به قلم: شعله_پاکروان
امروز روزی ست که به یاد #زندانیان_سیاسی چه کسانی که در دهه های قبل کشته شدند و چه کسانی که هم اکنون در زندانند هستیم.
سر منشا این روز یعنی ۳۰ خرداد ۶۰ من نوجوانی بیش نبودم. روزی که به روی تظاهرات مردم آتش گشوده شد و پس از آن فقط اسامی دختران و پسران جوان اعدام شده در روزنامه ها اعلام شد. روزی که نقطه عطفی شد در تاریخ مبارزات مردم برای دستیابی به آزادی …
در آن روزها هیچ نمی دانستم که معنای دستگیری و اعدام چیست دستگیری و اعدام برایم دو کلمه بود که وسعت رنج پنهان در آن را درک نمی کردم. آگاه نبودم و از این ناآگاهی شرمسارم.
من معنی ناامیدی آنان را نمیفهمیدم و به زودی فراموششان می کردم.
وقتی می گویم از ناآگاهی م شرمسارم به این معنی ست که اگر من و ما در آن زمان با آنان همراه و همبسته بودیم ای بسا قوانین ضد بشری وضع نمی شد.
ای بسا قضات غیرمستقل، نمی آمدند. ای بسا دادگاههای ظاهری و احکام دیکته شده و کیلویی شکل نمی گرفتند. ای بسا عدالت گم نمی شد در سرزمینم. ای بسا عدالت از دخترم دریغ نمی شد و او اکنون زیر نور خورشید می خندید و شاد بود.
تا وقتی زندانی سیاسی وجود دارد و تا وقتی حکم اعدام لغو نشده همچنان سالها از پی یکدیگر خواهند گذشت و به بزرگداشت انسانهایی که همچنان مورد بی عدالتی قرار می گیرند خواهیم پرداخت بدون اینکه تغییری در سرنوشت کودکان امروز و زندانیان فردا، نوجوانان امروز و خوراک ماشین اعدام فردا ایجاد کرده باشیم .
سالهاست شاهدیم که سیستم قضایی و حاکمیت در برابر مطالبات بر حق مردم ایستاده است. چند دهه گذشته، شاهد بودیم که گام به گام زنجیرهای بیشتری بر تن و جان مردم بسته شد … اسماعیل عبدی در اعتراض به حقوق از دست رفته معلمان در اعتصاب غذا بود…..
جعفر عظیم زاده، آرش صادقی، سعید شیرزاد، برادران رجبیان و آتنا دائمی ….
رسیدن به آگاهی و آزادی تلاش بسیار می طلبد که برگزاری بزرگداشت و سمینار و کنفرانس فقط سرآغاز آن است . وقتی در طول نزدیک به ۴۰ سال همچنان همان قوانین و همان بی عدالتی و همان روشهای سرکوب ادامه یافته، برماست که به دنبال راههای دیگری برای احقاق حقوق از دست رفته و برقراری عدالت باشیم.
تا دیگر شرمسار نسلهای آینده و جوانان در خون تپیده و عزیزان به خاک افتاده ی تاریخ معاصر نباشیم.
آن روز با هم سرود می خوانیم و می گوییم دادخواهی مان به بار نشسته است .
من به عنوان یک بازمانده ی اعدام تا برگزاری دادگاهی عادلانه برای کسانی که فرزند بیگناهم را کشتند سکوت نخواهم کرد و همچنان در پی اجرای عدالت و دادخواهی هستم. در مسیر پیش رو در کنار هزاران دادخواه دیگر، اجرای عدالت، لغو اعدام و ممنوعیت شکنجه و زندان عقیدتی را فریاد خواهم زد.
زنده باد #زندگی . زنده باد #آزادی . نه به #اعدام با هر شکل و هر بهانه .
