‌توانیم انتظار داشته باشیم که عدالت پیروز شود وقتی که تقریباً هیچ‌کس حاضر نیست برای یک هدف درست خود را فدا کند… امروز روزی آفتابی و زیباست و من باید بروم. اما چند نفر باید در میدان جنگ بمیرند در این روزها، چندین زندگی جوان و امیدوارکننده؟ مرگ من چه اهمیتی دارد اگر با اقدامات ما هزاران نفر هشیار شوند.»
این کلمات، اعتقاد قاطع او به عدالت و قدرت اقدام فردی را به نمایش می‌گذارد.
پس از اعدام او، پیام‌های گروه گل سفید همچنان الهام‌بخش مقاومت بود و آخرین برگه آن توسط نیروهای متفقین بر فراز آلمان پخش شد. امروز، سوفیا شول در بسیاری از مدارس و یادبودها برای شجاعت و فداکاری‌اش در برابر ظلم و استبداد نازی‌ها مورد احترام است.
